Eergisteren heeft Kadoke2 mij haarfijn uitgelegd dat Bas_ de Beagle_ een beetje lastig is. En dat komt omdat hij in zijn puberteit is. Ha zo?
,,Ja Malief, dat komt omdat hij groot wordt en daar heeft hij last van en naar een restaurant kunnen we er voorlopig niet mee gaan hoor, ho neen,,. De festiviteiten voor hun achtste verjaardag hebben dus thuis plaats. Maar eerst geven ze zaterdag een fuif voor heel de klas, met Vlooike en Noot die dezer dagen ook jarig zijn. Ieder met zijn lief hé. Hallo?
Kadoke2 is in vorm en legt uit. Noot ja, dat is haar lief. Ik moet het wel omgekeerd zeggen hé. En Vlooike, da's nog altijd het lief van Kadoke1, dat weet ik toch nog?
Ja schat, dat weet ik nog. En of Kadoke1 nog eens op mijn schoot komt zitten terwijl hij er nog op kan? Niet dat ik krimp, hij groeit als kool. Ik moet het geen twee keer vragen, armen rond mijn nek en knuffelen maar. Een jongen die graag knuffelt en er bovendien nog uitziet als een mini-Brad Pitt, wat een cadeau! ,,Zeg jongen, als ge niet meer op mijn schoot geraakt, dan mag ik later toch op uw schoot hé?'' En hij mompelt in mijn hals: ,,Als ge dat wilt...''
Het nieuws begint en zij blijven in de kleine living omdat er toch geen leuk nieuws is en er nog wat aan de Knexx, de kraan en de studio Malief* moet geknutseld worden. Er wordt heel hard gegiecheld en onnozel gedaan zodat ik toch iets moet vragen voor ik naar het nieuws ga kijken:,,Zeg, jongens, zijn jullie ook in de puberteit?'' En Kadoke2, zonder verpinken :,,Gewoon negeren...''
*Studio Malief (in navolging van Studio 100) gekreëerd door de Kadokes waarbij Malief de hoofdrol speelt als een playmobilvrouwtje op krukken die allerlei avonturen beleeft en volgens hun fantazie niet van de snuggerste is...
vrijdag 5 maart 2010
dinsdag 16 februari 2010
Ipik ziepie upu grapaag...
Weer zoveel gelachen dat de tranen uit mijn ogen bolden. En zo onnozel gedaan dat het nauwelijks te beschrijven valt. Ik zal u dus niet vervelen met de Kadoke2-versie van de Ketnet-shake die ik met haar moet oefenen (dan kun je eens goed lachen Malief...). Ze zijn nu bijna acht en ik ben er nog altijd stekezot van. Ook en vooral in de serieuze dingen. Want van hun ernst en puurheid krijg ik ook de tranen in de ogen...
Om te beginnen gisteren met hen naar de bibliotheek. Omdat ze opdracht hadden er een strip-arme week van te maken (en er hier een paar honderd strips rondslingeren) en het Ketnet-gebeuren moest beperkt blijven tot twee programma's. Het was van 1982 geleden dat ik in dat heilige der heiligen was geweest (gezien op de bib-kaart van de Meester) omdat ik ook nooit om een pak lectuur verlegen zit.
,,Malief, geef onze kaartjes maar, daar is de jeugdbibliotheek, de kant voor de volwassenen is langs daar. Het kan wel even duren hoor...'' Toen heb ik mij in één moeite maar ingeschreven en meteen een rush in de rekken gemaakt. Na een tijdje begon ik mij toch zorgen te maken om de Kadokes en ging ik eens piepen. Geen vuiltje aan de lucht: ze waren hun Geronimo's al aan het verslinden. Klap op de vuurpijl: onze toch wel loodzware tas hebben ze samen naar huis gesleept.
Kadoke1, die 's morgens bij de smoelsmid twee melktandjes was kwijt geraakt, wou dan toch wat gaan Ketnetten. Het waren liedjes. ,,Dat mag niet van mama'' zei de zus streng en ze nam een boek om vooral niet betrapt te worden op ongehoorzaamheid. Zijn excuus was anders ook goed gevonden:,,maar ik weet niet wanneer XYZ (ik had van de namen nooit gehoord) komt en nu zit ik te wachten...''
We gingen kaarten. Meester stelde een potje ,,Liegen'' voor. Terwijl ik een paar mailtjes checkte kon ik het spel volgen. ,,Als je wint krijg je een pony!'' (Uh? net zijn vader, die beloofde de kleinkinderen ook zo'n fantazierijke cadeaus). Op een bepaald ogenblik hoor ik Kadoke2 zeggen dat hij aan de stal mag beginnen! Gelukkig was er toen Ketnet en fluisterde de Meester mij toe dat hij op de duur was gaan valsspelen. Vandaag heb ik met haar gespeeld voor een rugmassage voor Kadoke, en dertig zoentjes en 20 knuffels voor mij. Kortom, ik win in ieder geval.In bad heb ik haar met plezier de ,,rugmassage'' gegeven. En hebben we giechelend geoefend met de P-taal, een zottigheid waarmee we als Chiro-meisjes op Expo58 de buitenlandse bezoekers deden fronsen.
Giechelig en warm zitten ze 's avonds met natte haren aan tafel, Kadoke2 met een witte handdoek rond haar hoofd. En oefenen we nog wat P-taal. Dat wil zeggen: zus leert en broer probeert te ontcijferen. ,,Ipik bepen...???'' Behulpzaam fluister ik ,,Lepenapa''. ,,Nee Malief, ipik bepen Marokkaan'' ,,Ha ja, mijn hoofdoek?''
Ons moeder zou zeggen: in onzen tijd was dat,, precies ons lievrouwke''.
Om te beginnen gisteren met hen naar de bibliotheek. Omdat ze opdracht hadden er een strip-arme week van te maken (en er hier een paar honderd strips rondslingeren) en het Ketnet-gebeuren moest beperkt blijven tot twee programma's. Het was van 1982 geleden dat ik in dat heilige der heiligen was geweest (gezien op de bib-kaart van de Meester) omdat ik ook nooit om een pak lectuur verlegen zit.
,,Malief, geef onze kaartjes maar, daar is de jeugdbibliotheek, de kant voor de volwassenen is langs daar. Het kan wel even duren hoor...'' Toen heb ik mij in één moeite maar ingeschreven en meteen een rush in de rekken gemaakt. Na een tijdje begon ik mij toch zorgen te maken om de Kadokes en ging ik eens piepen. Geen vuiltje aan de lucht: ze waren hun Geronimo's al aan het verslinden. Klap op de vuurpijl: onze toch wel loodzware tas hebben ze samen naar huis gesleept.
Kadoke1, die 's morgens bij de smoelsmid twee melktandjes was kwijt geraakt, wou dan toch wat gaan Ketnetten. Het waren liedjes. ,,Dat mag niet van mama'' zei de zus streng en ze nam een boek om vooral niet betrapt te worden op ongehoorzaamheid. Zijn excuus was anders ook goed gevonden:,,maar ik weet niet wanneer XYZ (ik had van de namen nooit gehoord) komt en nu zit ik te wachten...''
We gingen kaarten. Meester stelde een potje ,,Liegen'' voor. Terwijl ik een paar mailtjes checkte kon ik het spel volgen. ,,Als je wint krijg je een pony!'' (Uh? net zijn vader, die beloofde de kleinkinderen ook zo'n fantazierijke cadeaus). Op een bepaald ogenblik hoor ik Kadoke2 zeggen dat hij aan de stal mag beginnen! Gelukkig was er toen Ketnet en fluisterde de Meester mij toe dat hij op de duur was gaan valsspelen. Vandaag heb ik met haar gespeeld voor een rugmassage voor Kadoke, en dertig zoentjes en 20 knuffels voor mij. Kortom, ik win in ieder geval.In bad heb ik haar met plezier de ,,rugmassage'' gegeven. En hebben we giechelend geoefend met de P-taal, een zottigheid waarmee we als Chiro-meisjes op Expo58 de buitenlandse bezoekers deden fronsen.
Giechelig en warm zitten ze 's avonds met natte haren aan tafel, Kadoke2 met een witte handdoek rond haar hoofd. En oefenen we nog wat P-taal. Dat wil zeggen: zus leert en broer probeert te ontcijferen. ,,Ipik bepen...???'' Behulpzaam fluister ik ,,Lepenapa''. ,,Nee Malief, ipik bepen Marokkaan'' ,,Ha ja, mijn hoofdoek?''
Ons moeder zou zeggen: in onzen tijd was dat,, precies ons lievrouwke''.
zondag 14 februari 2010
Van onze verslaggeefster(*)
Een goed voornemen dat ik sinds kort via deze blog realiseer: voortaan begraaf ik de Meester na elk home-bezoek niet langer onder een vracht straffe bomama-verhalen. Ik poot ze in deze blog. En dat lucht ook op...Opgedragen aan nichtje Tanjel die mij vorige week zei dat ze er na een home-bezoek soms ook de ,,ritantik'' van krijgt. Een goede verstaander...
En wat hebben we vandaag geleerd Piet? (pardon, Malief)
Ten eerste: doe geen moeite meer om alles haarfijn (en zeer luid) uit te leggen. Lach liever als ze iets vertelt wat pertinent onwaar, verkeerd begrepen, compleet uit de lucht gegrepen voor serieus wordt verteld. Voorbeeld: denkt ge dat ze hier doen wat ik vraag? Gij zij goe gij...
Ten tweede: probeer haar niet te overtuigen dat al die andere madammekes precies doen zoals zij: lachen met hun lotgenoten. Voorbeeld: Make, zeg aan de kapper dat ze uw haar niet in een bros moet snijden. Dat trekt op niks. Haar reactie: ,,en wie knipt uw haar, dat staat vanachter ook omhoog''. Of ,,Ik ga uw stoel wat verschuiven, ik kan niet door'' en zij ,,ge zou beter wa vermagere...''..
Ten derde: voortaan doe ik zoals zij en doe mijn ogen toe als ik haar kom bezoeken. Voorbeeld: ,,och zijt ge daar, ik ging juist slapen''
Ten vierde: vermijdt alle discussie over teveel eten, teveel drinken en pfff dat is hier veel te warm (of, brrrr dat is hier zoooo koud). Voorbeeld: Van een flesje orangina geef ik direct de helft aan een ander madammeke, als ze naar het toilet gaat doe ik even het raam open...
Ten vijfde: als ze zegt: ik doe niet mee met carnaval, ik zen geen twintig jaar meer zenne, wordt het compromis dat ze zal doen wat Orsi(**)zegt. Voorbeeld: anders klaagt ze wel dat ze van heel de dag geen mens ziet...Eigenlijk is de uitleg eenvoudig: de buurvrouw waarmee ze vorig jaar op de caranvalsfoto stond is ondertussen overleden.
En terwijl ik dat zo neerklets komen de schuldgevoelens weer naar boven. Want wat riep ze weer terwijl Ik naar het toilet ging? Dat ik zoveel lawijt maak...
(*)Woord dat eind jaren vijftig uitgevonden werd door een vrouwelijke collega om de buitenwereld te laten weten dat achter TS een vrouw zat.
(**)Orsi is een leuke animatrice die een boon heeft voor ons bomama.
PS. En morgen komen de Kadokes en dinsdag ook, en donderdag ook en vrijdag ook en ze blijven ook twee keer slapen en ik ga weer veel knuffels en kussen krijgen. Wat zou ik nog klagen?
En wat hebben we vandaag geleerd Piet? (pardon, Malief)
Ten eerste: doe geen moeite meer om alles haarfijn (en zeer luid) uit te leggen. Lach liever als ze iets vertelt wat pertinent onwaar, verkeerd begrepen, compleet uit de lucht gegrepen voor serieus wordt verteld. Voorbeeld: denkt ge dat ze hier doen wat ik vraag? Gij zij goe gij...
Ten tweede: probeer haar niet te overtuigen dat al die andere madammekes precies doen zoals zij: lachen met hun lotgenoten. Voorbeeld: Make, zeg aan de kapper dat ze uw haar niet in een bros moet snijden. Dat trekt op niks. Haar reactie: ,,en wie knipt uw haar, dat staat vanachter ook omhoog''. Of ,,Ik ga uw stoel wat verschuiven, ik kan niet door'' en zij ,,ge zou beter wa vermagere...''..
Ten derde: voortaan doe ik zoals zij en doe mijn ogen toe als ik haar kom bezoeken. Voorbeeld: ,,och zijt ge daar, ik ging juist slapen''
Ten vierde: vermijdt alle discussie over teveel eten, teveel drinken en pfff dat is hier veel te warm (of, brrrr dat is hier zoooo koud). Voorbeeld: Van een flesje orangina geef ik direct de helft aan een ander madammeke, als ze naar het toilet gaat doe ik even het raam open...
Ten vijfde: als ze zegt: ik doe niet mee met carnaval, ik zen geen twintig jaar meer zenne, wordt het compromis dat ze zal doen wat Orsi(**)zegt. Voorbeeld: anders klaagt ze wel dat ze van heel de dag geen mens ziet...Eigenlijk is de uitleg eenvoudig: de buurvrouw waarmee ze vorig jaar op de caranvalsfoto stond is ondertussen overleden.
En terwijl ik dat zo neerklets komen de schuldgevoelens weer naar boven. Want wat riep ze weer terwijl Ik naar het toilet ging? Dat ik zoveel lawijt maak...
(*)Woord dat eind jaren vijftig uitgevonden werd door een vrouwelijke collega om de buitenwereld te laten weten dat achter TS een vrouw zat.
(**)Orsi is een leuke animatrice die een boon heeft voor ons bomama.
PS. En morgen komen de Kadokes en dinsdag ook, en donderdag ook en vrijdag ook en ze blijven ook twee keer slapen en ik ga weer veel knuffels en kussen krijgen. Wat zou ik nog klagen?
donderdag 4 februari 2010
De Ritantik...
De Brusselse taal is wonderzoet. Of toch: je moeders' taal. Ik was de uitdrukking helemaal vergeten, en gisterennamiddag glipte ze ineens uit mijn mond. Ons moeder had de ritantik...
Scènes uit het leven van een negentigjarige. Als ik haar genen heb geërfd _ en die van haar moeder_ dan staat het mij misschien ook nog te wachten. Ondertussen heb ik vooral medelijden met haar. En niet altijd evenveel geduld.
Het begon allemaal met ,,een operatieke''. Een vervelende bobbel op haar hals die de huisarts probeert in te tomen. Woensdagmorgen dus ook. Als ik binnenstap hoor ik een dreinend stemgeluid, als een kind dat niet in slaap geraakt. ,,Wel?Wat is er aan de hand?'' En jawel hoor: ,,Ziek, ziek, en zier zier en den doktoor en zier en ik zén nie goed hé''. Ogen toe en kreunen. Ik voel mijn tikker een slag overslaan, sta op punt om de dokter op zijn (stiekem gekregen ) gsm te bellen(*) maar ga toch eerst wat informeren. De verpleging weet er van: er is een stukje uit het bolleke gehaald. Maar ze is vanmiddag toch gaan eten en ze heeft niets gezegd?
Volgend bedrijf: ,,Make, ge hebt de verpleegster niet gezegd dat ge pijn hebt? '' Nee, eigenlijk was het geen zeer, maar ziek, ziek, zo ziek. En dat had ze aan Jeanneke gezegd, de tafelgenote. Want iemand anders ziet ze niet...(en die had gevraagd of ze naar de kliniek was geweest want afijn, een operaase. Wel ja, en paniek, paniek natuurlijk. Was het eigenlijk wel een doktoor die het had gedaan?)
Volgend bedrijf: de verpleegster stapt binnen met pijnstiller. Nee, pijn had ze niet. Er wordt een bloeddrukmeter boven gehaald. Ze geeft de verpleegster aanwijzingen hoe ze het moet doen (sic) en waar ze gewoonlijk 12-8 heeft is het nu 16. (ik wil niet te nadrukkelijk kijken...)
Er komt al minder gekreun uit, ik krijg orders om die jas op een stoel te hangen. Terwijl de verpleegster op haar knieën naast haar zit en haar arm streelt steek ik een discours af over haar zenuwen en of ze nog wist hoe Meter vroeger... en als wij ons iets inbeelden dan voelen wij ons ziek zoals toen ik dacht dat ik appendicit had omdat een nichtje die operatie zo goed had beschreven en dat ik toen al in Leuven zat en dat het niks was. Er wordt wat gegrinnikt. En dat zij ons toch ook altijd moest geruststellen en dat het dan over was? De verpleegster staat recht, roept in haar oor dat ik een zeer wijze dochter ben (jaja) en verlaat het toneel...
'' Wat is die hier nu komen doen?'' vraagt ze nogal vrank. Ha ja, mijnen bloedruk. En ik begin te tetteren over Bas de Beagle en de loopwedstrijd van haar achterkleinkinderen en de groeten van Mona en die haar zuster en haar achterkleinzoon die voetbalwedstrijden arbitert. Ik slaag er in om hun verwantschap met Minneke te ,,vergeten''. En ze lacht en zegt ,,allez, da's goed''. Maar wa haddekik na? En dan floept het er uit ,,moeder, ge had de ritantik''. Ze begint smakelijk te lachen.
Een paar uur later wandelt ze (na enig aandringen) als een grote naar beneden. Maar alleen om een tas melk te drinken...
(*)Vorige week vertelde de huisarts mij nog dat zijn moeder hem twee keer na elkaar belde om dringend te komen voor buikpijn. En omdat ze zo aandrong ging hij dan maar en nam zijn kleindochter mee. Bij het zien van de kleindochter was de buikpijn over. Bij die gelegenheid gebruikte hij de uitdrukking ,,kloan joeng''. Gewoonlijk spreekt hij met mij A.N.
Scènes uit het leven van een negentigjarige. Als ik haar genen heb geërfd _ en die van haar moeder_ dan staat het mij misschien ook nog te wachten. Ondertussen heb ik vooral medelijden met haar. En niet altijd evenveel geduld.
Het begon allemaal met ,,een operatieke''. Een vervelende bobbel op haar hals die de huisarts probeert in te tomen. Woensdagmorgen dus ook. Als ik binnenstap hoor ik een dreinend stemgeluid, als een kind dat niet in slaap geraakt. ,,Wel?Wat is er aan de hand?'' En jawel hoor: ,,Ziek, ziek, en zier zier en den doktoor en zier en ik zén nie goed hé''. Ogen toe en kreunen. Ik voel mijn tikker een slag overslaan, sta op punt om de dokter op zijn (stiekem gekregen ) gsm te bellen(*) maar ga toch eerst wat informeren. De verpleging weet er van: er is een stukje uit het bolleke gehaald. Maar ze is vanmiddag toch gaan eten en ze heeft niets gezegd?
Volgend bedrijf: ,,Make, ge hebt de verpleegster niet gezegd dat ge pijn hebt? '' Nee, eigenlijk was het geen zeer, maar ziek, ziek, zo ziek. En dat had ze aan Jeanneke gezegd, de tafelgenote. Want iemand anders ziet ze niet...(en die had gevraagd of ze naar de kliniek was geweest want afijn, een operaase. Wel ja, en paniek, paniek natuurlijk. Was het eigenlijk wel een doktoor die het had gedaan?)
Volgend bedrijf: de verpleegster stapt binnen met pijnstiller. Nee, pijn had ze niet. Er wordt een bloeddrukmeter boven gehaald. Ze geeft de verpleegster aanwijzingen hoe ze het moet doen (sic) en waar ze gewoonlijk 12-8 heeft is het nu 16. (ik wil niet te nadrukkelijk kijken...)
Er komt al minder gekreun uit, ik krijg orders om die jas op een stoel te hangen. Terwijl de verpleegster op haar knieën naast haar zit en haar arm streelt steek ik een discours af over haar zenuwen en of ze nog wist hoe Meter vroeger... en als wij ons iets inbeelden dan voelen wij ons ziek zoals toen ik dacht dat ik appendicit had omdat een nichtje die operatie zo goed had beschreven en dat ik toen al in Leuven zat en dat het niks was. Er wordt wat gegrinnikt. En dat zij ons toch ook altijd moest geruststellen en dat het dan over was? De verpleegster staat recht, roept in haar oor dat ik een zeer wijze dochter ben (jaja) en verlaat het toneel...
'' Wat is die hier nu komen doen?'' vraagt ze nogal vrank. Ha ja, mijnen bloedruk. En ik begin te tetteren over Bas de Beagle en de loopwedstrijd van haar achterkleinkinderen en de groeten van Mona en die haar zuster en haar achterkleinzoon die voetbalwedstrijden arbitert. Ik slaag er in om hun verwantschap met Minneke te ,,vergeten''. En ze lacht en zegt ,,allez, da's goed''. Maar wa haddekik na? En dan floept het er uit ,,moeder, ge had de ritantik''. Ze begint smakelijk te lachen.
Een paar uur later wandelt ze (na enig aandringen) als een grote naar beneden. Maar alleen om een tas melk te drinken...
(*)Vorige week vertelde de huisarts mij nog dat zijn moeder hem twee keer na elkaar belde om dringend te komen voor buikpijn. En omdat ze zo aandrong ging hij dan maar en nam zijn kleindochter mee. Bij het zien van de kleindochter was de buikpijn over. Bij die gelegenheid gebruikte hij de uitdrukking ,,kloan joeng''. Gewoonlijk spreekt hij met mij A.N.
donderdag 21 januari 2010
Leve de boekskes
De boodschap kwam telefonisch. Van ene Pernil. Ik vind niks uit, zo'n naam bestaat. Dat ik die krant met al dat slecht nieuws sito presto (ze zei iets anders, genre gazet mê slecht neus) niet langer aan mijn moeder mocht geven. Dat was zo'n vier weken geleden, met moorden en ,,in de vlammen omgekomen bloedjes'' op de voorpagina.
Of ik dat dringend advies heb opgevolgd? De instructie voor de verpleging om ons moeder bij hyperventilatie een of ander pilleke onder de tong te schuiven leek mij wel serieus.
En zelf antwoordde ze laconiek ,,iedereen zegt hier dat er slecht nieuws in staat, en daarbij, ik blader er alleen maar eens in...'' Voilà, gazet weg.
Drie dagen later, in de namiddag: tv op volume 89 (bij ons staat hij op 32...als de kinderen niet boven slapen) en een debat in het parlement. ,,Moeder toch, mag het niet wat stiller?'' ,,Och nee, want dan zit ik toch te tellen...'' Waarna zij mij haarfijn uitlegde wat ze allemaal telde: de topjes op de afstandbediening, de lichtjes in de kerstboom, de strepen op de verwarming, de ....'' Nee, plezant vindt ze dat niet, maar ik ben zo nerveus hé. Waarom zou dat zijn? En ze hijgt alsof ze trappen heeft gelopen...(*)
Vorige zaterdag lag er ineens terug een krant maar ze had ze niet bezien. De Haïti-show op zijn fijnzinnigst uitgebeeld.
Gisteren een nieuwe tactiek uitgeprobeerd. Eerst bij de verpleging gaan informeren, dan haar verhaal.
,,Nee, geen nieuws. Ha ja, vanmorgen langer in bed gebleven. Ik denk dat ze mij twee slaappillekes hadden gegeven. Enfin, ik weet niet waarom.,,
De uitleg was meer dan simpel: het was nog zo donker en de verpleging had gevraagd of ze misschien nog wat wou blijven liggen? Nee, niet lang, om halfnegen was ze op...
Waarmee ik aan mijn pointe kom: geen gehijg, geen tellen, geen (overdreven) geknabbel op haar tanden. Op haar tafel lagen verschillende kleurige boekjes, gekregen van Jeanneke, haar tafelmaatje. Yes: Dag Allemaal! Waar is de tijd dat ze met misprijzen vertelde hoe haar poetsvrouw al die zever vertelde alsof ze het zelf had meegemaakt!
De keerzijde. ,,Is het waar dat we een nieuwe aartsbisschop hebben?'' Dat heeft ze in de boekskes alleszins niet gelezen.
Ondertussen hebben de verpleegsters de zorg om haar gemoedsrust zover gebracht dat ze net voor het nieuws een andere zender zappen. En tegen de Slimste Mens ligt ze in haar bed...
(*)Ik heb haar enkele weken geleden vlakaf gevraagd of ze misschien aan ons Minneke zat te denken en het antwoord was typisch ,,Ik heb nog andere dingen meegemaakt zenne. ''
Of ik dat dringend advies heb opgevolgd? De instructie voor de verpleging om ons moeder bij hyperventilatie een of ander pilleke onder de tong te schuiven leek mij wel serieus.
En zelf antwoordde ze laconiek ,,iedereen zegt hier dat er slecht nieuws in staat, en daarbij, ik blader er alleen maar eens in...'' Voilà, gazet weg.
Drie dagen later, in de namiddag: tv op volume 89 (bij ons staat hij op 32...als de kinderen niet boven slapen) en een debat in het parlement. ,,Moeder toch, mag het niet wat stiller?'' ,,Och nee, want dan zit ik toch te tellen...'' Waarna zij mij haarfijn uitlegde wat ze allemaal telde: de topjes op de afstandbediening, de lichtjes in de kerstboom, de strepen op de verwarming, de ....'' Nee, plezant vindt ze dat niet, maar ik ben zo nerveus hé. Waarom zou dat zijn? En ze hijgt alsof ze trappen heeft gelopen...(*)
Vorige zaterdag lag er ineens terug een krant maar ze had ze niet bezien. De Haïti-show op zijn fijnzinnigst uitgebeeld.
Gisteren een nieuwe tactiek uitgeprobeerd. Eerst bij de verpleging gaan informeren, dan haar verhaal.
,,Nee, geen nieuws. Ha ja, vanmorgen langer in bed gebleven. Ik denk dat ze mij twee slaappillekes hadden gegeven. Enfin, ik weet niet waarom.,,
De uitleg was meer dan simpel: het was nog zo donker en de verpleging had gevraagd of ze misschien nog wat wou blijven liggen? Nee, niet lang, om halfnegen was ze op...
Waarmee ik aan mijn pointe kom: geen gehijg, geen tellen, geen (overdreven) geknabbel op haar tanden. Op haar tafel lagen verschillende kleurige boekjes, gekregen van Jeanneke, haar tafelmaatje. Yes: Dag Allemaal! Waar is de tijd dat ze met misprijzen vertelde hoe haar poetsvrouw al die zever vertelde alsof ze het zelf had meegemaakt!
De keerzijde. ,,Is het waar dat we een nieuwe aartsbisschop hebben?'' Dat heeft ze in de boekskes alleszins niet gelezen.
Ondertussen hebben de verpleegsters de zorg om haar gemoedsrust zover gebracht dat ze net voor het nieuws een andere zender zappen. En tegen de Slimste Mens ligt ze in haar bed...
(*)Ik heb haar enkele weken geleden vlakaf gevraagd of ze misschien aan ons Minneke zat te denken en het antwoord was typisch ,,Ik heb nog andere dingen meegemaakt zenne. ''
donderdag 14 januari 2010
Jaaarig!
14 januari halftwaalf 's middags en al enkele respectabele decenia geleden. Het had (ook) gesneeuwd, we waren nog bescheiden tweeverdieners met een gammele Simca1000 en die dag zou het gebeuren. De Meester was ergens te velde _ het vredegerecht van Heist- op- den-Berg weet hij nog _en ik liep rondjes in ons flatje. Officieel heet dat weeën maar ik zou het wel overleven. En zeker niet de familie en schoonfamilie verwittigen. Ik had nog herinneringen aan een hypernerveuze schoonmoeder en dito schoonvader die bij de bevallingen van hun dochters om het kwartier naar het moederhuis belden. Bij mij zou het niet waar zijn.(1*)
En uitgerekend die dinsdag belde de opa-in-spé aan de voordeur. Dat ik nog in kamerjas was camoufleerde ik met een ingewikkeld verhaal over nog een bad pakken en de Meester was niet thuis en ik mocht er niet alleen in... En of hij koffie wou? En ik naar de keuken, net op tijd om een beetje te gaan puffen en grimassen te trekken. Toen hij vertrok had hij nog niets in het snuitje.
Om vijf uur zijn we naar ,,het moederhuis'' vertrokken. Zo heette dat instituut hier destijds. Natuurlijk was de Meester een beetje te laat want hij had ook nog een lekke band gekregen.
En om halftien maakten we ons debuut als ouders. Daar was Lottepoes, met een stevige teut op haar schedeltje, ,,eruit getrokken met enig alaam'' heb ik mij laten vertellen. Omdat het niet opschoot werden de grote middelen gebruikt en kon ik pas uren later mijn eerste dochter bekijken. Versuft, vingertjes tellen, want dat moest toch? Maar toen ik de volgende dag bij zinnen was zag ik het mooiste baby-tje ooit. Klein, fijn, beetje tevroeg maar volmaakt. Enfin, kijk eens naar de foto met Bomama als debuutoma en zeg nu zelf...
14 januari, vandaag dus. Proficiat Lottepoes! Toen ik deze week aan de kapper vertelde dat ik jouw naam had gekozen van de naam van een modewinkel rechtover onze flat viel haar mond open. Haar kinderen hebben namen die ik zelfs niet kan onthouden. Wij kozen voor de naam van de eerste vrouw ter wereld(2*). En ik vind hem nog altijd goed gekozen...
(1*) En dat hebben we ook bij de tweede zo gehouden, zij het met iets meer verzinsels en met de hulp van een oompje die de komedie met zijn zussen ook had meegemaakt. Maar dat vertel ik op 25 september.
(2*)Eerlijk gezegd werd ik ook geïnspireerd door de dochter van Johan Anthierens . Die knaap zat naast mij op de redactievloer en behalve dat hij voortdurend zei dat ,,hij daar niet graag was'' vertelde hij ook weleens iets over zijn dochter. Nog een getuige met een kruisje achter zijn naam.
PS Meester laat mij ook nog weten dat hij die 14de januari 's avonds laat bij zijn ouders arriveerde, zei dat ze er een kleindochter bij hadden en dat hij niet werd geloofd. Ze zijn in de auto gaan kijken of ik mij niet verstopt had...
En uitgerekend die dinsdag belde de opa-in-spé aan de voordeur. Dat ik nog in kamerjas was camoufleerde ik met een ingewikkeld verhaal over nog een bad pakken en de Meester was niet thuis en ik mocht er niet alleen in... En of hij koffie wou? En ik naar de keuken, net op tijd om een beetje te gaan puffen en grimassen te trekken. Toen hij vertrok had hij nog niets in het snuitje.
Om vijf uur zijn we naar ,,het moederhuis'' vertrokken. Zo heette dat instituut hier destijds. Natuurlijk was de Meester een beetje te laat want hij had ook nog een lekke band gekregen.
En om halftien maakten we ons debuut als ouders. Daar was Lottepoes, met een stevige teut op haar schedeltje, ,,eruit getrokken met enig alaam'' heb ik mij laten vertellen. Omdat het niet opschoot werden de grote middelen gebruikt en kon ik pas uren later mijn eerste dochter bekijken. Versuft, vingertjes tellen, want dat moest toch? Maar toen ik de volgende dag bij zinnen was zag ik het mooiste baby-tje ooit. Klein, fijn, beetje tevroeg maar volmaakt. Enfin, kijk eens naar de foto met Bomama als debuutoma en zeg nu zelf...
14 januari, vandaag dus. Proficiat Lottepoes! Toen ik deze week aan de kapper vertelde dat ik jouw naam had gekozen van de naam van een modewinkel rechtover onze flat viel haar mond open. Haar kinderen hebben namen die ik zelfs niet kan onthouden. Wij kozen voor de naam van de eerste vrouw ter wereld(2*). En ik vind hem nog altijd goed gekozen...
(1*) En dat hebben we ook bij de tweede zo gehouden, zij het met iets meer verzinsels en met de hulp van een oompje die de komedie met zijn zussen ook had meegemaakt. Maar dat vertel ik op 25 september.
(2*)Eerlijk gezegd werd ik ook geïnspireerd door de dochter van Johan Anthierens . Die knaap zat naast mij op de redactievloer en behalve dat hij voortdurend zei dat ,,hij daar niet graag was'' vertelde hij ook weleens iets over zijn dochter. Nog een getuige met een kruisje achter zijn naam.
PS Meester laat mij ook nog weten dat hij die 14de januari 's avonds laat bij zijn ouders arriveerde, zei dat ze er een kleindochter bij hadden en dat hij niet werd geloofd. Ze zijn in de auto gaan kijken of ik mij niet verstopt had...
zondag 10 januari 2010
Interessante klap
,,En ze doet aan iedereen de groetjes'' juicht Els op JoeFM. Heb je dat gehoord, schat? Mia doet ons de groetjes! Welke Mia? Ja, dat weet ik ook niet...
Terwijl de Meester een beetje mistroostig naar de sneeuw kijkt _ hij geeft toe dat het pose is, met de opvoeding ingehamerd, zoals ,,vieze kat'' en ,,smerige hond''_ want dan moet hij de stoep schrobben, kwekt de radio opgewekte groeten van haar luisteraars. Als het niet was dat hun muziek vaak mijn smaak is...
Hola, ondertussen verneem ik dat er een madam op weg is naar een blind date en dat ze zenuwachtig is. En dat Rudi met de kinderen een sneeuwman gaat maken en dat nog een andere appelbollen bakt voor morgen. Ik was zo blij met al dat interessante nieuws dat ik prompt naar mijn blog verhuisde. Maar moet ik nu verontwaardigd zijn of zo? Bah neen, al dat getetter zonder inhoud is gewoon de auditieve vorm van Facebook. En dat heb ik zelf gevonden.
Alleen, ik ben geen lid van Facebook, maar voor mijn algemene ontwikkeling laat Lottepoes mij af en toe eens piepen in dat ,,sociale netwerk''. Jawadde. Sommigen zullen zeggen dat ik ,,l' esprit mal tourné'' heb, maar die binken die daar hun Samson-coiffuur showen (niet de hond maar de bijbelse figuur!) in combinatie met een blote bast en varkensoogjes, en dan vragen om vriendjes te worden, ik kan mij voorstellen dat ik dat in het derde middelbaar ook geweldig had gevonden...
En terwijl je bij Joe niet eens weet wie die gelukzak is die zijn vrouw helpt poetsen kom je bij het sociale netwerk zomaar te weten wat één van je -tig vrienden (en vriendinnen) vindt van de kleur van je beha. ''Whaw,, zou Eddy Wally zeggen.
Voor het geval het u interesseert: ik ga nu naar mijn moeder(90). Daar komt meestal interessantere klap uit. Maar als ik niet uit mijn garage geraak _ sneeuw nietwaar_ dan zal ik het wel via JoeFM laten weten...
Terwijl de Meester een beetje mistroostig naar de sneeuw kijkt _ hij geeft toe dat het pose is, met de opvoeding ingehamerd, zoals ,,vieze kat'' en ,,smerige hond''_ want dan moet hij de stoep schrobben, kwekt de radio opgewekte groeten van haar luisteraars. Als het niet was dat hun muziek vaak mijn smaak is...
Hola, ondertussen verneem ik dat er een madam op weg is naar een blind date en dat ze zenuwachtig is. En dat Rudi met de kinderen een sneeuwman gaat maken en dat nog een andere appelbollen bakt voor morgen. Ik was zo blij met al dat interessante nieuws dat ik prompt naar mijn blog verhuisde. Maar moet ik nu verontwaardigd zijn of zo? Bah neen, al dat getetter zonder inhoud is gewoon de auditieve vorm van Facebook. En dat heb ik zelf gevonden.
Alleen, ik ben geen lid van Facebook, maar voor mijn algemene ontwikkeling laat Lottepoes mij af en toe eens piepen in dat ,,sociale netwerk''. Jawadde. Sommigen zullen zeggen dat ik ,,l' esprit mal tourné'' heb, maar die binken die daar hun Samson-coiffuur showen (niet de hond maar de bijbelse figuur!) in combinatie met een blote bast en varkensoogjes, en dan vragen om vriendjes te worden, ik kan mij voorstellen dat ik dat in het derde middelbaar ook geweldig had gevonden...
En terwijl je bij Joe niet eens weet wie die gelukzak is die zijn vrouw helpt poetsen kom je bij het sociale netwerk zomaar te weten wat één van je -tig vrienden (en vriendinnen) vindt van de kleur van je beha. ''Whaw,, zou Eddy Wally zeggen.
Voor het geval het u interesseert: ik ga nu naar mijn moeder(90). Daar komt meestal interessantere klap uit. Maar als ik niet uit mijn garage geraak _ sneeuw nietwaar_ dan zal ik het wel via JoeFM laten weten...
Abonneren op:
Posts (Atom)
