Huppelende paardjes

Het was meer dan een halve eeuw geleden dat de broer van het Meesterke - een lieve plaaggeest - ons die bijnaam gaf: twee grietjes van pakweg negen en twaalf, huppelend  in de toenmalige Vossenstraat waar onze grootouders woonden. Vandaag is hij 95 en heeft hij mij met blinkende oogjes en een nog altijd plagerige stem die naam weer gegeven. Om te lachen, ha ja.
We waren dus twee nichtjes in een uitgebreide tros neefjes  en we hadden dezelfde enigszins godvruchtige voornaam. Die kwam van het Meesterke die het voor Vlaamse en christelijke namen had. En blijkbaar niet dacht aan al die moeite die het mij destijds  koste om die negen letters in het eerste leerjaar zonder inktvegen neer te schrijven. Waarom denk je dat mijn dochters slechts drie en vier letters kregen? Enfin, 'k zal maar niet klagen, ons mama heet Philomène...En dat is dus mijn tweede naam.
Ter zake: op Paasmaandag heb ik het andere huppelend paardje weer ontmoet.  Zij was de oudste, domineerde mij destijds zoals het een toekomstige lerares past en was al die jaren een beetje uit mijn gezichtsveld verdwenen. En mekaar weerzien   had altijd te maken met begrafenissen, het is een akelig  gegeven.
Een tijd geleden had ik ( van de lieve plaaggeest) gehoord dat mijn huppelend zusje gezondheidsproblemen had, dat ze moeilijk praatte en zo. Maar hoe begin je aan zo'n weerzien?
Op Paasmaandag was het zo ver, heb ik haar  weergezien, geknuffeld  en gezoend, een bezigheid waarmee men zich in haar geboortedorp niet vaak bezig houdt. Van culturele verschillen gesproken  met die Brusseleers...
We hebben verteld over ,,vroeger'', zij wist nog dat ik zoveel las (tja), zij speelde graag poppenkast. En ons duo doopte zij ,,Het Poppenpaleis''.  En zoals het prépubers past  deden we nuffig over  de door plaagnonkeltje bedachte Huppelende Paardjes. Tja, we hadden niet eens een paardenstaart, die zou later groeien...
En nu ik weet waar ze woont zullen de Huppelende paardjes  in de voormalige Vossenstraat binnenkort weer uitrijden...

Vandaag 15 mei hoorde ik dat mijn lieve nicht en collega huppelend paardje overleden is. Goede voornemens moet je METEEN uitvoeren.

Tweemaal dertien

Vandaag hebben de Kadokes hun dertiende verjaardag gevierd. In het zonnetje en met een verrukkelijk schoteltje van Kalamity dat ik aan alle twijfelaars zou willen laten proeven om te bewijzen dat veggies ook haute cuisine beoefenen.
 Moet ik een beetje triestig zijn omdat de tijd zo snel gaat en de kids met kop en schouders boven hun krimpende Malief uitsteken? Zeker niet. Wel een beetje stil omdat ik de enige oma was  en er geen opa meer is.
Wat later naar Avondrood, waar ik de Bomama kon overtuigen om eens een stapje in de wereld te zetten. Want ,,ze was toch al de hele namiddag gaan wandelen''. Maar toen ze zag dat er al andere kandidaten klaar stonden om haar rolstoel-en-begeleidster in te pikken , ha ja, dan ging ze mee!
Het was meer dan een jaar geleden dat we nog in de-straat-met-het-patattenveld waren geweest maar ze wist het nog. Maar waarom kwam ik niet op haar schoot zitten? (In die straat is geen zitgelegenheid voor mensen zonder rolstoel...) En tis hier zo donker! (Haar glazen kleuren donker in de zon...)
Malief heeft niet veel gezegd. Omdat ze alleen maar nieuws had die met  ,,eeuwig afscheid'' te maken hebben. Van Aliske en van Greta-van-Nico, en van Lode, maar die kende ze niet (meer). Rare conversatie hoor, zo op de eerste echte lentedag.,,Zedde ni te meug om mij te stoempen, es de straat ni te boebelig, zedde ni te meug, wilde ni op mijne schoot zitte? Echt waar, een fijne eerste lentedag. Ik heb er van genoten.

En toen viel ze in een putteke

Probeer het de dames en heren die mij voortdurend in Avondrood zien rondstruinen maar wijs te maken: Malief was enkele dagen afwezig omdat ze in een putteke viel. Putteke, omdat een put te dramatisch klinkt. En ik ben geen drama queen...
Blijf bij de les, Malief, de mensen die het willen weten snappen er niets van.
Enfin, maandag 9 februari dus, vandaag precies een week geleden, stapte deze  (voor haar leeftijd nog flink stappende) Malief dus naar de KBC om een bewijs op te halen dat Bomama echt waar haar vervoer naar het ziekenhuis had betaald, kwestie van de mutualiteit een centje terug te krijgen.  Want zo zijn we dus.
Om dat kantoor te bereiken moest ze langs een parkje waarin enkele glas-containers en daar was een mevrouw (ik denk van een café, ik spreek geen kwaad van mijn medemens) druk bezig tientallen flessen te deponeren.  Om de dame niet te storen gebruikte ik de kleine stoep naast de glasbol...en verdween in de diepte. Ha ja, grondverzakking, één been in de put, een knie geschaafd op de rand, een handtas een halve meter verder voor het dramatisch effect.
Juist ja ; de korte versie. De mevrouw van de flessen heeft Malief uit de put getrokken, gezegd dat ze heel bleek zag, gecontroleerd dat ze precies nog kon lopen (Spoed was aan de overkant hoor...) en na gedane arbeid in de bank hinkend thuis gekomen.
Nog een kortere versie? Vier dagen later heeft de huisarts (na een regime van ijscompressen)  gezegd dat ik terug mocht lopen.
Dit spaart mij dus een hoop mails aan al diegenen die mij lief zijn (of benieuwd wat ik nu weer heb uitgestoken)...Hm, Facebook, inderdaad.

Snufsnuf

Kreuch, snuf, schraapschraap...,,Ha ja, zoals de helft van de Belgen ,, zei An-de pillendraaister en overhandigde Malief een flesje toverspul waarmee de kriebel in de keel tenminste 's nachts zou weggejaagd worden. Aldus geschiedde. En nu heb ik na vier dagen snotteren terug trek in enig gebabbel. Nu ja, schriftelijk dan. Ver van Avondrood waar Bomama aan het bekomen is van een duikvlucht. Wat eerder omschreven werd als een ,,bekkenbreuk'' blijkt nu mogelijks  een haarfijne fractuur te zijn.  Kwestie van dochters en aanverwanten eens flink de daver  op het lijf te jagen zeker?
Oké (kijk, ik ken de juiste spelling) dit wordt een hak-op-den-tak verhaal. ''Bomama  zit recht, zonder sedatie, eet (zonder tanden, ha ja), is rustig, was aanwezig op verjaardagsfeest en heeft met de andere residenten bezoekende pony's gestreeld.'' Zo werd mij toch voorgelezen toen ik informeerde naar ''de toestand''...
En omdat de verpleegster zag dat ik nog wat ,,bleek zag op mijne kam'' vond ze het een goed idee om geen virus te gaan verspreiden bij de gevallen patiënte en mocht ik de propere was mooi op de kast  leggen..
Ik zal het maar bekennen: lees dit als een soort Facebook: totaal oninteressant, saai en onnozel?  Maar de belangstellende lezertjes weten nu  dat ik aan de beterhand ben en eerstdaags  terug naar de tandarts kan zonder hem uit zijn concentratie te niezen...
(volgende keer doe ik terug normaal...)

Een dagboek

Soms is ,,opkuisen'' een verrassende bezigheid. Zoals wanneer je pakweg 2000 mailtjes ,,verwijdert''. Want jawel, dan denkt een simpele ziel (Malief dus) dat ze alles verwijderd heeft en dan ontdekt dat verwijderen niet écht verwijderd is. Of nog straffer, dat ,,verzonden berichten'' na de opkuis nog altijd bestaan. Enfin, zo heb ik dus ontdekt dat ik in mijn pc een soortement dagboek heb gehouden. Want wat heb ik toch een hoop onzin verstuurd. In 2015 blijkt dat plots serieuze informatie. Of dacht ik nu echt dat ons bomama pas de laatste twee jaar ,,contre-travers'' (om het eens in het Brussels te zeggen) is geworden. En ho, wat ben ik venijnig geweest tegen bepaalde personen die per slot van rekening ook maar sukkelaars waren (zijn). Late sorry dus. Eén item blijft mij verbazen. Hoe de Kadokes - waar het hart van vol is loopt de pen van over- mij zoveel plezier en warmte hebben gegeven. En dat warmte mag je letterlijk nemen. Ik hoop dat ze dat nooit vergeten. Ha ja, doet Malief wat melig? Dat heeft alles te maken met een telefoontje van Avondrood. Dat de bomama gevallen was (maar niemand had het gezien, hé natuurlijk niet,) haar alleen laten in haar kamer is een refreintje dat ik daar al tot in den treure heb gezongen: LAAT ZE NIET ALLEEN laat ze zo nodig bij een blinde en doofstonne zitten? En waaron slaan ;yn letters nu paraplu? :orGen beter*

De fotograaf in de labo-jas

Alweer zo lang geleden dat ik kennis maakte met Paul Van den Abeele. En gisteren stond het een eerste keer in de krant: Overleden. In de jaren zestig was Paul de top-fotograaf van De Standaard. Net voor het jonge geweld zijn intrede deed en zich ging meten met de kleine, bebaarde, bedachtzame man uit het Aalsterse. En lang voor iedereen ging denken dat fotookes maken toch niet moeilijk was. Over Paul werd veel gebabbeld. Dat hij een zenuwachtige was (hij was een zorgertje, dat is waar), dat hij met zijn autoke altijd in eerste reed (ik denk toch dat het tweede was en hij vroeg heel bescheiden of ik niet liever zelf reed..) en top-reporter De Lentdecker vertelde destijds heel fier dat hij tijdens een reportage met Paul zelfs nooit uit de auto kwam. Ik herinner mij zijn gezegde: ,, Ik ga graag op reportage met Polleke.Ik zeg dan ,,Polleke, ga ginder es kijken en pakt ma wa fotookes. We moesten toch niet met twee door dat patattenveld ons schoenen vuil maken?;..'' Gisteren dacht ik ook aan mijn eerste ,,opdracht'' met Paul. Voor een verhaal op de vakantiepagina moest Paul een foto maken van een ,,geluidsjager''. En nee, het verhaal was al geschreven door Vic, ik moest doen of ik een geluidsjager was en Paul zou dat ,,illustreren''. Nog altijd geen idee hoe dat marcheerde, maar ik kreeg een voorhistorische bandopnemer rond mijn nek en moest ,,elegant'' poseren voor een waterspuwer in Brussel. Ik was 25, had een hele ochtend gekotst (zwanger van Lottepoes) en had met Paul op café gezeten. Om een colaatje te drinken en te bekomen. Paul was een vader en dus een ervaringsdeskundige. Wat het resultaat was van die reportage ziet de lezer hier onderaan de teksten. Of hoe een klassebak een misselijke toekomstige moeder een glans gaf die er waarschijnlijk in het echt niet was. Nee, de auteur van het stuk was niet tevreden. ,,Maa Lieveke(*) toch, ge moest die micro aan de waterstraal houden waar ze in de plas terecht komt, en de bandopnemer stond niet aan, snapte?''. Ondank is 's werelds loon. Maar Paul heb ik voor het resultaat uitvoerig bedankt. En zijn repliek was typisch Paul ,,Neenee, ge zijt ook geen lelijke hé...'' (*)In die tijd mochten ze nog neerbuigend doen tegen vrouwen...En ja, Paul was de enige die een labo-jas droeg, je wist meteen wie je mocht aanspreken op de foto-redactie. En terwijl ik toch complimenten uitdeel: achteraf viel Vic nog best mee. Zeker toen ik hem betrapte terwijl hij aan de telefoon tegen de Meester zei: ,,nee meneer, hier werkt geen juffrouw Herpol''. En ik nadat hij de telefoon had afgelegd, beetje pesterig zei: zou dat niet voor mij geweest zijn? Ik heb hem er enkele maanden geleden tijdens onze reunie in Ter Doest en meer dan veertig jaar na datum, nog eens lekker mee gepest...

Kadokestijd

Laat je niet foppen door de titel, dit gaat over dé Kadokes. Al moet ik stilaan een nieuwe naam bedenken voor mijn stevig uit de kluiten gewassen kleinkinderen, nog altijd twaalf jaar en al een flink stuk boven hun maliefje uitgeschoten. Dezer dagen kwam het eerste verslag van de ,,grote school'' - een topsportschool en een klassieke humaniora of hoe heet dat tegenwoordig?- en mij heeft het een paar traantjes gekost. Niet omdat het zo slecht was (wat dàcht je) maar omdat ik het de Meester zo had gegund: een schitterend rapport dat hij meteen aan heel Mechelen (enfin, toch half Mechelen) kon vertellen. Nee, de Meester was geen ,,stoefer'' en zijn dochters kunnen zich zelfs niet herinneren dat ze van hem een compliment hebben gekregen (Malief ook niet), maar via een soms lange omweg kregen ze toch te horen dat zijn gezin zijn geliefkoosd gespreksonderwerp was. En al gaf hij de Kadokes liever een ruige knuffel dan een flauw streeltje, de foto's liegen er niet om: in het opa-statuut had hij zijn ware roeping gevonden. Vandaag is zijn ,,breuke'' jarig: hij nam een jaar eerder en tien jaar jonger, afscheid van hem. Soms vraag ik mij af of de Meester toen het geduld niet meer kon opbrengen om als laatste achter te blijven.