DERTIG JAAR AL

Wedden dat u sneller had gelezen als de kop ,,Hoofdredacteur op de knieën'' was?  Maar als Malief-lezers het willen weten moeten ze geduld hebben...
Dat zit zo. Vandaag hoorde ik op mijn ,,lijfradio'' dat het vandaag dertig jaar geleden is dat de Herald of free Enterprise'' zonk voor de kust in Zeebrugge. Hèhè, dat is iets voor memory lane.  Niet om te lachen hoor, het was een afschuwelijke ramp met veel doden en dat allemaal omdat een poort bij afvaart niet goed was gesloten.
Maar, hoe zat het met Malief? Avondredacteur op de krant, zo goed als moederziel alleen, de hoofdredacteur niet inbegrepen maar die was iedere avond de laatste die de deur sloot. Toen kwam het telefoontje van de westvlaamse correspondent, dan het alarm van een oostvlaamse nieuwsjager, dan van een correspondent misdaad en aanverwanten, en ze vertelden allemaal het zelfde; dat wordt een wreed verhaal, want er zullen veel doden zijn.
Ondertussen hadden de nieuwsjagers natuurlijk ook onze hoofdredacteur verwittigd. Waarna er laat die avond iets gebeurde waar ik vandaag nog stil van word. De baas kwam op zijn knieën aan mijn bureau zitten, sommeerde mij al een goeie titel te verzinnen en mijn beste typvingers te smeren. Hij heeft die avond  aan de telefoon geduldig en efficiënt naar de verslaggevers ter plaatse geluisterd en mij tussendoor de gepaste zinnen gedicteerd. Hij zal dit vandaag niet meer kunnen lezen want ondertussen rust hij naast de kerk van  Bertem. De man die door onnozelaars een vrouwenhater werd genoemd (omdat hij niet gehuwd was) heeft mij die nacht met zijn bescheiden wagen nog naar huis gebracht. Hij had wel een speciale rijstijl, zoals de bochten vierkant nemen. En ik heb hem toen gezegd dat we niet mochten verongelukken, want dat er anders nogal zou geroddeld worden. Waarna hij eens grinnikte. En nu weten alle oudgedienden wie het was. Ik mis hem nog.

WAT ALS?

Mogelijk klinkt ,,dilemma's'' wat beter, maar dat lost deze ,,probleempjes'' niet op.
Juist, besef dat ik hier min of meer in herhaling val, wat mijn Tsjernobyl-tuin betreft, maar er is meer...Geduld dus.
Eén: mijn toekomstige buren hebben een kluns van een aannemer ingehuurd om hun overigens fraaie (maar onderkomen) herenhuis grondig te renoveren. De jongste weken worden op allerlei (liefst onchristelijke) tijdstippen  over twee verdiepen muren gestript tot op de baksteen. En al die rotzooi wordt uit het venster van het tweede verdiep gegooid. Tof. Vooral als de wind uit het noorden komt (heu, denk ik zo) en mijn dierbaar tuintje annex veranda ondergesneeuwd wordt met een dikke vuilwitte laag. Ho, maar  via de roosters  kreeg ook de verwarmingsinstallatie een nieuw kleurtje.  Ja, so what?  Zeggen aan de lieve buren of mijn ergernis inslikken? Sinds de handige afbraakharry al zijn afval nu ook aan de voorkant in een container gooit is de blauwe voordeur ook grijs geworden...

Twee. De tweemaandelijkse ruitenwassers zijn deze week zonder boe of bah na het droppen van een kaartje verdwenen. Ze zagen het karwei duidelijk niet zitten.

Drie. Ook het artdeco-traliewerk voor het kelderraam is van kleur  veranderd. Tja, als je in een marginale buurt woont moet je blijkbaar ook verdragen dat jolige jongens en meisjes hun fietsen aan het (smerige) traliewerk vastmaken en de wijde wereld intrekken. Wat nu gezongen? Ik kan op de loer liggen als een volleerde bomma en bij het verschijnen van de eerste onverlaat mijn bokkenpruik en kachelpook bovenhalen en in een combinatie van Brussels en autochtoon dialect mijn gedacht zeggen? Maar...En als ze later wraak nemen en bij voorbeeld hun mormels (hondjes hoor) in mijn keldergat laten heu, plassen? Ik zie weleens hoe mijn overburen met hun mooi aangeplante stoeptegels een kaartje met streepje door plassend hondje hebben gebruikt...en het averechts effect. dat het heeft.

Vier. Morgenavond wil ik een toren oud papier buiten zetten. Als er plaats is... Stel dat de onverlaat na mijn verontwaardigde frons verdwenen is maar mij 's nachts met een bezoekje vereert, genre grote plas, of erger nog, zoals vorig jaar bij de boekhandel achter het hoekje, per abuus een en ander in de fik steekt? Tja, wat als?

FONS ZALIGER...

Zonder veel tamtam (zoals wij in Brussel zeggen..) is Fons ,,zaliger'' geworden. Fons is een figuur uit mijn beginjaren bij de krant. Ik mocht zijn postbode spelen. In alle vriendschap hoor, hij was een bescheiden correspondent die in de donkere middeleeuwen (1968 dus) liever zijn tekstjes naar mij bracht dan ze telefonisch naar een of andere pipo in Brussel te sturen. Puur praktisch: de groentenprijzen van Sint-Katelijne-Waver, die moesten correct tot achter de komma in de krant verschijnen. Fons was ook fotograaf en toen hij op ons eerste appartement een kleuterke zag kruipen maakte hij van Lottepoes de mooiste foto's uit die periode. Zoals gezegd, de donkere middeleeuwen, geen pc, geen internet, en zeker geen smartphone.
Vandaag herinnerde Lottepoes zich ook dat Fons met haar en zijn dochter naar een Sinterklaasfeest in Wieze reed. En toen ik Wiske _een secretaresse uit dat steentijdperk- over de dood van Fons vertelde kon ze nog moeiteloos zijn adres opdreunen. Hij was een nijvere correspondent.
Na enkele jaren veranderde zijn ,,carrière'': Fons ging voor de sportredactie werken en ik las van een plaatselijke verslaggever dat hij wel 45 keer achterop de motto de Tour de France in beeld bracht.
Een van de laatste keren dat ik Fons zag was toen hij hulp vroeg voor de verslaggeving van een zwaar ongeval in de buurt van Heist-op-den-Berg. Ik heb het lugubere beeld onthouden omdat ik werd opgeroepen als ,,stadsgenoot''...en nooit de forse hap vlees zal vergeten die onder de rechterdeur plakte.
Fons was een fijne man, zonder kapsones. Maar hij mocht terecht trots zijn op zijn correcte verslaggeving van de kleine en grote misdrijven in zijn vaderstad. Dat hij zelfs ,,de moordenaar van Bonheiden''  in de val lokte door hem kwansuis een sigaret te vragen. De verpakking van een Frans merk lag naast één van zijn slachtoffers. Maar dat is ,,petite histoire''.
Vandaag hebben zijn dochters afscheid van hem genomen. Zijn twee overleden echtgenotes zaten op hem te wachten. Hij werd 95 jaar.

FIORUCCI MET SCHAAMLAPJE...

Auw, dat stak! Nu lees ik in mijn serieuze krant dat Malief, zonder haar (godzijdank)bij naam te noemen, destijds in feite verantwoordelijk was voor een opstoot van marina-grieten in Vlaanderen. Qué?
Die wijsheid las ik in een column, geschreven door een auteur die in 1980 mogelijk nog in de bloemkool stak. Ik verklaar mij nader.
 In 1976 ging de krantengroep  waar ik toen  nederige schrijfklusjes kreeg , genre stommiteiten uit regionale terribele accidenten herschrijven, in faling. De nieuwe leiding dacht dat ik misschien wel iets van mode kende en de komende jaren mocht ik mondjesmaat aan ,,modeverslaggeving'' doen. Zoals naar een modebeurs gaan ,,omdat ze daar toch de kleren lieten zien die later in de winkel kwamen.''. Ik krijg nog altijd kippenvel als ik daar aan terugdenk.
Geduld is een mooie deugd, en begin jaren tachtig eindelijk naar de defilés in Parijs en Milaan. In Parijs kwamen de Japanners voor een stevige vernieuwing zorgen...en in Milaan ging ik in de winkel van Fiorucci  T-shirtjes kopen voor mijn dochtertjes  die toen tien à twaalf jaar waren. Jaja, met engeltjes en bloempjes hé. Ze waren nog in de leeftijd dat ieder cadeautje van de uithuizige Malief in dank werd aanvaard. En niemand in hun klas had zo'n grappige spullen.
Niet veel later waaide de zwarte rage uit Parijs over en kon ik Kalamity blij maken met een (gelukkig donkerblauw) pakje uit Parijs dat door een sarcastische, compleet onnozele non  een ,,judo-pakje'' werd genoemd. Mijn jongste was toen al zeer welbespraakt en zei dat ,,het wel uit Parijs kwam hé''.
En wat lees ik nu? Dat Fiorucci in de jaren negentig echt iets voor de marina's was? Oei, oeps, wist ik niet. Dat vind ik nu echt erg. Bijna zo erg als de  Millet-rage die door mijn kritische dochters werd gesignaleerd en mij een primeur in  de krant bezorgde...en prompt door piekenpaultje werd ingepikt. Sans rancune hoor, hij heeft het later ruiterlijk toegegeven.
Ik kan alleen maar bekennen dat ik mij nooit met ,,marina's'' heb bezig gehouden en zwaai even  met veel medeleven naar de  duidelijk ,,bejaarde'' chef van de columniste die aan de Fiorucci-engeltjes wél goeie herinneringen heeft...


Bizar. Vandaag (zondag) hebben meer dan 200 ,,lezers'' mijn verhaaltje aangeklikt.. Gewoonlijk zijn het er hooguit een paar tientallen per dag...Zondagnamiddag is saai op een redactie hé...

KAN HEM IETS SCHRIJVEN?

Malief werd vandaag op straat aangesproken door een buurvrouw die door het leven gaat met een zeer lelijke maar lieve hond. Hij heet ,,Bolt'' wat misschien  ,,meedogenloos'' wil zeggen maar hij kan vooral voortreffelijk likken als je ook maar een zweem van sympathie toont. Wat aanvankelijk moeilijk was: de witte dog/boxer heeft een bek waarin nog alleen scheve tanden staan. Maar goed, ik dwaal af.
Zijn baasje ik ook geen schoonheidskoningin maar wel lief en zeer bij de pinken als er iets op straat gebeurt. Vandaag sprak ze mij aan over de politie (spreek uit pollis) die een tijd geleden bij mij binnen stond...Heu?
Ach ja, heb er vorig jaar een verhaaltje over geschreven. Spektakel in mijn straat dus. En daar stond ik dus op mijn stoep en mocht rekenschap geven van wat ik toen had uitgestoken...Neuneu, niks, 't was bij de buren. Maa ze stonne be aa? En ze stonne be aa in de gang???
Ik kon haar geruststellen, ik was nog altijd op vrije voeten, die man in de gang was zooneke van den deurwaarder die mij kwam vertellen ,,wat er aan de hand was'' in dat huis van zijn pa ,,die met zijn huurders niks dan last had...''  Buurvrouw keek sceptisch.
Toen er geen straf verhaal volgde schakelde buurvrouw over op al die vuiligheid op de stoep aan de andere kant. Waarna ik haar verzekerde dat het puin was uit die woning waar de bepleistering werd verwijderd met de ramen open en mijn tuin nu precies ondergesneeuwd was. Meestal zeg ik aan vrienden en verwanten dat mijn tuin precies Tsjernobil is, maar als ik dat ook nog moest uitleggen...
Nee hoor. Toen kwam haar oplossing. Dat ik dat aan de deurwaarder moest zeggen. Ik negeerde de opmerking, ze insisteerde, ik moest het zeker doen. Maar waarom dan? ,,Die zal zeker voor u iets schrijven....''  Juist ja, dat kan ik niet...

IK BEN TOCH NIET GEK?

Alweer een verhaal over Malief/de Kluns , alias de Klussenier. Stilletjes gniffelen mag beginnen...
Ben de trotse eigenares van mijn derde Dyson, het exemplaar van Thuis aan zee niet meegerekend. Het tweede exemplaar was in volle actie ,,ontploft'', jaja, knal en rookwolk. Maar ik ben een trouwe gebruiker, vooral omdat ik destijds James Dyson nog heb ,,geïnterviewd''. Stel je daar niks bij voor: mijn Engels wil nogal lukken in de modewereld maar technische vragen waren een ramp. Soit. De Britse gentleman is toen prompt op mopjes overgeschakeld. Maar ik was meteen fan, zeker als je  huis vol tapijten ligt.
 Na de recente ,,ontploffing'' werd een gloednieuw exemplaar gekocht op een steenweg waar ik makkelijk kon parkeren. Want zeg nu zelf, wie sleept er uit de Bruul een doos mee naar huis?
Wat die snuggere Malief natuurlijk niet had gezien was dat het een héél nieuw model was, maar dan nog? Tja, toen het stofpeil deze week bijna op de max-streep stond was actie geboden. Nu zag dat beest er aan de bovenkant precies hetzelfde uit maar verdraaid, ik kreeg hem niet open. Daar was zeker iets mee ,,gebeurd''. (Efkens gevallen op de trap, toch teveel stof, wie zal het zeggen?)
Buiten glommen de bevroren tegels, misschien eerst eens mijn licht opsteken bij de stadswinkel die de bovenstaande slogan hanteert?
 Ik sta met vraagoogjes naar de nieuwste Dyson te kijken maar wacht beleefd tot de verkoper een mevrouw met een gigantische doos naar de kassa heeft geloodst. Ha ja, hoe ik die Dyson open krijg? ,,Op dees knopke duwen''. Tja, in mijn gangen, waar ik al twee dagen geen licht heb, kon ik dat knopje natuurlijk niet zien.
 Naar de lampenafdeling. Kijken, zoveel soorten, maar het lijken eerder schijnwerpers (denk ik). Na vijf minuten twee verkopers: wat ik zoek? Bij een eerdere shopping naar tl-lampen werd ik bijna op de rooster gelegd. Of het koele of warme lichten mochten zijn. Heu? Welja, warm in de badkamer hé, koel in de keuken. Maar hier ging het over licht in de gangen.
 Hoe moet je dat uitleggen? Dat ik het niet weet, dat ik van alles wil kopen omdat ik niet weet of het brede of smalle sokkels (heet dat zo?) zijn, en omdat de (eventueel hulpvaardige) bezoeker mij meteen zal vragen welke lampen ik in huis heb?
 En nu volgt een pluimpje voor de verkopers. Ze kwamen met handenvol lampen uit de ,,soldenbak''.
Of wat je soldenbak noemt: Met een rekening van net geen 40 euro naar huis gewandeld. Waar de Dyson met knopje prompt open vloog.

Zoals mijn lieve neef Julleke zou zeggen na mijn langdradig gebabbel : het  bespaart je een bezoek aan de psychiater...

,,SALUUKES''

Even stoom afblazen: wat is dat toch met die trend om te pas (en eigenlijk altijd te onpas) Saluukes  te kwekken. Pas op, het is een heel besmettelijke gewoonte. Tot ik, al een tijdje geleden, plots ontdekte dat ik het ook gebruikte (gelukkig alleen bij mijn kinderen, en direct op de rem ging staan...). Waaruit blijkt dat jong (en helaas ook oud) dat zomaar oppikt.
Nu even de schuldigen aanwijzen. Tegenwoordig hoor ik het vooral bij één presentator van Joe All the Way (komaan zeg, ik dacht dat All the Way met  wat anders te maken had) en die man belt mensen op en spuit saluukes in het rond.
Maar ook mijn, beslist piepjong, nieuw contact bij de bank. Die heeft mij van de eerste dag met mijn voornaam aangesproken.(°) Wat ik niet erg vond, maar wel die saluukes die hij er altijd achteraan gooit. Het slap handje hoort er ook bij maar daar noteer ik beterschap: ik knijp dan zo hard ik kan. Zal hem leren.
En nu denk ik aan de nieuwe taalles van Kurt-de- ex-presentator uit de BRT-dagen. Hij zou dus schrijven ,,zeg niet saluukes met een streepje door'' maar, al naargelang de situatie: ,,tot ziens'', ,,het beste'' ,,dag xyz'' ,,tot morgen'', ,,dankuwel''  en in trieste gevallen ,,hou je sterk''.
Voor intimi suggereer ik gewoon een knuffel...
(°)Dat had hij eens bij de Meester moeten proberen...Zijn eerste kandidaat -schoonzoon heeft hem jaren ,,meneer'' genoemd...Toen ik hem voorzichtig suggereerde dat hij toch zijn voornaam mocht  gebruiken was het antwoord ,,Ik heb uw pa toch ook geen Fons genoemd?''

xxxxxOei, vandaag vrijdag de dertiende. Mijn radio FM heeft iets nieuw bedacht:,, Baaikes'' en Baaibaai. Van Bye Bye denk ik...