Malief dacht aan haar vader zaliger die destijds zo genoot van de liedjes van Ramses Shaffy...en zeker ook van Liesbeth List die hij met enig tremolo in zijn stem ,,de dochter van de vuurtorenwachter'' had genoemd. Lang geleden, en sindsdien is de Pastorale al door het Cruise-duo vermoord, maar ,,October'' zag ik zeker nog zitten.
Zodat ik vorig weekend met vriendin/collega naar de stadsschouwburg trok voor een concert. Ja, er waren heel veel ,,oude'' mensen in de zaal... De bezetting deed ons fronsen. Shaffy is al jaren in de farao-wereld, en Liesbeth schijnt haar teksten te vergeten en kwam dus ook niet. Eigenlijk hadden we het kunnen weten: met een aankondiging van zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder . Een zeer verdienstelijke Della Bosiers zong zo mooi als Liesbeth (oprecht bewonderd) maar Jelle Cleymans vocht vooral om de met uithalen schreeuwende Sabine op haar hoge hakken in de ogen te kunnen kijken en Bert Verbeke deed ons stilletjes bidden om die Ketnet-praatjes te doen stoppen.
We hebben niet echt gehuild want de kaartjes waren nu ook niet zo duur, In een recensie had ik hen één sterretje gegeven. Voor Della dan.
dinsdag 10 oktober 2017
maandag 11 september 2017
OMA???
Halftien is voor Malief nog net geen beschamend uur om 's morgens haar krant uit de bus te halen. Let wel, ik moet daarvoor wel een paar trapjes af en de stoep op en geef daarbij aan buren en passanten een inkijk in een paar rode muiltjes (en vandaag) een zwart/groen gekleurd paar sokken. Voor de rest alles deftig dichtgeknoopt. Gewassen en min of meer gekamd ook, ha ja, je woont niet zomaar in een zogeheten deftige straat.
Net toen ik vandaag alle sloten en sleutels had omgedraaid hoorde ik vrolijk gekwetter. Bon, gelukkig geen dames op uitstap (dan was ik nog net niet goed genoeg uitgedost) , gewoon kleuters. En wat een schattige processie ik toen zag passeren.
Eerlijk waar, was het een Mathilde-ervaring? Ik kon het niet laten en begon enthousiast te wuiven. Ze waren met velen, hun getater viel stil en ze wuifden bijna allemaal terug. Een stoere wou zelfs een vuistje geven, maar daarvoor stond ik net een trapje te hoog. En ééntje piepte voorzichtig ,,ooomaaa?''. Geweldig toch? De waarheid komt uit de kindermond. Enfin, misschien heeft zij ook een oma met blond haar?
Net toen ik vandaag alle sloten en sleutels had omgedraaid hoorde ik vrolijk gekwetter. Bon, gelukkig geen dames op uitstap (dan was ik nog net niet goed genoeg uitgedost) , gewoon kleuters. En wat een schattige processie ik toen zag passeren.
Eerlijk waar, was het een Mathilde-ervaring? Ik kon het niet laten en begon enthousiast te wuiven. Ze waren met velen, hun getater viel stil en ze wuifden bijna allemaal terug. Een stoere wou zelfs een vuistje geven, maar daarvoor stond ik net een trapje te hoog. En ééntje piepte voorzichtig ,,ooomaaa?''. Geweldig toch? De waarheid komt uit de kindermond. Enfin, misschien heeft zij ook een oma met blond haar?
donderdag 7 september 2017
INTIMIDATIE...
Vandaag nog wat inspiratie gehaald uit de krant. Dat meisjes karate moeten leren. Enfin nee, dat ze zich moeten verdedigen tegen die geile bokken. Of zoiets. Mag ik even herhalen wat mijn moeders lijfspreuk was? ,,Maskes moeten sterk zijn''. Niets nieuws onder de zon dus.
Wat mij in het krantenverhaal wel opvalt is dat de meisjes nu pas 11 zijn als ze worden lastig gevallen. En dat moeders dan vooral zeggen dat ze ,,voorzichtig'' moeten zijn. Ha ja, dat was in ,,mijn tijd'' ook zo. Met dank aan zuster Polydora. Alleen snapten wij in het derde leerjaar absoluut niet wat ze bedoelde met mannen op ne motto die een pop mee hadden en dat we daar zeker niets mochten tegen zeggen.
Ondertussen heb ik als dertienjarige ook op een bomvolle tram nr 1 op weg naar school in Schaarbeek gestaan en vanalles gevoeld waar ik niks van snapte. En als ik zat was daar altijd een meneer die tegen mij leunde en strak naar buiten keek. Eén keer zei ik tegen de mevrouw rechtover mij (voor alle zekerheid in het Frans, Brussel hé): ce type est vraiment ambetant. Ik sprak nog niet vloeiend Frans hé. En de mevrouw reageerde met een frons en hoofdschudden. De eerste en laatste keer dat ik hulp inriep.
Op de tweede tram nr74 naar de ,,place des Bienfaiteurs'' (what's in a name) was er een deftige meneer in regenjas die altijd iets heel raars liet zien. Een soort knoop of zo. Maar omdat ik nooit schoolvriendinnen had op deze tramlijnen heb ik de miserie in stilte gedragen.
Och nee, de wraak kwam later. Al wat ouder en mondiger hebben we later op allerlei plaatsen de potloodventers een eeuwige impotentie bezorgd door hardop te wijzen en te lachen. Maar toen zaten we al op de peda in Leuven.
Moeten de ,,oudere'' meisjes helpen? Wat zeker niet lukt is wat ik ooit eens deed in de Kruidtuin. Ik las een boekje, niet ver van mij werden twee grietjes op een handdoek door een stel gasten ,,vastgepakt''. Ik zag dat ze in discussie gingen maar de jongens lachten hen uit. En deze moeder riep dus: ,,Zeg, laat die meisjes eens gerust''. Waarna ik te horen kreeg dat ik zeker ook eens wilde. Helaas, en toen lachten de grietjes ook...
Tenslotte: toch ook ,,als iets ouder meisje'' het verschil zien tussen pubergedrag, zoals in het voorbijgaan in je nek likken... (dat in volle redactielokaal gebeurt) en het stiekeme vastpakken achter de deur in de gang, zogezegd omdat het Nieuwjaar is. Wie het schoentje past die trekke het aan. Persoonlijk vind ik ze allebei sukkels.
Wat mij in het krantenverhaal wel opvalt is dat de meisjes nu pas 11 zijn als ze worden lastig gevallen. En dat moeders dan vooral zeggen dat ze ,,voorzichtig'' moeten zijn. Ha ja, dat was in ,,mijn tijd'' ook zo. Met dank aan zuster Polydora. Alleen snapten wij in het derde leerjaar absoluut niet wat ze bedoelde met mannen op ne motto die een pop mee hadden en dat we daar zeker niets mochten tegen zeggen.
Ondertussen heb ik als dertienjarige ook op een bomvolle tram nr 1 op weg naar school in Schaarbeek gestaan en vanalles gevoeld waar ik niks van snapte. En als ik zat was daar altijd een meneer die tegen mij leunde en strak naar buiten keek. Eén keer zei ik tegen de mevrouw rechtover mij (voor alle zekerheid in het Frans, Brussel hé): ce type est vraiment ambetant. Ik sprak nog niet vloeiend Frans hé. En de mevrouw reageerde met een frons en hoofdschudden. De eerste en laatste keer dat ik hulp inriep.
Op de tweede tram nr74 naar de ,,place des Bienfaiteurs'' (what's in a name) was er een deftige meneer in regenjas die altijd iets heel raars liet zien. Een soort knoop of zo. Maar omdat ik nooit schoolvriendinnen had op deze tramlijnen heb ik de miserie in stilte gedragen.
Och nee, de wraak kwam later. Al wat ouder en mondiger hebben we later op allerlei plaatsen de potloodventers een eeuwige impotentie bezorgd door hardop te wijzen en te lachen. Maar toen zaten we al op de peda in Leuven.
Moeten de ,,oudere'' meisjes helpen? Wat zeker niet lukt is wat ik ooit eens deed in de Kruidtuin. Ik las een boekje, niet ver van mij werden twee grietjes op een handdoek door een stel gasten ,,vastgepakt''. Ik zag dat ze in discussie gingen maar de jongens lachten hen uit. En deze moeder riep dus: ,,Zeg, laat die meisjes eens gerust''. Waarna ik te horen kreeg dat ik zeker ook eens wilde. Helaas, en toen lachten de grietjes ook...
Tenslotte: toch ook ,,als iets ouder meisje'' het verschil zien tussen pubergedrag, zoals in het voorbijgaan in je nek likken... (dat in volle redactielokaal gebeurt) en het stiekeme vastpakken achter de deur in de gang, zogezegd omdat het Nieuwjaar is. Wie het schoentje past die trekke het aan. Persoonlijk vind ik ze allebei sukkels.
zondag 3 september 2017
OEI MENEER BOMA !
De vraag kwam niet geheel onverwacht. Wat ik van de mode vond? Welja, van de nieuwe mannenmode? Zoals het Malief past werd het een, zeg maar sarcastisch antwoord. Dat ik daar gelukkig niet meer voor betaald werd, om er iets gefundeerd over te schrijven...
En onder ons stilletjes bekennen dat mode het laatste is waar ik na een kwart eeuw ,,moderedactrice'' nog van wakker lig. Maar vandaag heb ik wel hardop gelachen.
Bizarre herenmode is mij niet vreemd en Walter is wat dat betreft een voorloper. Maar wel een getalenteerde, en nog een fijne man ook. En daar kan de lange baard en de vingers vol knoesten van ringen niets aan veranderen. Meer zelfs, ik zie hem graag. Heu, niet zijn kleren maar de man die geen greintje pretentie demonstreert.
Ter zake. Vandaag dus de ,,nieuwe'' herenmode in mijn lijfkrant bekeken. God, wat zijn die nieuwe ontwerpers geniaal. Maar waar had ik dat verdorie nog gezien? Ha ja, bij Balthazar Boma. Dat komt er van als je eens een oude aflevering van FC De Kampioenen ziet. Mij gedacht!
En onder ons stilletjes bekennen dat mode het laatste is waar ik na een kwart eeuw ,,moderedactrice'' nog van wakker lig. Maar vandaag heb ik wel hardop gelachen.
Bizarre herenmode is mij niet vreemd en Walter is wat dat betreft een voorloper. Maar wel een getalenteerde, en nog een fijne man ook. En daar kan de lange baard en de vingers vol knoesten van ringen niets aan veranderen. Meer zelfs, ik zie hem graag. Heu, niet zijn kleren maar de man die geen greintje pretentie demonstreert.
Ter zake. Vandaag dus de ,,nieuwe'' herenmode in mijn lijfkrant bekeken. God, wat zijn die nieuwe ontwerpers geniaal. Maar waar had ik dat verdorie nog gezien? Ha ja, bij Balthazar Boma. Dat komt er van als je eens een oude aflevering van FC De Kampioenen ziet. Mij gedacht!
donderdag 31 augustus 2017
HA JAA...
Nooit te laat (te oud) om iets te keren, dat heeft Malief dezer dagen een beetje lacherig ondervonden. En dat zit zo: in dit redelijk van kastjes, laden en donkere krochten voorziene huis (bouwjaar 1937 of zo) is het mijn opdracht geworden om alle rommel (genante en andere) op te ruimen. Doet mij beetje aan Bomama denken die al jaren voor ze naar de home vertrok mij verwittigde dat er van vier generaties twijfelachtige nalatenschap was achter gebleven.
Hoezo? Daar was ,,peterke'', Malief haar overgrootvader, en binnenschipper die in Brussel bij zijn dochter Agatha kwam wonen. Dat was mijn grootmoeder die zich ,,Caroline'' liet noemen want ,,Agat wa was da nu ne naam''.. Gelukkig was Peterke en Moeder overleden voor het oorlog werd. In de jaren vijftig verhuisden Caroline en man mee naar onze nieuw gebouwde woning, en jawel, op de zolder kwam een koffer terecht van de binnenschipper en zijn vrouw die een trouwboekje hadden waarin een stuk of vijftien kinderen stonden...Er werd gezegd twintig...En bruine foto's en rare verfrommelde documenten, en brieven van verstoten vriendinnen. Malief heeft ze als veertienjarige allemaal mogen zien...omdat Caroline ( mijn Meter) haar bed jaren heeft gedeeld met...mij omdat haar man ondertussen gestorven was. Tja, het was een tijd dat meisjes nog gehoorzaamden...
Langdradig, ik geef het toe. Maar ik kom ter zake.
Aan een redelijk avontuurlijk (hm) leven heeft Malief dus ook laden vol brieven overgehouden. Zeer leerrijk, wat grietjes in de pubertijd allemaal schreven...En hoe weinig ik zelf snapte...
Eén voorbeeld. Zo kreeg ik als 16-jarige een brief van een Duitse jongeman van 19 die zijn adres op een stukje Atomium had gekrast. En hoe zijn zotte grietjes hé: ik had hem een briefje geschreven. Wat ik zelf geschreven heb ( 't zal een geweldig Duits geweest zijn!) weet ik niet meer, maar zijn lang antwoord was veelzeggend. En die brief heb ik dus nog eens gelezen. Eén zin had ik toen zeker niet gesnapt. Hij en zijn neef Peter vreesden dat ik een oude meneer was...Maar mijn foto had hen gerustgesteld.
In dezelfde lade lag een bierkartonnetje en ik dacht: Heu? Ach ja, op de achterkant stond naam en adres van Bodo Feige, een Duitser die ik later op schoolreis in Rüdesheim had ontmoet en jawel: grote liefde. Maar brieven moesten we niet meer schrijven. Een week later stuurde zijn kameraad zijn doodsbericht uit de krant naar een klasgenootje. ,,Er prallte mit seinem Wagen gegen ein Lastzug an''. Het enige Duits dat ik een halve eeuw heb onthouden.
En op vraag van een lezertje: in 1961 was ,,grote liefde'': een arm rond je schouder, handjes vasthouden en tot slot even mee op de trein springen en de belofte herhalen: jij schrijft mij, ik schrijf jou! Ha ja, zijn boeket bloemen heb ik onder mijn klasgenootjes verdeeld.
Hoezo? Daar was ,,peterke'', Malief haar overgrootvader, en binnenschipper die in Brussel bij zijn dochter Agatha kwam wonen. Dat was mijn grootmoeder die zich ,,Caroline'' liet noemen want ,,Agat wa was da nu ne naam''.. Gelukkig was Peterke en Moeder overleden voor het oorlog werd. In de jaren vijftig verhuisden Caroline en man mee naar onze nieuw gebouwde woning, en jawel, op de zolder kwam een koffer terecht van de binnenschipper en zijn vrouw die een trouwboekje hadden waarin een stuk of vijftien kinderen stonden...Er werd gezegd twintig...En bruine foto's en rare verfrommelde documenten, en brieven van verstoten vriendinnen. Malief heeft ze als veertienjarige allemaal mogen zien...omdat Caroline ( mijn Meter) haar bed jaren heeft gedeeld met...mij omdat haar man ondertussen gestorven was. Tja, het was een tijd dat meisjes nog gehoorzaamden...
Langdradig, ik geef het toe. Maar ik kom ter zake.
Aan een redelijk avontuurlijk (hm) leven heeft Malief dus ook laden vol brieven overgehouden. Zeer leerrijk, wat grietjes in de pubertijd allemaal schreven...En hoe weinig ik zelf snapte...
Eén voorbeeld. Zo kreeg ik als 16-jarige een brief van een Duitse jongeman van 19 die zijn adres op een stukje Atomium had gekrast. En hoe zijn zotte grietjes hé: ik had hem een briefje geschreven. Wat ik zelf geschreven heb ( 't zal een geweldig Duits geweest zijn!) weet ik niet meer, maar zijn lang antwoord was veelzeggend. En die brief heb ik dus nog eens gelezen. Eén zin had ik toen zeker niet gesnapt. Hij en zijn neef Peter vreesden dat ik een oude meneer was...Maar mijn foto had hen gerustgesteld.
In dezelfde lade lag een bierkartonnetje en ik dacht: Heu? Ach ja, op de achterkant stond naam en adres van Bodo Feige, een Duitser die ik later op schoolreis in Rüdesheim had ontmoet en jawel: grote liefde. Maar brieven moesten we niet meer schrijven. Een week later stuurde zijn kameraad zijn doodsbericht uit de krant naar een klasgenootje. ,,Er prallte mit seinem Wagen gegen ein Lastzug an''. Het enige Duits dat ik een halve eeuw heb onthouden.
En op vraag van een lezertje: in 1961 was ,,grote liefde'': een arm rond je schouder, handjes vasthouden en tot slot even mee op de trein springen en de belofte herhalen: jij schrijft mij, ik schrijf jou! Ha ja, zijn boeket bloemen heb ik onder mijn klasgenootjes verdeeld.
maandag 21 augustus 2017
BOODSCHAP...
PAS OP
KOER IS
GLAD
Al meer dan tien jaar plakt een gele post-it op de binnenkant van de garagedeur. Een boodschap van de Meester die er zijn paraaf onder zette. Net als de Meester zijn de mensen die moesten op passen er nu ook niet meer.
Het moet de winter van 2003 geweest zijn. Het had hier 's nachts flink gevroren en er lag zelfs wat aangekoekte sneeuw in onze kleine tuin. Louis en Maria werden verwacht. Ze kwamen kijken naar de Kadokes,, met als ere-titel ,,moeke'' en ,,vake'', want ze waren de ,,andere' grootouders.
Vorige week hebben de Kadokes afscheid genomen van hun ,,andere'' opa. Waarna Malief als laatste ,,grootouder'' overblijft. Eerder hadden ze mij gevraagd wat ik nog kon vertellen over vake. Ik heb over het briefje verteld, en dat ,,moeke'' met de bus kwam uit Willebroek om met de (zware) tweelingkoets door de Kruidtuin te wandelen. En dat ze toen misschien zelfs al ouder was dan Malief nu.
Dat gele briefje hangt er nog (ik ben speciaal gaan kijken). Er plakken wat spinnenwebben op en zover ik mij herinner heeft het niet meer geijzeld in onze kleine tuin.
KOER IS
GLAD
Al meer dan tien jaar plakt een gele post-it op de binnenkant van de garagedeur. Een boodschap van de Meester die er zijn paraaf onder zette. Net als de Meester zijn de mensen die moesten op passen er nu ook niet meer.
Het moet de winter van 2003 geweest zijn. Het had hier 's nachts flink gevroren en er lag zelfs wat aangekoekte sneeuw in onze kleine tuin. Louis en Maria werden verwacht. Ze kwamen kijken naar de Kadokes,, met als ere-titel ,,moeke'' en ,,vake'', want ze waren de ,,andere' grootouders.
Vorige week hebben de Kadokes afscheid genomen van hun ,,andere'' opa. Waarna Malief als laatste ,,grootouder'' overblijft. Eerder hadden ze mij gevraagd wat ik nog kon vertellen over vake. Ik heb over het briefje verteld, en dat ,,moeke'' met de bus kwam uit Willebroek om met de (zware) tweelingkoets door de Kruidtuin te wandelen. En dat ze toen misschien zelfs al ouder was dan Malief nu.
Dat gele briefje hangt er nog (ik ben speciaal gaan kijken). Er plakken wat spinnenwebben op en zover ik mij herinner heeft het niet meer geijzeld in onze kleine tuin.
zondag 6 augustus 2017
UIT DE OUDE DOOS
Bij gebrek aan verhalen over schattige nakomelingen _ tja, lange lorejassen die je op de trap zetten om min of meer op niveau te knuffelen_ was Malief vanmorgen in een vergeelde knipseldoos gesukkeld. Om te beginnen om te achterhalen of het geheugen haar niet in de steek liet, want in de lijfkrant stond vandaag dus een verhaal over Eddy Bellegueule. Maar dat was de aanleiding, daar had Malief in 2015 inderdaad nog een recensie over geschreven.
En toen kwam daar de knipselmap, en een verhaal, niet over de Kadokes, maar over de rechtstreekse nakomelingen.. Over de Brusselse roots en hoe dat in het ter ziele gegane ,,Beknopt Verslag'' (DS en NB...)verscheen..U leest toch ook?
EEN FAFOEL MET SJOENKELPUUTE
Lange Jojo en zijn Jules Cesar zijn er in niet geringe mate verantwoordelijk voor: mijn dochters hebben hun Brusselse wortels ontdekt. Met een beetje hulp van de Mechelse lokale radio, wel te verstaan, waar ik Lange Jojo het zondagse verzoekprogramma liet teisteren temidden van klubliederen van Malinois en Racing. Aanvankelijk was de belangstelling maar matig, ze snapten er eerlijk geen fluit van.
Het geluk heeft me dan een handje geholpen: als trouwe Anderlechtsupporters wilden ze voor de lol weleens het woord ,,kassuul'' leren uitspreken. Mijn grootmoeder kon dat zo lief tegen mij zeggen: ,,zot kassuul''... Hun u's klonken echter afschuwelijk, en voorts betrapten ze mij voortdurend op kontradikties: mijn zogenaamd Brussels klonk helemaal niet zoals Lange Jojo. Natuurlijk, ik heb ook Brabantse wortels.
Maar je moet nooit wanhopen. Want toen gingen ze logeren bij hun Brusselse bomama. En bleek het Brusselse nichtje te vrijen met een knaap met puntschoenen en maniertjes. Dat was dus een fafoel.. Niet dat je niet modieus gekleed mag zijn hoor, maar je moet wel wat in je hersenpan hebben. Dan ben je een ,,fakain''. Iemand die iets stiekem uitspookt? Dan ben je ,,nen haimelaiken doeiker''. Een onnozelaar -zonder nette kleren- is een ,,taike boem'' en iemand zonder haar is ,,nen blich''. Tussendoor leerden ze nog dat iemand die struikelt ,,sjoekelpuute'' heeft en al blijft hun uitspraak _evenals mijn fonetische spelling_ lamentabel, ze hebben de smaak te pakken en leren schoolviendinnen ,,vreemde woorden''. Maar de mooiste beloning kwam toen ik dezer dagen mijn keurig pratende jongste tijdens de voetbaluitzending entoesiast hoorde roepen ,,da's ne straffe ket..''
Het verhaal dateert uit 1983, vandaar de voor hedendaagse ogen bizarre spelling...
En ik noem het ook stilletjes een eerbetoon aan ons mama die ik sinds vorig jaar nog altijd mis.
En toen kwam daar de knipselmap, en een verhaal, niet over de Kadokes, maar over de rechtstreekse nakomelingen.. Over de Brusselse roots en hoe dat in het ter ziele gegane ,,Beknopt Verslag'' (DS en NB...)verscheen..U leest toch ook?
EEN FAFOEL MET SJOENKELPUUTE
Lange Jojo en zijn Jules Cesar zijn er in niet geringe mate verantwoordelijk voor: mijn dochters hebben hun Brusselse wortels ontdekt. Met een beetje hulp van de Mechelse lokale radio, wel te verstaan, waar ik Lange Jojo het zondagse verzoekprogramma liet teisteren temidden van klubliederen van Malinois en Racing. Aanvankelijk was de belangstelling maar matig, ze snapten er eerlijk geen fluit van.
Het geluk heeft me dan een handje geholpen: als trouwe Anderlechtsupporters wilden ze voor de lol weleens het woord ,,kassuul'' leren uitspreken. Mijn grootmoeder kon dat zo lief tegen mij zeggen: ,,zot kassuul''... Hun u's klonken echter afschuwelijk, en voorts betrapten ze mij voortdurend op kontradikties: mijn zogenaamd Brussels klonk helemaal niet zoals Lange Jojo. Natuurlijk, ik heb ook Brabantse wortels.
Maar je moet nooit wanhopen. Want toen gingen ze logeren bij hun Brusselse bomama. En bleek het Brusselse nichtje te vrijen met een knaap met puntschoenen en maniertjes. Dat was dus een fafoel.. Niet dat je niet modieus gekleed mag zijn hoor, maar je moet wel wat in je hersenpan hebben. Dan ben je een ,,fakain''. Iemand die iets stiekem uitspookt? Dan ben je ,,nen haimelaiken doeiker''. Een onnozelaar -zonder nette kleren- is een ,,taike boem'' en iemand zonder haar is ,,nen blich''. Tussendoor leerden ze nog dat iemand die struikelt ,,sjoekelpuute'' heeft en al blijft hun uitspraak _evenals mijn fonetische spelling_ lamentabel, ze hebben de smaak te pakken en leren schoolviendinnen ,,vreemde woorden''. Maar de mooiste beloning kwam toen ik dezer dagen mijn keurig pratende jongste tijdens de voetbaluitzending entoesiast hoorde roepen ,,da's ne straffe ket..''
Het verhaal dateert uit 1983, vandaar de voor hedendaagse ogen bizarre spelling...
En ik noem het ook stilletjes een eerbetoon aan ons mama die ik sinds vorig jaar nog altijd mis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
