SCHOEN SCHOONE...

De titel ontcijferen vraagt enige kennis van het plaatselijk dialect, maar voor de rest zal Malief zich gedragen...
Mijn verhaal begint in de jaren tachtig toen in de ,,stal VDH'' een vlotte gast werd geïntroduceerd. Nu ja, hij heette Wouter, kwam uit Lier en de Meester vertelde mij dat zijn collega's (de ene een fervente basketbaladept en de andere een wandelende reclame voor voetbalclub Lierse) die pas afgestudeerde rechtenstudent wilden inlijven in het advocatenkantoor (in de wandeling de stal genoemd). 
Op een of andere festiviteit maakte ik kennis met de kandidaat maar de bink (nu ja, hij maakte ook indruk op mij) koos voor een job in het familiebedrijf. Jammer maar helaas.
Ondertussen is de stal letterlijk leeg. De dochter uit de stal trouwde met een andere kandidaat-ondernemer en wat die mij vroeg zal ik nooit vergeten. Geëmancipeerd was die knaap alvast niet want dat ik zomaar journalist kon spelen terwijl de Meester toch een zware carrière...
Terug naar Wouter. Zijn levensloop staat in alle boekskes maar vanmorgen hoorde ik hem op de radio in een ,,vertelprogramma''.
Zal het maar bekennen: hij is nog altijd de Wouter van vroeger. Omdat die bekende ceo geen moeite had om te vertellen dat hij wel eens weende. 
Had Malief het niet gedacht: in die macho-stal had hij zich nooit thuis gevoeld.

GOEDE VOORNEMENS

Tja, misschien komt Malief met dit goede voornemen een halve eeuw te laat, maar soit. Voortaan word er hier niet meer gesjikaneerd (hu), geklaagd en hooguit nog een beetje gezeverd...

Trouwe lezertjes herkennen hier een opstoot van Brusselse roots, we zullen het niet ontkennen;

Natuurlijk heeft het allemaal met de tijd van het jaar te maken en de bijna dagelijkse confrontatie met onze eindigheid.

Van de vijf Brusselse ,,hertejongskes'' schieten er nog twee over en één daarvan mag zich binnenkort ,,paike'' noemen. Enfin, zo noemde onze Brusselse grootmoeder haar echtgenoot. Soms ook ,,pait'' maar dat was als hij niet luisterde en dan zei hij ,,mait''.

Waarom Malief  die ,,taalstrijd'' weer oprakelt? Omdat ze vandaag ontdekt heeft dat Kadoke1 toch een paar finnessen   moest leren over zijn opa. 

Vanmorgen kwam het onderwerp ,,opa'', alias de Meester ter sprake, en wou Malief even bewijzen dat die man echt geen greintje pretentie had maar wel een goed gevoel voor humor. En vertelde ze dat, lang geleden, bij een reunie met zijn confraters, iemand opa had gevraagd hoe hij het had klaargespeeld om Malief  te ,,strikken''.  Toen hij daar verslag  van uitbracht bij Malief vroeg zij natuurlijk wat hij had geantwoord??

,,Oh, ik heb gezegd dat gij mij gekregen hebt bij een bol sajet...''

,,Sajet Malief, wat is dat?'' 

Waarna ondergetekende weer kon uitleggen dat er een tijd was dat 

Malief bedolven werd onder allerlei rotzooi uit de ,,lifestyle-koffer''  en die o zo ordelijke opa het met lede ogen noteerde...

Ja maar, sajet? Een Mechels bolletje wol, schat.

DE RIDDER VAN LA MANCHA

We waren geen ,,vriendjes'' , daar kende ik hem niet voldoende voor, maar ongetwijfeld wel met de ,,oudste'' herinneringen aan ,,onze'' krant. Toen zijn doodsbericht deze week in de bus viel wist ik ook meteen waar hij mij de laatste jaren deed aan denken: Jacques Brel in de rol van ,,Ridder van La Mancha. Maar daar bleef het bij, hij was zeker geen ridder die tegen windmolens vocht.
Onze gezamenlijke geschiedenis begon in een restaurant in de Jacqmainlaan  waar meneer De Smaele zijn nieuwe journalisten had uitgenodigd voor een welkomstgesprek. Jaja, dat was in 1966 nog ,,gewoonte''. We waren met drie, ik was nog supergroen en wou alleen maar ,,schrijven'', De ridder en de Hollandse snaak hadden andere ambities.  En als ik mij goed herinner was ik ook de laatste die in 2002 met een ,,smile on my face'' het pand verliet.
De ridder zag ik in 2014 terug bij de eerste reunie van ,,oudgedienden'' in Lissewege. Hij was zoals altijd ,,een heer van stand''. Zelf demonstreerde ik ongetwijfeld een stortvloed aan nieuwsjes en deugddoende knuffels ,,in eer en deugd''.
Twee jaar later, in Brugge, zelfde scenario, en dit jaar, met al drie dierbare vrienden minder, een zucht van verlichting dat de ,,namen'' er nog bij waren. En enkele ,,nieuwelingen'' om onze krimpende tafels te bevolken. Denk daarbij aan een maatje van héél lang geleden waarmee ik nog een ,,Suske en Kwiske'' in elkaar knutselde...
Maar ter zake. Besef nu dat ik in feite nooit een ,,gesprek'' heb gevoerd met de ridder...Misschien omdat politiek mij niet zoveel interesseerde? Ik kan mij ook niet herinneren dat ik hem ooit heb zien lachen. Toen ik zijn ,,in memoriam'' las dacht ik wel: die nieuwe generatie heeft hem niet gekend. Waarom hij de krant verlaten heeft? Van mij zullen ze het ook niet horen.

SUKKELS...

Zeer bizarre pré-verkiezingen...Wat je al niet in je bus vindt?
Zal het maar eerlijk vertellen:Malief had die rare brief al bij het oud papier gegooid maar toen de kleinzoon (1m90) van haar verhaal hoorde begon hij vragen te stellen. Zoals, welke partij was het die jou wou verleiden???
Dat wist Malief dus niet meer. Maar misschien wil u ook weten hoe ze kiezers ,,verleiden''? Met een persoonlijke brief gericht aan ….(al de namen en doopnamen met Philomène en Leonie in de juiste volgorde) plus het adres...en de brief discreet dicht geplakt.
Toen Malief die openscheurde had ze eigenlijk een stoel nodig om ,,bij te komen''. De kandidaat-gedeputeerde liet weten dat ze net als Malief ,,midden onder de oorlog geboren was '' en dus een geweldige evolutie had meegemaakt. Dat schept een band hé...
Nu kan Malief zich niet herinneren wat er in haar eerste levensjaren allemaal gebeurde en wat haar dus een band met deze dame heeft bezorgd. Heu, de tijd dat er nog geen echte pampers bestonden???
Maar de brief werd uit de doos ,,oud papier'' gehaald en nu  kunnen we eerstdaags aan de grote kleinzoon melden dat  zijn verhalen over ,,rare leraars en leraressen'' ongetwijfeld  nog te bescheiden waren. Ha ja, de dame die zich beroemt om nog met zijn Malief de oorlog te hebben meegemaakt is een oudgediende van zijn atheneum. De partij waar ze haar diensten aanbiedt ? Daar gaan we geen reclame voor maken...

VAN BELGACOM...

Als grote letters mijn lichte ergernis tonen dan is dat gelukt...
Malief is oud genoeg om zich het Belgacom-schandaal te herinneren dat ooit nog in haar lijfblad werd opgegraven.
Mogelijk hebben ze daarna hun naam veranderd in Proximus, hoe zou je zelf zijn...
Ha ja, ergernis dus...Tijdens de zomervakantie kwam er een mail: Malief zou helemaal gratis een nieuwe decoder krijgen voor haar televisie. Die zou met de post komen en als ik niet thuis was kon ik hem ergens ophalen. Vreemd, had geen twee jaar geleden al een nieuwe gekregen?...
Met enige terughoudendheid vorige week het pakje open gemaakt. Proximus was tot twee weken geleden een neutraal gegeven, met vriendelijke hulp als er weer eens te weinig beeld door kwam : stekker uittrekken wachten en weer insteken, moeilijk was het niet en vermits Malief zich zelden opwindt...bij de Meester was het anders geweest...Dus, geen kwaad woord voor de jongens die ,,televisie'' hebben gestudeerd.
Minder leuk werd het toen bleek dat hier al meer dan een week geen telefoon meer door kwam. Niet handig als je op ,,werkmannen'' wacht die het bij het horen van de mechanische stem ook op de zenuwen kregen. Enfin, dat is na het beluisteren van heel veel vreselijke proximusdeuntjes zo goed als verholpen...nadat een technieker ontdekte dat er nog een extra kabel een lange reis maakte naar een al veertig jaar afgesloten...alarm voor de meid!
Maar dan de decoder. Nu heeft Malief wel goed leren lezen en schrijven en haar geduld is dus spreekwoordelijk maar van de Proximus-brief verstond ze geen jota..
Goed, een vriendelijke meneer is op een zaterdagavond na een twintig minuten durend strafkamp ,,met muziek'' toch op de herstelde telefoon geraakt...en hij zei dat het simpel was. Ja het was simpel. Niet toen hij de gebruiksaanwijzing voorlas, wel toen hij het ,,in zijn eigen woorden'' herhaalde. Ja natuurlijk, dat wilden ze dus zeggen. Malief bedankte hem, bekende zelfs dat zij heel langgeleden een rewriter was bij de krant en dat zij aan die instructies ook wat zou veranderen. ,,Ik ook'' verzuchtte de Proximus-man. En hij dacht wel dat Malief het zou kunnen...
Natuurlijk: drie stekkertjes uittrekken, en die in de nieuwe decoder stoppen. Voilà. 
Het venijn zat in de staart. Natuurlijk waren de meeste opnames ,,verdwenen'' (dat was gezegd) maar dat het nieuwe sukkeldoosje je regelrecht naar de ,,betaalde films'' leidt?
Een technieker die hier  eerder de telefoon kwam ,,redden'' zei mij dat hij het zoo druk had. Klanten van Proximus naar Telenet overschakelen. En omgekeerd. Dat laatste zei hij ongetwijfeld uit eerlijke schaamte.

EMANCIPATIE...

Waarom moest ik gisteren weer aan onze Poiche denken? 
Had alles te maken met de ,,terug naar school'' van onze ondertussen 16-jarige Kadoo's. Tijd om nog eens aan vroeger te denken...
Zo zag ik onze Poiche (mijn oudste broer, voor de onwetenden) begin jaren zestig thuis aan de ontbijttafel zitten, luisterend naar een klassieke plaat  ,,Symfonie van de Nieuwe Wereld'' en ondertussen met een vinger dirigerend...terwijl de Bomama met zijn soldatenvest en bottines in haar hand stond, herhalend dat hij ,,seffens ambras had in  de kazerne''...iets waar Poichke zich niks van aantrok. Wat later zou ze zelf zijn vest dichtknopen... Hij was gemakshalve ,,terug thuis'' omdat ze bij het leger vonden dat een doctor in de scheikunde, die gewone piot wou zijn ,,om er rap vanaf te zijn''  dan maar de opgeslagen chemische brol in Vilvoorde moest opkuisen. Hij woonde toen in Wondelgem waar een eerste baby op komst was. Thuis is Brussel was korter bij.Maar dat ter zijde.
Terug naar de Kadoo's die dit stichtend emancipatie-voorbeeld nooit hebben gezien. Hun vaste gewoonte: bellen of sms om af te spreken over uur van aankomst, verandering van programma, mogelijke hindernissen etc. Dat zijn we (dankbaar) al lang gewoon.
Na de zomervakantie was het bed van Kadoo 1 nog niet opgemaakt, de frisse was lag aan het voeteinde en toen ik vroeg om mij te helpen met de donsdeken-in-hoes-frommelen weigerde hij. Ha ja, hij zou dat wel zelf doen. Met ultiem argument: dat doe ik thuis ook hoor Malief.
Besluit: ja, die Kadoo's zijn goed opgevoed. Toen ik de volgende morgen zag dat de schat geen sloop voor het hoofdkussen had gekregen en er zelfs niet naar had gevraagd...
Commentaar van Lottepoes: Dat is toch normaal mama? 
Dacht toen aan ,,vroeger'' toen hier aan een kinderkamer een sticker was geplakt met ,,Bless this Mess''. Weet niet meer van wie...

HEU WIE WAS DAT?

Als meneer Trump beweert dat er zoveel ,,fake news'' is dan heeft dat misschien met zijn leeftijd te maken. Zelf had Malief het nooit willen toegeven maar helaas: ze vergeet namen alsof het wiskundige formules zijn. Die kon ze al haar hele leven niet onthouden.
En zo belooft ze nu plechtig dat ze alle namen maar zal gebruiken na zorgvuldig checken. En excuses aan allen die ze ooit fake namen heeft gegeven.
Om te beginnen Kadoke2. Toen ze deze zomer op uitstap ging naar Parijs suggereerde Malief voor haar mama enige ,,memory lane'': heel lang geleden had Malief met haar en Lottepoes  een bezoek gebracht aan het kerkhof van Père Lachaise. Helaas kwam ze niet op de naam van de zanger, en toen Kadoke wou helpen met ,,Kurt Cobain'' zei ze maar jaja. Zucht: natuurlijk niet: die was toen nog lang niet overleden. Ondertussen floepte Jim Morrison en The Doors weer uit het hersenbibliotheekje. Was er in 2014 nog op bezoek geweest...Op het kerkhof hé.
Van het een kwam het ander. Gisteren vertelde ze zonder fronsen dat ze Michael Hutchense van INXS in Milaan nog had zien knuffelen met de toen bloedmooie Helena Christensen maar vergat dan weer dat hij haar inruilde voor Paula Yates. En toch had ze daar vroeger in haar ,,modeverslag'' een alinea aan gewijd. Ha , de zanger had hun baby Tiger Lily op zijn schoot want met  de opgespoten boezem van mama Paula was op haar schoot geen plaats.  Dat was het soort serieuze verslaggeving die toen werd vereist.
En ondertussen ook nog ander fake news gedebiteerd. Was er zeker van dat Kurt Cobain ook in Milaan verscheen. Niet waar.
Van één ,,vedette'' ben ik nog altijd héél zeker: Jean-Claude Van Damme kwam voor mij in de zetel zitten. Dacht al, oei, ga niet veel zien maar dat viel mee. Hij wachtte wel tot de lichten uitdoofden om zijn gigantische bril op te zetten...