DE COLLEGA'S

Nu we het toch  over het krantenleven hebben: iets over de collega's. Al ga je mij niet op onvriendelijke verhalen betrappen: solidair was destijds geen leeg woord. Maar toch een incidentje op het koninklijk vliegtuig naar Denemarken.
Het was ten tijde van koning Albert en koningin Paola. Enkele jaren eerder had ik nog een staatsbezoek van koning Boudewijn en zijn echtgenote aan Spanje meegemaakt en blijkbaar hadden de bazen mijn no nonsens stijl gesmaakt. Bovendien: nooit vergeten dat een eerdere ,,koningsreisspecialist'' zo vriendelijk was om mij thuis (in zijn Mercedes...) af te halen en naar de ,,geheime plaats'' aan het koninklijk paleis bracht waar ik mijn koffer moest achterlaten. Waarmee ik illustreer dat we op de redactie maatjes waren. En tussen haakjes: zijn echtgenoot heb ik op de jongste reunie nog hartelijk gezoend.
De vliegtuigreis naar Denemarken verliep volgens het vaste scenario: onderweg kwam de koning (snipverkouden) dag zeggen en in zijn kielzog de koningin die goed in het oog hield waar Albert stopte en een praatje maakte. Ook bij Malief en een journaliste van de Gazet. Die juffrouw was helaas niet mijn vaste maatje van de Gazet waarmee ik al zoveel mode-reizen had gemaakt. Ik had mijn reisgenote verteld dat ik hoopte dat de koningin recent  onze krant niet had gelezen. Ha ja, een freelance juffrouw (en dan nog wel eentje die ik zelf had binnen gebracht) had onlangs in een interview met Giorgio Armani geschreven dat Armani de koningin een beetje te dik vond. 
Ja zég, dat schrijf je niet. In DS was het niet verschenen, (oef), in NB wél. Dus zei ik mijn reisgenote dat ik zeker niet de naam van die krant zou noemen. Wél: Paola was opgetogen te horen dat ik  in DS schreef. ,,Ik lees die ook, allé ik probeer ''. En mijn reisgenote kraaide: maar ze schrijft ook in NB hoor! Een halve seconde later was de koningin verdwenen. De naam van die trien ben ik al lang vergeten.

RESPECT...

Jaja, Malief weet het wel, ,,respect'' dat is iets uit den ouden tijd, iets voor figuren (foute nonnen, foefelende pastoors) die het niet verdienen. Voor die van ,,rechts'' dus.
Voor wie het nog niet door had: nu zijn we dus links en wél veel beter.
Gisteren ,,dankte'' mijn ,,oude krant'' zijn lezers met een stevig magazine waarin de 100 jaar van de krant uitgebreid werd gevierd. Nu ja, ,,een ode aan de kranten waar wij de erfgenaam van zijn''. 
Welbedankt! Malief heeft zelf 37 jaar voltijds voor de krant gewerkt, van de bescheiden ,,rewriter'' tot twintig jaar reporter in de lifestyle-branche zonder enige afhankelijkheid. Ik mocht met iedereen lachen, tot ergernis van de adverteerders. Nu zijn er de ,,Influencers'' natuurlijk.
Vandaag lees ik ook dat onze erfgenamen het veel beter doen. Goed zo, wij hebben een faling overleefd om hen een mooie krant na te laten.
Maar dat enkele bijzondere journalisten, zoals de wetstraat-verslaggever die een échte éminence grise was, wordt geschoffeerd met een half lijntje? Of een mopje van LDL? En onze reporter die destijds zijn leven waagde in oorlogsgebied? Geen letter.Wie zoveel jaren met de collega's van andere kranten heeft opgetrokken weet dat zij ons die ,,namen'' hebben benijd. Om nog van onze hoofdredacteurs te zwijgen.
Och ja, hoe was het weer? Respect?

FEEST!

Nooit te oud om te leren. Dat is een wijsheid van ons meter, mijn oma (toen 88) die op mijn huwelijksdag resoluut de arm van mijn grootvader pakte en zo in ons fotoalbum terecht kwam. Alleen was die grootvader niet haar echtgenoot maar de weduwnaar van mijn andere oma. Waarmee ik wil illustreren dat je altijd klaar moet staan om je te ,,smijten''. 
En zo gebeurde het dat deze simpele ziel naar een feest van de ,,oude krant'' ging om zo de nieuwe medewerkster haar  collega's te leren kennen.. En daar te ontdekken dat ze het gros van de lawaaierige bende niet kende. Of liever, niet herkende. Jaja, en dan achterom kijken om te zien naar wie die meneer zwaaide???
Het was alvast een confronterende gebeurtenis: oud-collega's (maar minstens vijftien jaar jonger dan Malief) die precies allemaal op elkaar leken, en als ik er wel één herkende dacht ik eerst dat het iemand van op tv was. Dat bleek af en toe te kloppen ook. Zoals de zanger die enkele liedjes bracht om de afscheidnemende collega te plezieren, of de hoofdredactrice van een zusterkrant. Op tv gezien... Dan was er ook een klasgenoot van de Meester die ik in mijn eerste jaren op de Jacqmainlaan ontmoette en mij toen zei dat hij daar zo snel mogelijk weg wou...'t Kan verkeren.
Maar ook hartverwarmende ontmoetingen hoor. Al was het maar dat de meesten mijn naam nog wisten terwijl ik zelf alleen kon mompelen ...ja, hoe heet jij nu weer.
Met deze wil ik de feestvierders verzekeren dat het bij mij niets anders dan een ouderdomskwaal is...
Sans rancune?

SCHOEN SCHOONE...

De titel ontcijferen vraagt enige kennis van het plaatselijk dialect, maar voor de rest zal Malief zich gedragen...
Mijn verhaal begint in de jaren tachtig toen in de ,,stal VDH'' een vlotte gast werd geïntroduceerd. Nu ja, hij heette Wouter, kwam uit Lier en de Meester vertelde mij dat zijn collega's (de ene een fervente basketbaladept en de andere een wandelende reclame voor voetbalclub Lierse) die pas afgestudeerde rechtenstudent wilden inlijven in het advocatenkantoor (in de wandeling de stal genoemd). 
Op een of andere festiviteit maakte ik kennis met de kandidaat maar de bink (nu ja, hij maakte ook indruk op mij) koos voor een job in het familiebedrijf. Jammer maar helaas.
Ondertussen is de stal letterlijk leeg. De dochter uit de stal trouwde met een andere kandidaat-ondernemer en wat die mij vroeg zal ik nooit vergeten. Geëmancipeerd was die knaap alvast niet want dat ik zomaar journalist kon spelen terwijl de Meester toch een zware carrière...
Terug naar Wouter. Zijn levensloop staat in alle boekskes maar vanmorgen hoorde ik hem op de radio in een ,,vertelprogramma''.
Zal het maar bekennen: hij is nog altijd de Wouter van vroeger. Omdat die bekende ceo geen moeite had om te vertellen dat hij wel eens weende. 
Had Malief het niet gedacht: in die macho-stal had hij zich nooit thuis gevoeld.

GOEDE VOORNEMENS

Tja, misschien komt Malief met dit goede voornemen een halve eeuw te laat, maar soit. Voortaan word er hier niet meer gesjikaneerd (hu), geklaagd en hooguit nog een beetje gezeverd...

Trouwe lezertjes herkennen hier een opstoot van Brusselse roots, we zullen het niet ontkennen;

Natuurlijk heeft het allemaal met de tijd van het jaar te maken en de bijna dagelijkse confrontatie met onze eindigheid.

Van de vijf Brusselse ,,hertejongskes'' schieten er nog twee over en één daarvan mag zich binnenkort ,,paike'' noemen. Enfin, zo noemde onze Brusselse grootmoeder haar echtgenoot. Soms ook ,,pait'' maar dat was als hij niet luisterde en dan zei hij ,,mait''.

Waarom Malief  die ,,taalstrijd'' weer oprakelt? Omdat ze vandaag ontdekt heeft dat Kadoke1 toch een paar finnessen   moest leren over zijn opa. 

Vanmorgen kwam het onderwerp ,,opa'', alias de Meester ter sprake, en wou Malief even bewijzen dat die man echt geen greintje pretentie had maar wel een goed gevoel voor humor. En vertelde ze dat, lang geleden, bij een reunie met zijn confraters, iemand opa had gevraagd hoe hij het had klaargespeeld om Malief  te ,,strikken''.  Toen hij daar verslag  van uitbracht bij Malief vroeg zij natuurlijk wat hij had geantwoord??

,,Oh, ik heb gezegd dat gij mij gekregen hebt bij een bol sajet...''

,,Sajet Malief, wat is dat?'' 

Waarna ondergetekende weer kon uitleggen dat er een tijd was dat 

Malief bedolven werd onder allerlei rotzooi uit de ,,lifestyle-koffer''  en die o zo ordelijke opa het met lede ogen noteerde...

Ja maar, sajet? Een Mechels bolletje wol, schat.

DE RIDDER VAN LA MANCHA

We waren geen ,,vriendjes'' , daar kende ik hem niet voldoende voor, maar ongetwijfeld wel met de ,,oudste'' herinneringen aan ,,onze'' krant. Toen zijn doodsbericht deze week in de bus viel wist ik ook meteen waar hij mij de laatste jaren deed aan denken: Jacques Brel in de rol van ,,Ridder van La Mancha. Maar daar bleef het bij, hij was zeker geen ridder die tegen windmolens vocht.
Onze gezamenlijke geschiedenis begon in een restaurant in de Jacqmainlaan  waar meneer De Smaele zijn nieuwe journalisten had uitgenodigd voor een welkomstgesprek. Jaja, dat was in 1966 nog ,,gewoonte''. We waren met drie, ik was nog supergroen en wou alleen maar ,,schrijven'', De ridder en de Hollandse snaak hadden andere ambities.  En als ik mij goed herinner was ik ook de laatste die in 2002 met een ,,smile on my face'' het pand verliet.
De ridder zag ik in 2014 terug bij de eerste reunie van ,,oudgedienden'' in Lissewege. Hij was zoals altijd ,,een heer van stand''. Zelf demonstreerde ik ongetwijfeld een stortvloed aan nieuwsjes en deugddoende knuffels ,,in eer en deugd''.
Twee jaar later, in Brugge, zelfde scenario, en dit jaar, met al drie dierbare vrienden minder, een zucht van verlichting dat de ,,namen'' er nog bij waren. En enkele ,,nieuwelingen'' om onze krimpende tafels te bevolken. Denk daarbij aan een maatje van héél lang geleden waarmee ik nog een ,,Suske en Kwiske'' in elkaar knutselde...
Maar ter zake. Besef nu dat ik in feite nooit een ,,gesprek'' heb gevoerd met de ridder...Misschien omdat politiek mij niet zoveel interesseerde? Ik kan mij ook niet herinneren dat ik hem ooit heb zien lachen. Toen ik zijn ,,in memoriam'' las dacht ik wel: die nieuwe generatie heeft hem niet gekend. Waarom hij de krant verlaten heeft? Van mij zullen ze het ook niet horen.

SUKKELS...

Zeer bizarre pré-verkiezingen...Wat je al niet in je bus vindt?
Zal het maar eerlijk vertellen:Malief had die rare brief al bij het oud papier gegooid maar toen de kleinzoon (1m90) van haar verhaal hoorde begon hij vragen te stellen. Zoals, welke partij was het die jou wou verleiden???
Dat wist Malief dus niet meer. Maar misschien wil u ook weten hoe ze kiezers ,,verleiden''? Met een persoonlijke brief gericht aan ….(al de namen en doopnamen met Philomène en Leonie in de juiste volgorde) plus het adres...en de brief discreet dicht geplakt.
Toen Malief die openscheurde had ze eigenlijk een stoel nodig om ,,bij te komen''. De kandidaat-gedeputeerde liet weten dat ze net als Malief ,,midden onder de oorlog geboren was '' en dus een geweldige evolutie had meegemaakt. Dat schept een band hé...
Nu kan Malief zich niet herinneren wat er in haar eerste levensjaren allemaal gebeurde en wat haar dus een band met deze dame heeft bezorgd. Heu, de tijd dat er nog geen echte pampers bestonden???
Maar de brief werd uit de doos ,,oud papier'' gehaald en nu  kunnen we eerstdaags aan de grote kleinzoon melden dat  zijn verhalen over ,,rare leraars en leraressen'' ongetwijfeld  nog te bescheiden waren. Ha ja, de dame die zich beroemt om nog met zijn Malief de oorlog te hebben meegemaakt is een oudgediende van zijn atheneum. De partij waar ze haar diensten aanbiedt ? Daar gaan we geen reclame voor maken...