EEN STER...

Zijn naam  had ik vroeger nog gehoord: dat was de pedel van het Ladeuze plein. Maar die droeg een stofjas en was extra vriendelijk voor de porren die zo dwaas waren om op hoge hakken naar de aula te trippelen.
De echte Mon kwam jaren later in mijn leven. Een wat stugge figuur  van weinig woorden die Malief waarschijnlijk een compleet onbelangrijk wicht vond. Want terwijl hij zonder veel tamtam (Brusselse uitdrukking voor poeha) de strijdgebieden van Kroatië tot Rwanda in de krant bracht was zij alleen maar eens in Napels  over de grond gesleept. En dat zij haar handtas nog had verscheen in een verhaaltje over de Mandarina Duck die ongedeerd uit de overval kwam.
Mon is een man die geen flauwekul verkocht. Pas na het afscheid aan de Gossetlaan bleek hij ook een zeer sociale man. Anderen hebben dat al langer en beter verteld.
Op zijn uitvaartviering heb ik vooral het verhaal van zijn kleinzoon onthouden. Over die heel grote ster die  's nachts zo zal schitteren.
Dat ga ik zeker eens controleren...

BELOFTEN...

Mogelijk kreeg ook u, lieve lezer, net als Malief dezer dagen een beleefde fondsenwerver (met Hollands accent) aan de lijn? Zo niet, de anderen mogen het ook weten.
Het begon allemaal heel correct en beleefd hoor. Ja, ik was Malief en of mijn adres nog???Jaja, al veertig jaar.  ,,Nou klinkt u als mijn moeder, zij zegt ook dat ze pas weggaat tussen zes planken.''
De riedel ging verder: dat Malief zo'n trouwe genereuze schenker is maar dat ze de brieven wél gaan minderen. Enthousiaste reactie van Malief: ,,Ja, en alstublieft, ook geen cadeautjes...'' 
De man haalt even adem, en dan heeft Malief het door: hij leest een brief af, over kindjes die gras eten en meel met water enzovoorts. ,,Ja meneer, dat heb ik ook gelezen, en ik lees ook nog een krant ...''
Niet dat zo'n meneer snel van zijn  stuk wordt gebracht want nu zegt hij dat hij ondernemer is maar dat ze om transporten naar Afrika te organiseren wel zéker moeten zijn dat er nog giften komen...''  Natuurlijk: of er een domiciliëring kan? Ook niet voor één keer in de toekomst? (Misschien denkt hij nu aan de zes planken en zeker is zeker...)
Nee dus. Heb hem ook niet verteld dat er al een overschrijving klaar ligt voor Congodorpen...en dat was nu net niet zijn ,,goed werk''.
Besluit: gelikte ,,ondernemers'' die bedelbrieven aflezen kunnen zich de moeite besparen.

SIMPELE DUIVEN?

Nee, dit is geen boodschap aan duivenmelkers, wel een zeer verontwaardigde Malief die zich afvraagt of die oplichters nu echt denken dat hier nog mensen (die kunnen lezen en schrijven) zich laten vangen aan enquêtes van vijftien seconden...
Dezer dagen al een keer of vijf een ,,enquête'' op mijn emailadres met de vraag te laten weten wat je van de diensten van deze en gene winkel vindt? Je hebt er ooit wel iets gekocht, van stofzuiger tot inktpatronen, maar omdat Malief zich geen trouwe klant noemt niet verder gelezen en gewist. Tot gisteren de tevredenheidsenquête van mijn vaste huis/tuin/en keuken leverancier kwam: vijftien seconden om aan te duiden wat je van hen vindt?? Hu, en als beloning mag je nog kiezen uit een iPhone of een laptop???en helemaal gratis? Alleen maar drie eurokes om het op te sturen.
Eigenlijk werd Malief toen alleen maar kwaad. Ha ja, dachten ze nu echt dat er nog mensen zijn die zoiets geloven. Hackers is een te beleefd woord natuurlijk.
Vandaag naar de winkel van de komiek gebeld, wat zij van zo'n enquête vonden. De mevrouw aan de lijn was heel beleefd, kalm en begreep mijn ergernis. Tja, ze wisten het, hun Logo was gestolen...

ZONDER POICHKE

Wie zou er vandaag nog aan onze Poiche denken? Het is alweer 26 jaar geleden dat hij iets van zich liet horen. Op weg naar Duitsland om er kerstsfeer te snuiven. We zaten met een man minder aan onze kersttafel en voor Bomama was het een opdoffer waar ze nog 24 jaar zou mee leven.
Vandaag is het zo'n dag waarop Malief ,,haar blessings'' telt en zich afvraagt waar Bomama die ijzersterke moed haalde om na haar man, haar moeder en haar zoon ook nog een kleindochter af te staan. ''Ik kan er niks aan doen hé'' zei ze toen Malief het haar, op aandringen van de familie, toch maar vertelde. En dan kwamen haar door polyartritis verminkte handen in een hulpeloos gebaar naar boven.
Twee jaar na het overlijden van de Meester had ze een gesprek opgevangen in de home en vroeg ze mij nadrukkelijk: ,,Gij hebt toch nog een hoe zeggen ze da, een meneer hé Minneke?'' (ik had toen al de koosnaam van haar kleindochter geërfd) Jaja Mouchke. Ja, altijd maar werken hé zuchtte ze.
Daarmee is mijn kerstverhaal afgesloten...

BRANDNETELS

Het was eigenlijk geen verrassing: Malief heeft de genen van Bomama. Heu, de goeie toch. Vandaar dat zij vanmorgen een paar iets te grote loafers (van Bomama) aantrok en met een mooi zonnetje in de rug, haar tuin onder handen nam. 
Wisten jullie overigens dat in een stadstuintje nog héél veel groene plantjes staan? Zelfs de varens hebben tot 22 december nauwelijks een geel jasje aangetrokken. Maar oké, ze hangen een beetje slap. 
Op een stukje braakgrond (heeft niets met kotsen te maken hoor) dus na de grote boomkapoperatie, heeft Malief wel de kwalijke gewoonte om overschot van braadvet, droge boterhammetjes en al wat te nat is voor huishoudafval op dat plekje te kieperen. Slik, ja, vroeger kwamen hier veel sijsjes, roodborstjes en nu helaas maar één ekster. En zo lag daar al een tijdje een flinke portie ,,paarse'' dinges. ,,Wat is dat paars?'' vroeg een bezorgde bezoekster. Hu, na drie keer rode kool eten had Malief er haar buik van vol. Tijd dus om te gaan schoffelen.
Nog één straffe ervaring: er stonden ook brandnetels en helaas, die prikten nog hard ook. Dat was geleden van de ,,Chiro-tijd''. Met vernieuwd elan zijn ze vanmorgen versnipperd en tot moes getrapt. En deugd dat het deed...

PIKKENDIEF

Hebben jullie Malief een beetje gemist? Zij anders wel. Want iemand, nu ja, een onnozelaar hoor, had mijn blogske ,,gehackt'' want zo heet dat toch als je vast zit en niet meer in je eigen keuken kan koken. Amai, hoe beeldrijk.
Gelukkig ligt hier een boekske waarin mijn geheime codes (haha, iedereen kent ze...) opgelijst zijn. Alleen mag Malief niet bekennen dat ze die Ma van Malief niet aan elkaar mag schrijven. (gelach op alle banken (ziedewel dat ze een beetje begint te....).
Hoe dan ook, Microsoft heeft een vriendelijke heer/madam die (als je belt) heel snel een reeks cijfers debiteert. Gelukkig had ik een boekje en een pen bij de hand. Journalist tot in de kist...
En nu stilletjes genieten van het feit dat ,,als ik een onweerstaanbare drang voel'' meteen in mijn blogske kan kruipen...

GEDOOPT!

Help, Malief heeft zich laten dopen. Twee keer zelfs, maar de eerste keer had ze nog niets te zeggen. Vandaag wel, en nu moet hier wat recht gezet worden...
Het verhaal van de Antwerpse student is verschrikkelijk pijnlijk en je mag er als ouder niet aan denken dat zoiets een faits divers zou worden. Maar tegelijkertijd toch even de puntjes op de i. Want studentendopen, lieve vriendjes, die zijn niet persé ,,dégoutant''.
Jaja, Malief kreeg te horen dat haar studentendoop zich in de middeleeuwen afspeelde. Enfin, jaren zestig dus. Er zaten toen nogal wat ,,porren'' bij Politica en de ouderejaars zagen die wel zitten . Niet dat hier iets moet verzonnen worden, later hoorde ik dat een derdejaars boos was omdat een blitze tweedejaars snel voor ,,peter'' had gespeeld. Malief kan het zonder schroom vertellen: de onverlaat heeft al jaren een kruisje achter zijn naam.
Welja: we kregen een soort ,,assekruisje'' ( de P van Politica) op ons voorhoofd en toen moesten we ook een (levende) muis uit een doosje halen. Ik weet pertinent zeker dat ik daarvoor bedankt heb en niemand heeft mij scheef bekeken. Er waren tenslotte straffe grieten die het wél durfden...
Later was er een cantus en vertelde een gast (die later in de politiek ging) lichtjes aangebrande mopjes over het aards paradijs.  Ik weet wel zeker dat ik er(toen) het fijne niet van snapte.
Is dit nu een pleidooi voor studentendopen? Zeker niet. Want destijds werd ook verteld dat de studenten geneeskunde wel  zwaarder werden aangepakt. Maar nu blijkt dat de Reuzenclub werd opgericht om de oud-leerlingen  van het Xaveriuscollege te begeleiden naar de unif. Best jammer dat wij destijds niet zo'n club hebben opgericht om mekaar nog eens terug te zijn. Hum, van het Boodschapinstituut in Schaarbeek naar een Leuvens kot. 
En wat ik nog leerde? Dat ,,den Boule'' waar ik met enkele aspirant vrijers een schweppske ging drinken  nu genoemd wordt als het clublokaal van de Reuzen. Ja, dat was dus echt met je leven spelen...
Maar nu schiet me wel te binnen dat de jongens vervelender dingen moesten doen. Zoals met hun mond ,,iets'' uit een bord met bloem halen. Ha en dan hadden ze een witte snuit. Maar dat zal ik toch eens checken bij een...oud-collega!