Las vandaag in mijn lijfkrant dat Mary Quant een overzichtstentoonstelling heeft gekregen in het Victoria & Albert museum in Londen. En omdat Malief in een redelijk ver verleden Mary Quant wat journalistieke vraagjes mocht stellen (en van de antwoorden niets heeft onthouden maar er wel een foto met een verveelde Mary en een even verveelde Malief aan overhield) was nu de vraag: ,,zou Mary misschien overleden zijn''?
Tja, wat is dat toch met al die modemakers? Der Karl vertelde dat hij van 1943 was...en tja, toen was het 1933. En Mary zei niks en dus zou Wikipedia het antwoord brengen. Met veel omwegen kwam de actuele leeftijd 89 jaar. En nergens een bericht dat deze straffe mode-tante ook misschien overleden was? Neuneu, wel de dringende vraag om een ,,donatie'' te doen, de waarheid moet betaald worden. Of heeft Malief het allemaal niet écht begrepen?...
xxxEn toen Malief helemaal wakker was: alweer een andere ingeving: zou Wikipedia ,,gehackt '' zijn?
woensdag 10 april 2019
maandag 8 april 2019
VERMOMD!
Dit is een familieverhaal...
Heel lang geleden had onze Poiche een pen met inkt in zijn kies gestoken. En Malief hoort nog de tirade van ons Bomama: manneke, as da no a hesses goat zedde duud hé.
Dezer dagen heeft Malief géén pen in haar pas opgeblonken kiezen gestoken maar vandaag zit ze wel met een wang die eerder bij onze minister van Volksgezondheid past. Om niet onbeleefd te zijn.
De jongste dagen mij dus onledig gehouden met gesukkel. Zaterdag was er nog niks aan de hand, zaterdagavond klopte er ,,iets'' in de rechterwang en 's nachts werd vooral heen en weer gelopen, werden er al twee jaar verlopen pijnstillers gebruikt (Malief gebruikt Nooit pijnstillers) met niet meer dan een uurtje ,,verlichting''.
Al bij een was het een leerrijke ervaring. Als je op zondag redelijk ongerust een tandarts van wacht aan de lijn krijgt blijkt die in Heist op den Berg te zitten. Maar meer dan de uitleg dat oude Paracetamol ,,geen kwaad kan maar wel niet zo goed zal werken..'' en toen Malief met haar leeftijd enig begrip vroeg voor haar ongerustheid zei de galante smoelsmid dat dàt wel aan mijn jonge stem niet te horen was. Tarara.
Zondag late namiddag was de maat vol. Ik woonde toch in een straat met zoveel dokters? En als ik er één tegenkwam zou ik een sterke pijnstiller vragen want slik snik. Maar niet aanbellen hoor.
Nu ben ik al een aantal jaren mijn geloof kwijt, maar dit was niet meer dan een mirakel: de garagepoort van een specialist ging open...en de rest is een sprookje. Niks zomaar pijnstiller, een compleet onderzoek en al wat hij vroeg zoals of het tot in mijn oor klopte? Jaaa...
Wat later heeft hij voor mij de apotheker van wacht opgezocht . En terwijl ik (bijna huppelend) naar de Brussel Poort liep en daar een compleet pakket kreeg wist Malief het zeker. Weer een oud-studiegenoot van de Meester die mij uit de miserie haalde. Want zeg nu zelf...as da tot in mijn hesses was gekomen...
Heel lang geleden had onze Poiche een pen met inkt in zijn kies gestoken. En Malief hoort nog de tirade van ons Bomama: manneke, as da no a hesses goat zedde duud hé.
Dezer dagen heeft Malief géén pen in haar pas opgeblonken kiezen gestoken maar vandaag zit ze wel met een wang die eerder bij onze minister van Volksgezondheid past. Om niet onbeleefd te zijn.
De jongste dagen mij dus onledig gehouden met gesukkel. Zaterdag was er nog niks aan de hand, zaterdagavond klopte er ,,iets'' in de rechterwang en 's nachts werd vooral heen en weer gelopen, werden er al twee jaar verlopen pijnstillers gebruikt (Malief gebruikt Nooit pijnstillers) met niet meer dan een uurtje ,,verlichting''.
Al bij een was het een leerrijke ervaring. Als je op zondag redelijk ongerust een tandarts van wacht aan de lijn krijgt blijkt die in Heist op den Berg te zitten. Maar meer dan de uitleg dat oude Paracetamol ,,geen kwaad kan maar wel niet zo goed zal werken..'' en toen Malief met haar leeftijd enig begrip vroeg voor haar ongerustheid zei de galante smoelsmid dat dàt wel aan mijn jonge stem niet te horen was. Tarara.
Zondag late namiddag was de maat vol. Ik woonde toch in een straat met zoveel dokters? En als ik er één tegenkwam zou ik een sterke pijnstiller vragen want slik snik. Maar niet aanbellen hoor.
Nu ben ik al een aantal jaren mijn geloof kwijt, maar dit was niet meer dan een mirakel: de garagepoort van een specialist ging open...en de rest is een sprookje. Niks zomaar pijnstiller, een compleet onderzoek en al wat hij vroeg zoals of het tot in mijn oor klopte? Jaaa...
Wat later heeft hij voor mij de apotheker van wacht opgezocht . En terwijl ik (bijna huppelend) naar de Brussel Poort liep en daar een compleet pakket kreeg wist Malief het zeker. Weer een oud-studiegenoot van de Meester die mij uit de miserie haalde. Want zeg nu zelf...as da tot in mijn hesses was gekomen...
dinsdag 2 april 2019
ZATLAPPEKES
Nog een verhaaltje uit Juzekestijd. Heeft niets met overdadig drankgebruik te maken, enfin, toch niet met alcohol...
Dat zit zo: Kalamity verwende mij met een heel origineel boeket. Als je niet beter wist leek het uit een exotisch veld te komen met een variatie van bloemen en bloemetjes die bovendien een verfijnd geurtje verspreiden. De gigantische Vrouwentongen (een erfstuk van ons mama) staan er net naast. Heimelijk trucje van Malief.Misschien worden die zo gemotiveerd om ook nog eens witte geurige bloemetjes te produceren.
Een dag later... verdorie, die mooie bloemetjes drinken wel flink door.Meteen bijgevuld. En morgen nieuw water, volgens de instructies...En plots flapte Malief het er uit: zatlappekes.
Tja, dat was dus een vaste beschrijving waar we in Brussel heel vaak mee geconfronteerd werden. Maar hoe of wat was dat toch?
Net op het punt om breuke er mee lastig te vallen (dat geheugen hé) wist ik het weer: zatlappekes waren kleine roze bloemen die onze hele vensterbank met uitzicht op de tuin vulden. En ons mama kende mogelijk de échte naam niet, maar voor haar waren het zatlappekes. Ik heb er in mijn kinder- en jeugdjaren liters water over gekapt.
Dat zit zo: Kalamity verwende mij met een heel origineel boeket. Als je niet beter wist leek het uit een exotisch veld te komen met een variatie van bloemen en bloemetjes die bovendien een verfijnd geurtje verspreiden. De gigantische Vrouwentongen (een erfstuk van ons mama) staan er net naast. Heimelijk trucje van Malief.Misschien worden die zo gemotiveerd om ook nog eens witte geurige bloemetjes te produceren.
Een dag later... verdorie, die mooie bloemetjes drinken wel flink door.Meteen bijgevuld. En morgen nieuw water, volgens de instructies...En plots flapte Malief het er uit: zatlappekes.
Tja, dat was dus een vaste beschrijving waar we in Brussel heel vaak mee geconfronteerd werden. Maar hoe of wat was dat toch?
Net op het punt om breuke er mee lastig te vallen (dat geheugen hé) wist ik het weer: zatlappekes waren kleine roze bloemen die onze hele vensterbank met uitzicht op de tuin vulden. En ons mama kende mogelijk de échte naam niet, maar voor haar waren het zatlappekes. Ik heb er in mijn kinder- en jeugdjaren liters water over gekapt.
donderdag 28 maart 2019
DAAR IS DE LENTE!
Nooit gedacht dat Malief in haar stadstuintje nog ,,de dingen des levens'' kon bekijken. Nee, niet het televisie feuilleton, maar de voortplanting van de gevederde bezoekers.
Het begon een week of twee geleden (die mooie dagen hé) toen twee duiven op de tuinmuur allerlei ongewone dingen deden en zich zelfs niet lieten afleiden door mijn aanwezigheid. Nu ja, achter glas.
Er werden veren gestreken, hapjes in mekaars bekjes gestopt en weer veren gestreken. Ze huppelden een stukje weg, kwamen weer terug en toen kreeg ik mijn les biologie. Dat was dus het vrouwtje die zich een soort spreidstand permiteerde terwijl de gelukkige er pardaf op vloog. Echt kort, dat wel, en meteen gooide mevrouw de noeste vrijer er met een heupslag weer af. Hij viel net niet van de tuinmuur...
Later nog een paar keer de ,,wilde boerendochter'' aan het werk gezien maar geen belangstellenden op de tuinmuur die meer dan een paar huppelpasjes aandurfden.
En waarom Malief er nu vandaag over begint? Ha, voor het eerst in maanden weer een koppel meesjes op de tuinmuur. Echte acrobaten die (hoera) beestjes uit de muur peuteren en daarna een soort paringsdans presenteren. Heb niet meer gekeken. Die beestjes willen ook wat privacy...
Het begon een week of twee geleden (die mooie dagen hé) toen twee duiven op de tuinmuur allerlei ongewone dingen deden en zich zelfs niet lieten afleiden door mijn aanwezigheid. Nu ja, achter glas.
Er werden veren gestreken, hapjes in mekaars bekjes gestopt en weer veren gestreken. Ze huppelden een stukje weg, kwamen weer terug en toen kreeg ik mijn les biologie. Dat was dus het vrouwtje die zich een soort spreidstand permiteerde terwijl de gelukkige er pardaf op vloog. Echt kort, dat wel, en meteen gooide mevrouw de noeste vrijer er met een heupslag weer af. Hij viel net niet van de tuinmuur...
Later nog een paar keer de ,,wilde boerendochter'' aan het werk gezien maar geen belangstellenden op de tuinmuur die meer dan een paar huppelpasjes aandurfden.
En waarom Malief er nu vandaag over begint? Ha, voor het eerst in maanden weer een koppel meesjes op de tuinmuur. Echte acrobaten die (hoera) beestjes uit de muur peuteren en daarna een soort paringsdans presenteren. Heb niet meer gekeken. Die beestjes willen ook wat privacy...
zondag 24 maart 2019
FIJNE ZONDAG!
Ze moesten het verbieden...Dan ben je lekker uitgeslapen, goedkeurend het zonneke op de tuintafel genoteerd, de lekkere mais-boterham verorberd...en dan, in een vlaag van onschuld, dS Weekblad gaan lezen.
Niet dat Malief jullie zondag wil verpesten maar ik kan het niet verzwijgen. Over die Chinezen die in Luik een gigantische webwinkel hebben gebouwd met de belofte er banen te creëren. En dat er momenteel al 500 vrachtwagens vanuit Luik vertrekken en met Alibaba worden dat er 2.000...per dag hé.
Voilà. En het is geen troost als mijn lijfkrant besluit dat die Chinezen goed weten hoe ze die onnozele Vlamingen en Walen kunnen foppen.
Heb het hart niet om het mijn ,,Brosbrossers'' te vertellen; helaas, ze zullen het zelf ook wel gelezen hebben.
Niet dat Malief jullie zondag wil verpesten maar ik kan het niet verzwijgen. Over die Chinezen die in Luik een gigantische webwinkel hebben gebouwd met de belofte er banen te creëren. En dat er momenteel al 500 vrachtwagens vanuit Luik vertrekken en met Alibaba worden dat er 2.000...per dag hé.
Voilà. En het is geen troost als mijn lijfkrant besluit dat die Chinezen goed weten hoe ze die onnozele Vlamingen en Walen kunnen foppen.
Heb het hart niet om het mijn ,,Brosbrossers'' te vertellen; helaas, ze zullen het zelf ook wel gelezen hebben.
vrijdag 8 maart 2019
BAS DE PLOGGER
Af en toe kan mijn lijfblad mij nog verrassen (met twee r-en hé): zoals vandaag toen ik onze Bas in de krant zag staan. Bas, dat is een tweekleurige lobbes die ook al een jaar of tien op mijn blog staat afgebeeld, en wel op de knie van Kadoke twee.
Vandaag zit hij keurig aan de lijn tussen zo'n vijftien andere ploggers die gisteren aan de Leuvense vaart zwerfvuil hebben opgeruimd.
(Noot voor al die azijnpissers die mij dagelijks laten weten dat die bosbrossers eigenlijk luieriken zijn die op school horen. 't Is vakantie hé mierenneukers.)
Lap, grove woorden in mijn keurig blogske. En de stille hoop dat Basje al eten had gekregen voor hij met de rotzooi aan de vaart werd geconfronteerd. 't Is maar een hondje hé...
Vandaag zit hij keurig aan de lijn tussen zo'n vijftien andere ploggers die gisteren aan de Leuvense vaart zwerfvuil hebben opgeruimd.
(Noot voor al die azijnpissers die mij dagelijks laten weten dat die bosbrossers eigenlijk luieriken zijn die op school horen. 't Is vakantie hé mierenneukers.)
Lap, grove woorden in mijn keurig blogske. En de stille hoop dat Basje al eten had gekregen voor hij met de rotzooi aan de vaart werd geconfronteerd. 't Is maar een hondje hé...
zondag 3 maart 2019
DE WRAAK VAN MO
Ruim twee weken peis en vree in deze overigens nette buurt. Tot een buurman (en nee, niet Mo maar de zoon van de zogeheten Brigitte) Malief uit haar dromen haalde. Of ze de voorbije nacht goed had geslapen? Heu ja, de slaap der rechtvaardigen zeker? En nee, ze slaapt niet aan de straatkant...
Toen kwam het verhaal, compleet met het bezichtigen van de ramp. De twee buren van de overkant kwamen het verhaal bevestigen: Mo was uit zijn krammen geschoten (heu, zo zeggen ze dat toch?) en had voor nachtelijk spektakel gezorgd waarbij de voordeuren van twee woningen (toevallig van Brigitte ) met een ,,samoerai-zwaard'' werden behandeld. Tja, een paneel ingestampt, alle glas gebroken en ook nog flink wat verf van de deuren gehakt.
De uitleg kreeg Malief nog wat later. Dat Mo een walm van drugslucht verspreidt. Tja, dan had ze eens een vriendje gemaakt. Toch dankbaar dat haar fietsloze voordeur geen pandoering had gekregen...
Toen kwam het verhaal, compleet met het bezichtigen van de ramp. De twee buren van de overkant kwamen het verhaal bevestigen: Mo was uit zijn krammen geschoten (heu, zo zeggen ze dat toch?) en had voor nachtelijk spektakel gezorgd waarbij de voordeuren van twee woningen (toevallig van Brigitte ) met een ,,samoerai-zwaard'' werden behandeld. Tja, een paneel ingestampt, alle glas gebroken en ook nog flink wat verf van de deuren gehakt.
De uitleg kreeg Malief nog wat later. Dat Mo een walm van drugslucht verspreidt. Tja, dan had ze eens een vriendje gemaakt. Toch dankbaar dat haar fietsloze voordeur geen pandoering had gekregen...
Abonneren op:
Posts (Atom)
