Mensenlief, mag er nog gelachen worden? Vanmorgen alvast één keer bij het ontbijt, en dat dank zij vier kleine kolommetjes in mijn lijfkrant: drie met tekst en één heu, fotootje waarop een auto en drie schaduwen van ,,hangdames'' . Deed mij meteen denken aan de taferelen die de treinreizigers bij het binnenrijden van Brussel Noord destijds deden reikhalzen. Malief heeft het in haar jonge jaren zo vaak gezien...En als er gezelschap bij was gluurden we ook naar de sukkels die op de stoep stonden te watertanden. Maar soit: vandaag mag je daar dus niet meer mee lachen.
Uitleg? Het reclamebureau met de familienaam van de Humo-snor heeft het talent van de voorganger absoluut geërfd. En omdat er in de buurt van hun bureau de laatste weken kinderen en volwassenen van de weg gemaaid werden kregen ze een écht waar, geweldig idee: een grote afbeelding van drie schaars geklede dames voor het raam. Zoals in de Aarschotstraat zou er dan wel ,,vertraagd'' worden.
Olala, dat was niet naar de zin van de Schaarbeekse schepen van gelijke kansen. Die dames werden ,,gebruikt'', foei want dat is banaliseren van sekswerkers. Och ja, en de mannen worden herleid tot roofdieren.
Malief kon niet achterhalen of de boze schepen een dame dan wel een heer is. De ,,buitenlandse naam hé''. Maar wel een lid van Ecolo. Waar zijn die mee bezig?
maandag 17 juni 2019
zaterdag 8 juni 2019
SORRY BRUSSEL!
Vergeet wat Malief hier in een vlaag van enthousiasme beweerde, zo van fier zijn op haar Brusselse roots hé. Vanmorgen stond het in de (serieuze) krant: Gildeke uut de Vloanders gaat zetelen in het Vlaams parlement en omdat ze (ook) al een dagske ouder is wordt zij ook voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie. Hoeveel oud-collega's-journalisten hebben vanmorgen de slappe lach gekregen? Op onze volgende reunie gaat dat zeker weer gebeuren.
Voor de enkeling die nooit een schriftuur van Gildeke onder ogen kreeg: de brave Brusselaars zijn ,,dikkement gejost''.
Jaja, in de journalistiek wordt veel geroddeld, maar als je er met je neus opzit? Zelfs de Meester vroeg Malief ooit , na een ontmoeting aan de kust, ,,of dat mens wel normaal was''? Ze was toen een ,,freelance'' , binnengebracht door een meneer die haar later ,,bij de buren in Kobbegem'' weer ,,binnen haalde''.
Het was niet zo mooi dat de mannelijke helft van de collega's zaten te gniffelen als ze de helft van haar ,,sacosj'' op de redactievloer verloor, maar zelf heeft Malief nooit ruzie met haar gehad. Wel compassie.
En toen kwam, via Lottepoes, plots een schriftuur van ons Gildeke in haar bezit. We heben beleefd gelachen, dachten aan ,,Mieke van Maarle (of zoiets) dat ooit een nom de plume was voor een dame die de meest ongeloofwaardige liefdesgeschiedenissen bedacht.
Gilde deed het daarna beter want zij vertelde over zatte wandelingen door Brussel, liefdesverdriet en zo. En het zou Malief niet verbazen als zou blijken dat het authentiek was.
Maar aan alle sprookjes komt een einde...Gildeke mocht dan wel mee op koningsreis maar eiste altijd een ,,eersteklas'' ticket. Einde van de carrière in Kobbegem.
Neenee Pascal Smet, de SP.A heeft een goudhaantje binnen gehaald.
Voor de enkeling die nooit een schriftuur van Gildeke onder ogen kreeg: de brave Brusselaars zijn ,,dikkement gejost''.
Jaja, in de journalistiek wordt veel geroddeld, maar als je er met je neus opzit? Zelfs de Meester vroeg Malief ooit , na een ontmoeting aan de kust, ,,of dat mens wel normaal was''? Ze was toen een ,,freelance'' , binnengebracht door een meneer die haar later ,,bij de buren in Kobbegem'' weer ,,binnen haalde''.
Het was niet zo mooi dat de mannelijke helft van de collega's zaten te gniffelen als ze de helft van haar ,,sacosj'' op de redactievloer verloor, maar zelf heeft Malief nooit ruzie met haar gehad. Wel compassie.
En toen kwam, via Lottepoes, plots een schriftuur van ons Gildeke in haar bezit. We heben beleefd gelachen, dachten aan ,,Mieke van Maarle (of zoiets) dat ooit een nom de plume was voor een dame die de meest ongeloofwaardige liefdesgeschiedenissen bedacht.
Gilde deed het daarna beter want zij vertelde over zatte wandelingen door Brussel, liefdesverdriet en zo. En het zou Malief niet verbazen als zou blijken dat het authentiek was.
Maar aan alle sprookjes komt een einde...Gildeke mocht dan wel mee op koningsreis maar eiste altijd een ,,eersteklas'' ticket. Einde van de carrière in Kobbegem.
Neenee Pascal Smet, de SP.A heeft een goudhaantje binnen gehaald.
woensdag 5 juni 2019
U LEEST TOCH OOK?
Nooit te oud om te leren, zal Malief maar zeggen. Want dit is best interessant: nooit geloven wat ,,ze'' schrijven. En nu heeft Malief het niet over de verkiezingen maar over commerciële boodschappen. Mooi gezegd hé...
En dit verhaal komt niet van een twijfelachtige boodschapper die we gewoonlijk als ,,spam'' negeren.
We gaan hier geen namen noemen, dat heb ik de lichtjes ongelukkige woordvoerster van de advertentie-zondaar beloofd. Maar de slimmeriken hebben geen namen nodig.
Wel ja: in de tas van Malief zit een Loyalty Bon van 5 euro en de slogan ,,een bon per aankoopschrijf van 25 euro''. Wat wil dat zeggen? Dat je zo'n bon krijgt als je voor 25 euro koopt? Maar nee, sukkel: eerst weer voor 25 euro kopen om hem in te wisselen. En die 5 euro kwam er ook niet zomaar: eerst voor 200 euro kopen, dan krijg je één bon van 5 euro.
En de slogan: 30 procent korting bij aankoop van twee producten?
Waarvan er dus maar één korting krijgt, en wel de goedkoopste.
Malief heeft de woordvoerster van de firma gesuggereerd om de stoffige copywriters te vervangen door auteurs die simpelweg de waarheid schrijven...Ze zuchtte dat het de ,,policy'' is...
En dit verhaal komt niet van een twijfelachtige boodschapper die we gewoonlijk als ,,spam'' negeren.
We gaan hier geen namen noemen, dat heb ik de lichtjes ongelukkige woordvoerster van de advertentie-zondaar beloofd. Maar de slimmeriken hebben geen namen nodig.
Wel ja: in de tas van Malief zit een Loyalty Bon van 5 euro en de slogan ,,een bon per aankoopschrijf van 25 euro''. Wat wil dat zeggen? Dat je zo'n bon krijgt als je voor 25 euro koopt? Maar nee, sukkel: eerst weer voor 25 euro kopen om hem in te wisselen. En die 5 euro kwam er ook niet zomaar: eerst voor 200 euro kopen, dan krijg je één bon van 5 euro.
En de slogan: 30 procent korting bij aankoop van twee producten?
Waarvan er dus maar één korting krijgt, en wel de goedkoopste.
Malief heeft de woordvoerster van de firma gesuggereerd om de stoffige copywriters te vervangen door auteurs die simpelweg de waarheid schrijven...Ze zuchtte dat het de ,,policy'' is...
vrijdag 24 mei 2019
RAMADAN?
Nu heeft Malief in dit rubriekje al vaker de avonturen met buurman Mo besproken en dat het geen fraaie mens was, tja, dat was de oprechte waarheid. Vandaag moeten we iets anders vertellen...
Terwijl de gedienstige (huhu) Augustine in ons stulpje de spinnen en ander ongedierte (na een maand afwezigheid) achterna zat met een (smerige) ragebol was Malief naar het eerste verdiep gevlucht. Pure lafheid, kwestie van zich niet druk te maken over de natte bladeren die de Congolese hulp met veel tamtam...en mijn dierbare Dyson opslurpte. (Moet je daarna eens proberen al die plakkerige boel uit je zakloze stofzuiger te halen, maar soit...)
Malief dus naar het voormalige bureau van de Meester waar het fijn vertoeven is midden pakken foto's en andere souvenirs. Tot een intens krakend en kloppend lawaai toch wel voor enige onrust zorgde?
Raampje open en jawel, daar was een ,,meneer van 't stad'' al de ongewenste plantengroei van tussen de stoep aan het schrapen. Nu was Malief absoluut niet van plan om zelf al die lieflijke bloemetjes, besmeerd met hondenpoep, zelf af te graven, dus met een big smile werden nog wat oude souvenirs uit Bomama's doos bekeken. Tot haar geweten sprak: zou die meneer geen dorst hebben? Moest dan wel door de natte gangen van Augustine, maar soit. Trok dus het raam open, leunde naar buiten en ging net roepen of meneer dorst had. Maar toen stond daar Mo, in lang wit gewaad, (gestolen van een Iman?) die op een tafeltje allerlei schotels met inhoud presenteerde aan de noeste stoepschraper.
Mogelijk was die uitslover familie, maar nee, die mag niet drinken voor zonsondergang. Einde verhaal: Mo kan dus ook héél lief zijn, maar dat wisten we al...
Terwijl de gedienstige (huhu) Augustine in ons stulpje de spinnen en ander ongedierte (na een maand afwezigheid) achterna zat met een (smerige) ragebol was Malief naar het eerste verdiep gevlucht. Pure lafheid, kwestie van zich niet druk te maken over de natte bladeren die de Congolese hulp met veel tamtam...en mijn dierbare Dyson opslurpte. (Moet je daarna eens proberen al die plakkerige boel uit je zakloze stofzuiger te halen, maar soit...)
Malief dus naar het voormalige bureau van de Meester waar het fijn vertoeven is midden pakken foto's en andere souvenirs. Tot een intens krakend en kloppend lawaai toch wel voor enige onrust zorgde?
Raampje open en jawel, daar was een ,,meneer van 't stad'' al de ongewenste plantengroei van tussen de stoep aan het schrapen. Nu was Malief absoluut niet van plan om zelf al die lieflijke bloemetjes, besmeerd met hondenpoep, zelf af te graven, dus met een big smile werden nog wat oude souvenirs uit Bomama's doos bekeken. Tot haar geweten sprak: zou die meneer geen dorst hebben? Moest dan wel door de natte gangen van Augustine, maar soit. Trok dus het raam open, leunde naar buiten en ging net roepen of meneer dorst had. Maar toen stond daar Mo, in lang wit gewaad, (gestolen van een Iman?) die op een tafeltje allerlei schotels met inhoud presenteerde aan de noeste stoepschraper.
Mogelijk was die uitslover familie, maar nee, die mag niet drinken voor zonsondergang. Einde verhaal: Mo kan dus ook héél lief zijn, maar dat wisten we al...
dinsdag 7 mei 2019
LANGENASEM
Niet dat we al zoveel respect opbrengen voor het lerarenkorps 2019...die wijsheid heeft Malief van een bijna wekelijks verhaal hier aan de keukentafel. Of de filmpjes op de IPhone. En dan schudden we, als dochter uit een onderwijzersgezin, met enig begrip voor het lerarenkorps, meewarig het hoofd. Jaja, wij hadden ook een rare ,,turnlerares'': soeur Arsène trok voor de gelegenheid turnpantoffels aan en demonstreerde de turnoefeningen in lang habijt, nonnenkap en schort. Maar gelachen hebben we nooit...
Gisteren wel. In een mij niet zo bekend gedeelte van mijn adoptie-vaderstad liepen nogal wat schoolkinderen rond. Eerst dacht Malief aan toeristen maar daar waren ze te jong voor. En ja, de allochtone groepjes hadden blijkbaar de meeste moeite om de weg naar de Hoogstraat te vinden. Eentje sprak mij aan en ik zei meteen: Hoogstraat is naar links. Jaja mevrouw zei het grietje, maar weet u ook wat DIT is? Op haar lijstje stond ,,langenasem''. Ha, dat is kauwgom. Kauwgom, riep ze naar haar vriendinnen. En ze bekeek mij van kop tot teen.
Tja, als verklede Mechelaar had ik allicht tuttefrut moeten zeggen.
Is dat zoiets wat ze ,,inburgeringscursus'' noemen?
Gisteren wel. In een mij niet zo bekend gedeelte van mijn adoptie-vaderstad liepen nogal wat schoolkinderen rond. Eerst dacht Malief aan toeristen maar daar waren ze te jong voor. En ja, de allochtone groepjes hadden blijkbaar de meeste moeite om de weg naar de Hoogstraat te vinden. Eentje sprak mij aan en ik zei meteen: Hoogstraat is naar links. Jaja mevrouw zei het grietje, maar weet u ook wat DIT is? Op haar lijstje stond ,,langenasem''. Ha, dat is kauwgom. Kauwgom, riep ze naar haar vriendinnen. En ze bekeek mij van kop tot teen.
Tja, als verklede Mechelaar had ik allicht tuttefrut moeten zeggen.
Is dat zoiets wat ze ,,inburgeringscursus'' noemen?
dinsdag 23 april 2019
ZWARTE VLOEK
De wraak van MO, weet u nog? Het was begin maart. Eerst denkt de onschuldige burger aan een ,,vergissing'', of een ,,accidentje'', het zal toch niet ,,expres'' zijn? Gisterenavond wist Malief het zeker: zo straft een geniepige vent een onnozele buurvrouw omdat ze niet ,,zijn goesting'' doet.
Het begon al na het fietsincident toen Malief Mo na vier dagen vroeg om zijn fiets niet langer aan de ijzeren krullen voor de kelder vast te maken. De volgende dag stond er een lekkende vuilniszak op hààr stoep. Zwart soort olie, tof.
Enkele dagen later kwam Mo poeslief vragen of hij op haar dak mocht? Dat ruime ,,plat dak'', compleet met koepel en verluchting voor bad en keuken, werd drie jaar geleden ,,gerenoveerd'' en dat koste toen dik 20.000 euro. Maloef zei beleefd nee meneer, daar wordt niet op gelopen. ,,Ga maar op uw dak'' zei hij, en verdween.
Enkele dagen later: wat staat daar nu verdorie op de gemeenschappelijke muur van Malief en Mo zijn huisbaas? Juist, een schotelantenne...en een lange kabel, min of meer verstopt die over het hele dak loopt en tien meter verder in een koker verdwijnt.
Tja, zelfs zijn geknutsel op andermans eigendom en vooral het feit dat hij dan wel boven mijn hoofd heeft gewandeld heeft hem niet belet om zijn onnozele buurvrouw vandaag weer op een nieuwe zwarte plas te trakteren.
En toen belde Malief naar de politie om raad. Geen kwaad woord over die mensen, al heeft ze haar verhaal drie keer moeten vertellen. En de laatste die mij een paar uur later terug belde was formeel: Malief had gelijk dat ze bang was en dat ze hem beter kon negeren. Maar misschien ging de politievrouw zelf... Neenee, smeekte Malief, maak hem niet kwaad...
Vanavond om 17uur concert van kloppen en boren tegen de gangmuur. De verf bladdert af, maar Malief is nog heel...
Het begon al na het fietsincident toen Malief Mo na vier dagen vroeg om zijn fiets niet langer aan de ijzeren krullen voor de kelder vast te maken. De volgende dag stond er een lekkende vuilniszak op hààr stoep. Zwart soort olie, tof.
Enkele dagen later kwam Mo poeslief vragen of hij op haar dak mocht? Dat ruime ,,plat dak'', compleet met koepel en verluchting voor bad en keuken, werd drie jaar geleden ,,gerenoveerd'' en dat koste toen dik 20.000 euro. Maloef zei beleefd nee meneer, daar wordt niet op gelopen. ,,Ga maar op uw dak'' zei hij, en verdween.
Enkele dagen later: wat staat daar nu verdorie op de gemeenschappelijke muur van Malief en Mo zijn huisbaas? Juist, een schotelantenne...en een lange kabel, min of meer verstopt die over het hele dak loopt en tien meter verder in een koker verdwijnt.
Tja, zelfs zijn geknutsel op andermans eigendom en vooral het feit dat hij dan wel boven mijn hoofd heeft gewandeld heeft hem niet belet om zijn onnozele buurvrouw vandaag weer op een nieuwe zwarte plas te trakteren.
En toen belde Malief naar de politie om raad. Geen kwaad woord over die mensen, al heeft ze haar verhaal drie keer moeten vertellen. En de laatste die mij een paar uur later terug belde was formeel: Malief had gelijk dat ze bang was en dat ze hem beter kon negeren. Maar misschien ging de politievrouw zelf... Neenee, smeekte Malief, maak hem niet kwaad...
Vanavond om 17uur concert van kloppen en boren tegen de gangmuur. De verf bladdert af, maar Malief is nog heel...
zondag 14 april 2019
MEESTERKE
Het zal wel met het weer, de tijd van het jaar ( en weet ik veel wat nog) te maken hebben dat Malief dezer dagen in het verleden zit te spitten. Zo voer ik sinds een paar weken (geveld door wat vieze bieterkes) complete conversaties met mezelf. En dat zou nog niet zo erg zijn als daarbij ook de oude Brusselse spreek- en spraakgewoonten niet de kop opsteken. Waarbij ik me realiseer dat mijn nazaten die woorden zelfs niet kennen...
Ha ja, eerst over het Meesterke, mijn vader dus. Zo zit ik mij af te vragen hoe hij die Brusselse invloed van zijn dierbare Philomène heeft ervaren. Want echt waar, de man was beslist weinig van zeggen terwijl ons mama (in eerdere verhalen de Bomama hé) thuis de georganiseerde plak zwaaide.
Met een rugzak vol Philomène-wijsheden stapte Malief dus destijds naar Schaarbeek om in de pas opgerichte tegenhanger van ,,de Moutstraat'' haar humaniora-tijd te beginnen. Het was een afschuwelijke tijd al wist ik dat zelf toen nog niet.
Ik herinner mij wel dat ik tegen een nieuw vriendinnetje op de speelplaats zei: ,,ha, da zen de heuskes'' (zucht) en zuster Maria Rosa mij smalend bekeek. Wat haar overigens niet belette om mij later (na een reprimande aan het bord omdat ik de wiskunde niet snapte) zeer moederlijk aan haar forse boezem te drukken...
Een keer heeft het Meesterke een beetje hautain gezegd dat ik toch niet dacht dat ik met Anjeske correct nederlands sprak?
Och ja, dat ging van ,,gade gij'' en ,,moeite gij'' maar 't was een voorzichtig afscheid van het moederdialect dat onze calpain vulde met maillots, vareuzen, stylos en crayons...
Toen het Davidsfonds op de Mutsaard een opstelwedstrijd organiseerde werd ik tweede. Ha ja, dochter van Fonske kon toch niet...Malief vond dat destijds vooral erg omdat ze dan geen hand kreeg van de onderpastoor, die ze ...huhu..zo knap vond.
Enfin, om een lang verhaal ,,in te korten'': vandaag tors ik nog altijd de erfenis van de Brusselse moeder. Dan betrap ik mezelf op ,,merde'' en ,,allei cirkulei'' en ,,fafoel'' en ik zeg het nog hardop ook. Heu, als ik alleen ben hé...En hoe is lampadeir nu weer in het ...
Vorige maand heeft het Meesterke er op het kerkhof van Meerbeek de laatste schoonzus bij gekregen. Hij was 57 toen hij er zijn plek vond, zij is net geen 99 geworden. Hoop dat tante Gabyke er geen probleem mee heeft dat zijn plek niet zo vaak wordt geschrobd. Dei Brusseleirs hè.
Ha ja, eerst over het Meesterke, mijn vader dus. Zo zit ik mij af te vragen hoe hij die Brusselse invloed van zijn dierbare Philomène heeft ervaren. Want echt waar, de man was beslist weinig van zeggen terwijl ons mama (in eerdere verhalen de Bomama hé) thuis de georganiseerde plak zwaaide.
Met een rugzak vol Philomène-wijsheden stapte Malief dus destijds naar Schaarbeek om in de pas opgerichte tegenhanger van ,,de Moutstraat'' haar humaniora-tijd te beginnen. Het was een afschuwelijke tijd al wist ik dat zelf toen nog niet.
Ik herinner mij wel dat ik tegen een nieuw vriendinnetje op de speelplaats zei: ,,ha, da zen de heuskes'' (zucht) en zuster Maria Rosa mij smalend bekeek. Wat haar overigens niet belette om mij later (na een reprimande aan het bord omdat ik de wiskunde niet snapte) zeer moederlijk aan haar forse boezem te drukken...
Een keer heeft het Meesterke een beetje hautain gezegd dat ik toch niet dacht dat ik met Anjeske correct nederlands sprak?
Och ja, dat ging van ,,gade gij'' en ,,moeite gij'' maar 't was een voorzichtig afscheid van het moederdialect dat onze calpain vulde met maillots, vareuzen, stylos en crayons...
Toen het Davidsfonds op de Mutsaard een opstelwedstrijd organiseerde werd ik tweede. Ha ja, dochter van Fonske kon toch niet...Malief vond dat destijds vooral erg omdat ze dan geen hand kreeg van de onderpastoor, die ze ...huhu..zo knap vond.
Enfin, om een lang verhaal ,,in te korten'': vandaag tors ik nog altijd de erfenis van de Brusselse moeder. Dan betrap ik mezelf op ,,merde'' en ,,allei cirkulei'' en ,,fafoel'' en ik zeg het nog hardop ook. Heu, als ik alleen ben hé...En hoe is lampadeir nu weer in het ...
Vorige maand heeft het Meesterke er op het kerkhof van Meerbeek de laatste schoonzus bij gekregen. Hij was 57 toen hij er zijn plek vond, zij is net geen 99 geworden. Hoop dat tante Gabyke er geen probleem mee heeft dat zijn plek niet zo vaak wordt geschrobd. Dei Brusseleirs hè.
Abonneren op:
Posts (Atom)
