SORRY MARJAN...

Berouw komt na de zonde. Een beetje te laat dacht Malief er aan dat een vroegere collega/maatje destijds op de krant heel erg moest lachen met het ,,brussels'' van Malief. Zelf was zij de dochter van een politieagent in Schaarbeek (het kan ook Saint Josse of Muilebeik geweest zijn) en ze wist dus dat Malief uit Brussel II een beetje fake was. Want daar spraken de Vlamingen (als ze buiten kwamen) A.N.
En hoe dat schamel Malief-Brussels dan aan het licht kwam? Onze baas RHS was akkoord dat Malief eens een ,,Beknopt Verslag'' in het Brussels zou schrijven. En zij dacht dat ze dat kon, al woonden er in onze ,,rue Gustave Demanet en de rue Dewand '' geen échte, heu,''marolliens''. Een tante (uit een klein dorp richting Aalst) was ,,serveuze'' aan het Noordstation. Pas op, in het café van een maillot Jaune, zekere Romain Maes, die nu zo'n honderd jaar geleden de tour had gewonnen. En zij vertelde ons het ,,neus''. Zoals ,,waar troeft ge de échte mortels''. Tja, ze had in het leste neuske iets gelezen over motels hé. Waarop ons mama beetje gegeneerd tegen het meesterke zei: ,,Ja a force das ui vloms en ui frans melangeit.
Maar ,,soit'' toen kwam dus Marjan die mijn tekst las en eens hard kon lachen. Gebuisd. Later hebben de Meester en Malief wel met plezier naar ,,Het Lieg Plafon'' geluisterd op de radio. Heimwee zeker?

IMBéCILE, DOEIT DA LIGT OEIJT!

Er was een uitstapje gepland naar de Stadsfeestzaal van mijn adoptiestad: Gabriel Rios kwam er met zijn Colorist Orchestra een nieuw programma ,,uitproberen''. Malief was op alles voorbereid: oordopjes van bij de apotheker, een vriendenpas voor de ,,vestiaire'' en een lange warme sjaal, een kunstwerk van Wiske, om eventuele killige airco de baas te zijn.
De mens wikt, maar de idioot aan de lichtinstallatie beschikte.
Want jawel, Rios zong voorbeeldig en de oordopjes mochten meteen weer uit maar wie had de man achter de schermen wijs gemaakt dat Meghan Markle op de vierde rij van het balkon zat? Of misschien wel die van Clouseau met een nieuwe aanwinst?
Feit is dat Malief ineens een ,,rijzende zon'' pal in haar ogen kreeg...en dat heeft op en af makkelijk een half uur geduurd. Afwisselend wit en bloedrood, die gast achter de schermen had inspiratie...Gelukkig was er toen de sjaal van Wiske: die kwam dubbel gevouwen voor de delicate oogjes zeer goed van pas, want ja, een zonnebril zat niet in de handtas.
Gelukkig voor Rios zat Malief in deftig gezelschap en heeft ze, toen Rios zijn publiek vroeg of alles in orde was...niet de titel van dit verhaaltje geroepen. Zo was ze vermomd als Brusselès hé...

SEG METER...

Malief had de allerliefste meter. Op simpel verzoek vertelde ze mij spannende verhalen ,,van vroeger''. Let wel, het was jaren vijftig, de televisie was al wel uitgevonden maar zou pas in 1959 bij ons thuis belanden. En toen de eerste man op de maan stapte zei ze beslist: ,,allemaa reklam!''
Meter was mijn ,,smartphone'' : ze was no nonsens. Een wasmachien, dat was een goeie uitvinding...En boeken. In ruil voor mijn gezelschap en een stukje voorlezen uit ,,de arme edelman'' van Hendrik Conciënce leerde Malief dat het vroeger ,,niet om te lachen was''. Over opa die in de eerste wereldoorlog soldaat was en Meter die met haar ouders , twee kleuters en een derde in haar buik, op de vlucht ging. En in de tweede wereldoorlog het vertikte om weer ,,op de vlucht'' te gaan. 
Waarom Malief vandaag aan Meter dacht? 
Tja, omdat ze vreest dat uit de kluiten gewassen Kadokes later zullen zeggen dat die Malief altijd maar vertelde, maar als het spannend werd niet op de naam van het personage kwam.
 Malief kon vertellen dat de grote baas van hun ouders ooit bij Malief in de lering ging. Het was een zondagavond (Malief moest vaak avonddienst doen bij de krant) en die meneer kwam samen met zijn toenmalig lief leren hoe hij de rollen van de telexen moest vervangen.  (juist, net na de middeleeuwen...)
Op simpel verzoek zal ik het hun ouders vertellen. Maar ja, als ik op dat moment op de naam kan komen...Of dat ze zeggen dat ik het al vroeger eens heb verteld...
Nee, Malief lijkt niet op Meter: die werd bijna 100jaar en heeft nooit naar een naam moeten zoeken. Maar, nu ik er aan denk: schrijven was niet haar sterkste kant. Toen ik naar Leuven ging schreef ze op het boodschappenlijstje voor de kruidenier: sikkelat. Daar heb ik vier jaar op geleefd...

LEES DIT EENS...

Flauwe titel, akkoord, maar de waarheid eist zijn (haar?) rechten. Met een vingerwijzing naar het verhaal van Pezzeke, dat gelukkige mensen geen verhalen hebben. Vandaag kreeg Malief van hem nog een veel betere slogan op haar bord: ,,Pour vivre heureux, vivons cachés''.
Had ik het niet gedacht: waarom dacht je dat bij mijn verhaaltjes geen auteursnaam staat vermeld? En dat je bij het intikken van mijn naam alleen onschuldige beestjes ziet? 
Hier geen Facebook en co: die enkele koleirige trienen (jaja alleen vrouwen) die mijn plagerige pen in de krant met hatelijke reacties beantwoorden: ze mochten een andere pispaal zoeken. Misschien hebben ze wel op de schattige beestjes geschoten. 

LES PEUPLES HEUREUX...

De slogan kwam van Pezzeke: een latinist die de volzin gebruikte om geen prentkaartje te sturen als hij met vakantie was. Tot lichte ergernis van Bomama, maar soit. Malief leerde  weer iets wat in haar Economie-humaniora nooit werd besproken. Dat die Grieken en Romeinen veel oorlog voerden en dat die teksten...in de Grieks/Latijnse humaniora van pas kwamen.
En voor de sukkels die geen broer hadden om hen dat wijs te maken: de tekst is dus ,,Les Peuples heureux n'ont pas d'histoire!
Nog wat uitleg? Juist, een gelukkige auteur voelt geen drang om te schrijven. Nu ja, als het geen broodwinning is hé. En nu blij dat Malief een bescheiden blogske heeft. Ze ziet het hier anders al verontwaardigde auteurs regenen...

HET MEESTERKE IN 1939

Vandaag geen Malief, gewoon de dochter van het Meesterke.
Dat zit zo: na de duik in mijn puberjaren en de vaststelling dat ik een onnozel wicht was_ er werd een hoop uitgeschreven schaamte naar de maandelijkse papier en kartonslag op de stoep gezet_ en morgen komen de struise mannen dus weer. Waarna hier een kast werd open getrokken die al minstens tien jaar dicht zat...
Toen het Meesterke in 1975 definitief afscheid nam van het aardse bestaan wees Bomama mij op het bestaan van een pak schrifturen. Ze vertelde er bij dat de meeste in ,,geheim schrift'' waren maar of ik daar ten gepasten tijde kon voor zorgen? En jawel, toen het ouderlijk huis verkocht werd belandde de papieren erfenis in de kast.
Vandaag het dikke schrijfboek met het opschrift :'' Ik wens dat niemand dit probeert te lezen'' met een zucht terug in de kast gestopt. De brieven van zijn studiegenoten ,,gezien en in stukken gescheurd'' omdat  die jongens van de ,,vuilkar'' zich geen illusie hoeven te maken. Gebabbel van de ene onderwijzer naar de andere, uiteenzettingen over hoe je mag ,,straffen'' , hoe ze met ,,leugens'' omgaan enzovoorts. Tja, we schrijven 1939 en de jongens van de Normaalschool waren serieuze gasten. 
Eén van hen kwam ook in de jaren vijftig nog in Brussel op bezoek. Twee keer had hij een schilderij bij, eigen werk. Eén ging naar Pezzeke, zelf kijk ik nog altijd met emotie naar een mooie weergave van de geboortestreek van het Meesterke. Compleet met de hooiberg voor de deur.
Of  er nog interessante papieren tussen zaten? Wel ja, met enig leedvermaak de kopie van een brief  uit 2000 aan mijn toenmalige baasjes teruggevonden. Wel duidelijk geïnspireerd en nagelezen door de Meester maar de inhoud was van mij. Er waren toen al drie collega's uit mijn leeftijdscategorie  op straat gezet, en als ik het van mezelf mag zeggen: het was zo raak dat ik pas twee jaar later, met de komst van de Kadokes, vriendelijk mijn ontslag heb gevraagd.
Belangstellenden mogen mij altijd vragen wat ik toen schreef. Of dacht u dat ik de opdracht leuk vond om aan de curator van een festiviteit in Antwerpen te vragen wat hij in zijn portefeuille had? Die man was een mode-ontwerper en troostte mij. ,,Ik ken je al langer dan vandaag hé''
PS Voor de verstrooide lezer: Meesterke is Pa, de onderwijzer, Meester is de advocaat en de vader van mijn kinderen.

MET MUZIEK DOOR 'T LEVEN...

De titel heb ik van Gaston gestolen. Meer dan een halve eeuw geleden maakte het meesterke (mijn pa hé) mij attent op de rubriek in het ledenblad van De Bond voor grote gezinnen. We waren thuis met drie kinderen (juist genoeg zegden ze) maar Gaston had er meer, en bovenal, hij kon er zo fijn over vertellen. Mogelijk wou het meesterke mij in de goeie richting duwen...hij had ondertussen begrepen dat zijn dochter geen schooljuffrouw wou worden.
Voor mij was het in die kroniek de eerste kennismaking met een auteur die zo hartverwarmend  kon verwoorden wat anderen ,,hun vrouw'' of ,,de moeder van hun kinderen'' noemden.
Nooit vergeten: Gaston noemde haar ,,zij die mijn zorgen deelt'' en al was ik in die tijd nog een onnozel wicht, ben het nooit vergeten.
Ondertussen hebben de oud-strijders van de krant er drie  reünies op zitten, en Gaston heeft ons in Lissewege bedacht met de mooiste herinnering: een gewone speech zou hij zeggen maar het was een hartverwarmend, geestig, spits en raak verhaal...over vroeger en nu.
Gaston was geen man om het hoge woord te voeren maar we begrepen wel dat ,,zijn krant''  niet meer bij hem paste. Zoals ik zelf al vaak heb gedacht dat mijn  ondertussen al 44 jaar overleden vader hetzelfde zou hebben gedacht. Wel ja, omdat een bloot achterste op de eerste bladzijde voor hem ook niet hoefde...
xxxEn voor de enkeling die het nog niet wist: Gaston, ondertussen 91, is in Lier overleden. 
Ik ben niet de enige die daar stil bij wordt.