In de val

Dinsdagnamiddag in de Vlaamse winkelstraat. Spreekt een deftig-sportieve dame van middelbare leeftijd mij aan met de vraag of ik Frans spreek. En of ik weet waar de dichtstbijzijnde papeterie is. Een librairie weet ik, drie zelfs, maar een papeterie? De laatste vulpenhandel annex briefpapier is volgens mij al jaren dicht. En waar ik dan mijn briefpapier koop, vraagt ze beleefd? Ahum, ik heb thuis nog veel papier, en brieven, dat schrijven we toch nog nauwelijks? Weet ik het echt niet? Probeer eens in de Inno is mijn voorzichtige suggestie? ,,Comment, ou ça?'' is de repliek. Raar, we staan er op tien meter vandaan. Of ik echt niet weet waar de mensen nog schrijfpapier kopen? Ik krijg het stilletjes op mijn heupen, zeg dat mijn echtgenoot vroeger voor zijn kantoor naar een speciaalzaak ging buiten de stad en dat ik het adres niet weet...
Maar de madam met het rugzakje en de verzorgde Franse uitspraak geeft niet af. Of ik dan misschien le bureau de poste weet? Ha ja, gemakkelijk, rechtdoor la Grande Place en daar à gauche. C'est ça zegt ze en stapt zonder verder commentaar naar de overkant.
Weet je wat ik denk? Die madam deed mij aan een journalist denken. Eentje die kwam testen of de Vlamingen echt zo'n hufters zijn. Nu heb ik in de jaren zestig ook ,,Walen Buiten'' geroepen maar vandaag was ik een model-Vlaming. Ik zal dus morgen niet in Le Soir staan...

En één voor uw lief

Wekelijkse shopping in het warenhuis van de komiek. Een radde en rappe madam aan de kassa: ik herken haar van haar luide commentaar in de koude kamer, ze heeft blijkbaar promotie gemaakt. De bomvolle kar is in een mum van tijd gescand en terwijl de Meester al naar de uitgang wandelt rekent Malief naar goede gewoonte af. 'k Zal u een geheim vertellen: de Meester heeft iets met codes en machientjes, hij doet liever het sleep- en sleurwerk.
Terwijl de rekening uit de computer spuit vraag ik beleefd of ik zo'n ,,Stimorol fresh& clean'' uit het mandje mag nemen. ,,Ze staan er voor hé'' zegt de radde. En als ze ziet dat ik er maar één neem: ,,Neem er ook nog één voor uw lief!''.
Als ik lachend buiten stap vraagt de Meester wat er scheelt. ,,Ha ja, en wie bedoelde ze daarmee?'' Tja, wat denk je?
Met de lach nog op mijn lippen ben ik vandaag aan mijn zoveelste verjaardag begonnen. Tegen een oud mens zouden ze dat toch niet zeggen hé?
(Al weet je met die komieken van de Colruyt natuurlijk nooit...)

Muziek en tranen...

Morgen gaan we naar de ,,afscheidsviering'' van Griet. Vroeger zou ik ,,begrafenis'' gezegd hebben maar sinds leeftijdgenoten rondom mij vallen als vliegen zoek ik adjectieven die iets zachter klinken. Griet(*) is een nicht van de Meester en in onze jonge jaren hebben we een stukje parcours samen afgelegd. Meer heeft Malief niet nodig om nog maar eens op Memory Lane te sukkelen...
Leuven, en Griet kwam naar de studenten TD op uitnodiging van mijn toenmalig lief, de Meester. Griet had heel mooie benen en een heel lelijk accent, eigen aan haar vaderstad. Later gingen we met Griet en Edward _ en dat was een kozijn van de Meester maar geen familie van Griet _ samen naar de film. Het gezelschap vond het niet erg om in het midden van een film binnen te stappen, en als de film weer begon en het eerste stuk ook bekeken was, weer buiten te stappen. Mensenlief, wat heb ik mij daaraan geërgerd. Geen wonder dat de Meester vandaag voor de televisie midden in een film zapt en op een ander kanaal_ midden in een film_ verder gaat. Thank God dat er ook nog boeken bestaan...
Nog wat memories: zaterdag naar Neil Diamond geweest. Enfin, naar zijn concert in Antwerpen. Bloedmooi en gelukkig heeft hij ,,Dear Father'' niet gezongen. Want toen ik die CD later thuis nog eens beluisterde was het net als 36 jaar geleden toen het meesterke zijn definitief afscheid vierde. Stoere Malief, die alleen weent als ze moet lachen, jawel.
Ondertussen weet ik dat muziek voor mij een emotionele bijklank heeft, herinneringen bovenhaalt die ik (bijna) vergeten was. En dat ze thuis meer impact hebben dan bij een optreden.
Dan denk ik aan Gilbert Becaud _ die tijdens zijn optreden te vaak naar de sigaret en de whisky greep_ of naar Julien Clerc die een grijze bink bleek. Thuis krijg ik kippenvel. Leonard Cohen zong hartverwarmend maar thuis word ik ontroerd.
Niet dat leeftijd er iets mee te maken heeft: het mooiste concert beleefde ik in Parijs waar een krasse Aznavour mij compleet van mijn sokken blies met ,,Hier encore'' en ,,Que c'est triste Venise''. Een jonge collega van een andere krant stond met zijn mond vol tanden omdat ik alle teksten kende. Heu ja, hij kende geen Frans. Hij had Aznavour in het Engels geïnterviewd.(**)
Toen ik enkele jaren later de hint kreeg dat ik gerust met brugpensioen kon gaan _ in mijn evaluatie stond dat ik dan wel de weg vond in Parijs, Londen en Milaan maar in Limburg verloren reed _ toen heb ik de (jonge) baas een stukje tekst van Aznavour gestuurd:
,,Il faut savoir quitter la table, lorsque l'amour est déservi, sans s'acrocher l'air pitoyable et sortir sans faire de bruit...''(***) Hij heeft niet geantwoord. Misschien snapte hij het niet.

(*) Ja Pezzeke, waar jij nog mee in ,,mijn'' suite liep...
(**) De jongeman in kwestie was een regio-redacteur die als beloning eens naar Parijs mocht. Nieuw soort journalistiek...
(***) Ik ben niet helemaal zeker van deze tekst maar hij bekt toch goed...

,,Mijn hartje is geen wekker''...

Goh ja, het gebeurt weleens dat Malief haar hartediefjes streng toespreekt, zo met een foetertoontje, weetjewel. Want ik ben niet volmaakt, en de Kadokes gelukkig ook niet.
Maandag was het weer van dat: terwijl Kadoke2 examen voordracht aflegde in de Academie vertelde haar broer doodleuk dat ,,die boeken'' nu wel naar de bib moesten. Pardon? Het bleken exemplaren die ze begin mei ontleenden en de bibkaart vond hij ook niet meer. ,,'t Zal maar vijf cent of zo zijn Malief'' probeerde hij nog. Waarna de Malief-preek volgde over orde en alles verliezen enzovoort, ik kan ook een stukske zagen.
Om het goed te maken vertelde Kadoke1 mij uitgebreid over de beste voetballer van het land, de match Manchester-Barcelona en dat de Spanjaarden toch beter waren en of ik wist hoe die goal ging in de wedstrijd KV tegen Lierse? Awel.... (probeer dan maar serieus te blijven).
Kwart voor zes kwam Kadoke2 thuis: ,,grote onderscheiding''. Eerst had ze mij uitgelegd dat er ook nog onderscheiding en grootste was maar dat is hééél zeldzaam. ,,Ik praatte te rap zei de juf''.
,, Proficiat. Maar vertel eens hoe het zat met die map die je kwijt was voor je examen?'' (daar had ze mij in het weekend met tranen in haar stem over opgebeld) ,,Ho, die lag in de leraarskamer maar ik kende het...''
,,Vertel dan eens waar de bibliotheekkaarten zijn?'' ,,Oh, thuis. Ja, ik zou ook eens moeten gaan.''
(replay preek van Malief)
Er wordt tussendoor een morsgevecht met rietjes-in-de -Ice-tea gehouden. En alweer een preek van Malief. Ocharme, ik krijg zelf compassie met die schatjes.
Weer later kijken we naar de laatste aflevering van De weg naar Compostella, opgenomen omdat ze fan zijn van dat onderdeel van Man bijt hond. Na afloop gaat Kadoke2 knutselen en schrijven.
Ze komt terug met ,,een eigen geschreven gedicht''. Over de authenticiteit kan ik niet oordelen maar de lay-out is prachtig: een hart met daarin twee klokken. En de tekst:
,,Als je een klok bent tik je''
,,Ik tik ook. Maar ik ben geen klok''
,,Ik tik ook niet voor het uur''
,,Mijn hart (hier een hartje waar TIK op staat) tikt voor J O U.''
Later knutselde ze nog een vliegtuig voor papa. En toen had ze nog niet ontdekt dat ze haar zwempak vergeten was en hij dat vanmorgen naar school zou brengen....

Dat had ik niet moeten doen...

Op zoek naar mijn blauw en wit gestreepte sjaal van Chanel gisteren een hele ladenkast uitgemest. Jawel, ik ben de gelukkige eigenares van 3 (drie) Chanel-creaties _ de tas laat ik even buiten beschouwing _ en die liggen in de buurt van enkele Armani's , een stuk of vijf (redelijk lelijke )Versace's en de rest ben ik vergeten. Wat tussen haakjes zo leuk is aan designersjaals, foulards of whatever: de dieven laten ze liggen. Maar gisteren dacht ik toch dat er één gepikt was. Terwijl de speurders mij na de laatste inbraak verzekerden dat de dieven zeker dachten dat het namaak was. Haha.
Goed, en tijdens dat spitten en graven en uitmesten de ledenlijst van Politica 1965 gevonden. Het was de tijd dat je nog ongeveer iedereen van je jaar bij naam kende. Heu ja, van Pol en Soc zegden ze dat het geen unif was...
En foto's uit de zeer oude doos: Sinterklaasfeest van de krant met uw verslaggeefster vooraan en collegaatjes die in een later leven met mekaars echtgenoot aan de haal gingen.Tsjtsj. Of een Malief als model voor een reportage over ,,de geluidsjager''. Een beeldschone Malief, al zeg ik het zelf (spijtig genoeg kan ik het niet inscannen als bewijs) en het mooie is dat de bandopnemer heel elegant verbergt dat Lottepoes in mijn buik zat. Jaloerzerikken zegden dat ik de microfoon verkeerd hield. Tsjtsj.
Maar nu terzake: ik vond ook kranten uit die periode waarin mijn eerste ,,reportage'' verscheen over de eerste ,,heel rappe trein met slaapwagen'' naar Genève. Godgodgod: het leek wel een stukje uit ,,De Jaren Stillekes''. Ietwat gedeprimeerd alles terug in de la gegooid. Hoe heb ik zo'n rotslechte onzin kunnen schrijven?
Beneden zag ik dat de witblauw gestreepte Chanel aan de kapstok hing.

Nieuwe goeroe

Gisteren een brief gekregen waarin de direktie van Avondrood laat weten dat ze hun boeltje verkocht hebben. Nu ja, ze maken nu deel uit van een grote groep (een tiental rusthuizen) maar dat vertellen de ex-eigenaars niet. Thanks God voor het internet. Een bink uit Kalmthout is de nieuwe goeroe. Op hun website _ geschreven door een reclameman die ik nog ken uit de modewereld _ gaat het vanzelfsprekend over verblijven met een lounge, sfeervol kader en meer blabla. Ons tante Denise was vandaag op bezoek bij bomama en met nog enkele andere bezoekers hebben we gegiecheld dat het ons zou verrast hebben als er in de reclame-slogan iets stond over ,,meer discipline, minder pampers'' of ,,hoe groter hoe liever...''
Naar verluidt is de oma-barjuffrouw er het hart van in. En of er geroddeld werd! Genoeg stof om u enkele weken plezant bezig te houden. Nee spijtig, my lips are scealed...
Raar maar waar: Bomama heeft van de overname blijkbaar niets gehoord. Ze was zo in de wolken met haar bezoek dat ze zelfs niet kloeg toen ik ging verbroederen met collega-moederbezoekers. Moederbezoekers: als ik eens vijf minuten tijd heb ga ik daar een boek over schrijven...

Il n'y a que la vérité qui blesse...

Hortense is overleden. Haar overlijdensbericht hing aan de desk bij Avondrood. En omdat ik stilaan een ,,bekende bezoeker''(*) ben vroeg ik de barjuffrouw van dienst (schoonmoeder van de baas, zwart geverfde, kalende coiffuur, leeftijd onbekend maar twee valse heupen en onlangs haar 60-jarig huwelijksjubileum gevierd, dus... : ,,Oma, zou ik die mevrouw kennen die overleden is?'' ,,Jazeker, ze zat hier dikwijls met haar dochter, maar 't was wel een demente en ze is niet ziek geweest want verleje week zat ze hier nog en ze is in haar slaap gegaan...''

,,Ho ja, was haar dochter nogal een schoon madammeke, een frisse zo?'' ,,Neeje, 't was een gewoon gelijk gij!,,
Heb ik een gezicht getrokken? Ze herpakt zich meteen: ,,Allez, een gewoon gelijk gij en ik hé. Maar ja, Vandenbroek(**) is 97 geworden, godwet of wij het zolang zullen uithouden?''
Ik druip af.
Gelukkig is daar nog altijd Caroline,(***) een Poolse die jaren in Frankrijk heeft gewoond en een behoorlijk mondje Nederlands spreekt. Om haar te plezieren spreken Bomama en ikzelf Frans met haar, en omdat ze niet veel bezoek krijgt ziet ze ons graag. En geeft ze ogenschijnlijk oprechte complimentjes. Over mijn maman die toujours si belle is en een peau de jeune fille heeft. Ha ja zeg ik en broebel iets over chance en bon heritage want op ,,genen'' kom ik niet in het Frans. ,,Ah oui, maar jij bent nog si jeune hé?'' ,,Merci Caroline, pas si jeune que ça'' en ik zeg mijn leeftijd. Waarop zij mij verbetert: cinquantehuit, non? En I. die duidelijk niet zo goed Frans spreekt, zegt: ,,bij mij staat er ook al een vijf voor zenne!''
Haha, hebt ge dat gehoord, oma?

(*)Als ik de wekelijkse portie appelsientjes en Yakult naar de verpleegsterspost breng roepen een paar suffe oudjes prompt ,,daar is de appelsienenmadam.'' Ik ben dus een BB.
(**) Gewoonte bij Avondrood. Achter mijn rug zeggen ze waarschijnlijk ,,die van Aerts''
(***)Niet te verwarren met Carolientje waar ik twee maand geleden afscheid van nam.