En nog een verhaal uit-de-tijd-van toen. Maart jaren negentig in Milaan. De Carnavalsstoet ging er uit, de fotograaf en ikzelf, vers geland op Linate, moesten er naar de mode-defilés en we hadden een taxi gevonden die ons ,,in de buurt van de Duomo'' wou afzetten. Maar dat was zonder de verbeten Italiaanse flikken gerekend: op pakweg tweehonderd meter van ons hotel was het uitstappen en wegwezen. Het werd een hilarische tocht: twee sukkels bepakt als ezels, met rollende Samsonite over de Italiaanse keikopkes, ,,scusate'' mompelend als er weer een enthousiaste carnavalist in onze weg stond. Zeker geen echte Milanezen: die heb ik nooit betrapt op enig enthousiasme, behalve dan voor hun spiegelbeeld.
Goed, ik zal het kort houden: Celske heeft mij toen de humor van de toestand doen inzien. Toen we midden in de stoet stonden _ we moesten toch oversteken naar hotel Al Duomo?!_ grapte hij als een onvervalste Antwerpenaar: ,,we zullen doen alsof we meelopen als reclam voor Samsonite''.
Het was de eerste en laatste keer dat ik met carnaval gelachen heb.
Ook gisteren niet toen ik mijn 92-jarige moeder betrapte terwijl ze op blauwe sloefkes en met een warrige slaapkop een ,,collega''in een rolstoel voortduwde, ondertussen vrolijk lachend naar haar aan rolstoelen vastgekluisterde soortgenoten en met een airke van ,,ziedis wa da kik nog kan?!''.Ja 't had iets van carnaval maar zelfs achteraf kon ik er niet mee lachen...
dinsdag 21 februari 2012
zondag 12 februari 2012
Een aangekondigde dood...
Het was halfweg de jaren negentig in Milaan. Het defilé van Dolce& Gabbana begon zoals gewoonlijk met veel vertraging. En toen kwam een schitterend koppel binnen. Ze streken op pakweg tien meter van mijn zitje aan de kop van de catwalk neer en bzzzbzz: het nieuws werd prompt rondverteld. Dat was Whitney Houston en haar man Bobbi Brown. Ik zal maar eerlijk toegeven dat ik daarna nog nauwelijks naar de kleren op de catwalk heb gekeken.Maar ik had wel een verhaal...
Wat een acteerprestatie: ze hield haar schat stevig vast als een trofee, hupte ondertussen met één (lang, mooi) been op en neer op de tonen van de muziek (haar songs) en etalleerde een sprookjesversie van huisje weltevree. Terwijl de schat in kwestie geïnteresseerd naar de catwalk keek.
Het was de tijd dat de zitjes net voor de catwalk vaak bestemd waren voor de ,,sterren''. Tina Turner, Catherine Deneuve, Georges Clooney, Jean-Claude Van Damme, Eros Ramadinges(*), een keer zelfs met Ray Charles die een aangrijpende ,,Georgia '' bracht en dan als een sukkelige hond door een langbenige stoot naar de coulissen werd gesleept. Gelukkig zag hij het zelf niet...
De rest van Whitneys ondergang zal morgen wel uitgebreid in de kranten staan. Ik zag toen al een onzeker meisje dat hengelde naar liefde en respect.
Waarom heb ik vandaag al zoveel aan ons Minneke moeten denken?
(*)Met dinges bedoel ik nog een rist andere Bekende Mensen die hier nauwelijks ter zake doen.
Wat een acteerprestatie: ze hield haar schat stevig vast als een trofee, hupte ondertussen met één (lang, mooi) been op en neer op de tonen van de muziek (haar songs) en etalleerde een sprookjesversie van huisje weltevree. Terwijl de schat in kwestie geïnteresseerd naar de catwalk keek.
Het was de tijd dat de zitjes net voor de catwalk vaak bestemd waren voor de ,,sterren''. Tina Turner, Catherine Deneuve, Georges Clooney, Jean-Claude Van Damme, Eros Ramadinges(*), een keer zelfs met Ray Charles die een aangrijpende ,,Georgia '' bracht en dan als een sukkelige hond door een langbenige stoot naar de coulissen werd gesleept. Gelukkig zag hij het zelf niet...
De rest van Whitneys ondergang zal morgen wel uitgebreid in de kranten staan. Ik zag toen al een onzeker meisje dat hengelde naar liefde en respect.
Waarom heb ik vandaag al zoveel aan ons Minneke moeten denken?
(*)Met dinges bedoel ik nog een rist andere Bekende Mensen die hier nauwelijks ter zake doen.
maandag 6 februari 2012
Malief bijt hond
Ook zo genoten van ons tante Denise-met-geitjes(*) in Man bijt Hond? Ze staat sinds de uitzending nu alweer tien dagen geleden op mijn digitaal TV-lijstje en bezoekers kunnen ze nog altijd bewonderen. In de Lowizzestraat, wel te verstaan, niet op de blog. Ondertussen heb ik de makers zelfs bedankt, en, best leuk, verdorie een merci-ke terug gekregen omdat ik had laten weten dat ik er blij mee was. Geef toe, dit lijkt wel een bijdrage van de Bond zonder Naam.
Maar toen was ik al helemaal verkocht aan de rubriek en zat ik vorige week alweer op vinkeslag voor ,,Mijn Dorp'' met Moorsel bij Aalst. Want daar woont Wiske en echt waar, dat is pas ,,ne nummero''.
Of het met haar Aalsterse roots te maken heeft is onzeker maar je weet natuurlijk nooit. Ik verduidelijk: ga je met Wiske op uitstap dan vermomt ze zich als een Benidorm Bastard op een Vespa-ke. Stuurt ze je een verjaardagskaart dan ben je blij dat ze (de kaart!)in een omslag steekt. Voor de facteur hé. En als ze haar pc opkuist omdat hij hapert van de vele video-moppen en jij die mag lezen dat zit hier een Malief hardop te giechelen. Wel ambetant als de Kadokes in de buurt zijn, maar gelukkig zitten er ,,mopskes'' tussen die ik kan recycleren op kindermaat. Vrijdag liet Kadoke2 mij weten dat ze met de Domme Blondjes-mop en de papegaai veel succes had op school. (In de originele versie was het een mevrouw van lichte zeden...)
Anyway, ik hoopte dus stiekem dat Man bijt hond ook eens bij Wiske zou langsgaan met een bloemlezing van al haar zotte stoten. Een gemiste kans, jongens en meisjes, want niet alleen is Wiske heel grappig, ze had destijds de mooiste benen van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij. Daar kon zelfs ons Mia niet aan tippen...
(*)Ook bomama had tante Denise herkend. Aan de geitjes...
Maar toen was ik al helemaal verkocht aan de rubriek en zat ik vorige week alweer op vinkeslag voor ,,Mijn Dorp'' met Moorsel bij Aalst. Want daar woont Wiske en echt waar, dat is pas ,,ne nummero''.
Of het met haar Aalsterse roots te maken heeft is onzeker maar je weet natuurlijk nooit. Ik verduidelijk: ga je met Wiske op uitstap dan vermomt ze zich als een Benidorm Bastard op een Vespa-ke. Stuurt ze je een verjaardagskaart dan ben je blij dat ze (de kaart!)in een omslag steekt. Voor de facteur hé. En als ze haar pc opkuist omdat hij hapert van de vele video-moppen en jij die mag lezen dat zit hier een Malief hardop te giechelen. Wel ambetant als de Kadokes in de buurt zijn, maar gelukkig zitten er ,,mopskes'' tussen die ik kan recycleren op kindermaat. Vrijdag liet Kadoke2 mij weten dat ze met de Domme Blondjes-mop en de papegaai veel succes had op school. (In de originele versie was het een mevrouw van lichte zeden...)
Anyway, ik hoopte dus stiekem dat Man bijt hond ook eens bij Wiske zou langsgaan met een bloemlezing van al haar zotte stoten. Een gemiste kans, jongens en meisjes, want niet alleen is Wiske heel grappig, ze had destijds de mooiste benen van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij. Daar kon zelfs ons Mia niet aan tippen...
(*)Ook bomama had tante Denise herkend. Aan de geitjes...
donderdag 19 januari 2012
Kleine overwinning
,,Een kleine overwinning'' was een uitdrukking die mijn schoonvader-zaliger mij leerde als hij bij een patiënce-spel een beetje foefelde. En daar moest ik vandaag aan denken toen ik een beetje foefelde. Ik verklaar mij nader.
Voor de krant ben ik een bijzonder spannend, interessant en goed geïnformeerd boek aan het lezen. De titel was een ietsje misleidend (Eva Slaapt) en ik dacht aan chicklit en had hem een tijdje laten liggen.
Sinds kort helemaal in de ban van een stukje geschiedenis uit Zuid-Tirol dat ik nog zelf heb meegemaakt maar helemaal vergeten was. Met de trein naar Italië? Je zag Bozen-Bolzano en je wist wel dat daar vanalles aan de hand was met de Italianen tegen de Duitssprekenden maar so what? De oorlog in Vietnam was stukken spannender.
Toch gingen Bomama en het Meesterke begin jaren zestig voor het eerst op buitenlandse reis (Lourdes tel ik niet mee...) en ze gingen naar grrrrr, ik wou het aan de Meester vertellen, van die twee namen en dat ik tegen vrienden alleen de Italiaanse naam gebruikte omdat die exotisch klonk. Maar hoe was dat nu weer??? Ik moest en zou op de twee namen komen. En vermits de Meester mij niet kon helpen_ met acteurs en namen van films komen we er samen nog wel uit _ besloot ik mijn hersentjes tot het uiterste te testen...
Niet dus. In de jongste Knack Weekend stond een verhaal uit Sudtirol en toen ging ik voor de kleine overwinning. www.... Ik begon de meer dan 600 hotels te scrollen en na drie bladzijden: EUREKA. Nova Levante. Geef toe, stukken avontuurlijker dan Welschnofen.
Voor de krant ben ik een bijzonder spannend, interessant en goed geïnformeerd boek aan het lezen. De titel was een ietsje misleidend (Eva Slaapt) en ik dacht aan chicklit en had hem een tijdje laten liggen.
Sinds kort helemaal in de ban van een stukje geschiedenis uit Zuid-Tirol dat ik nog zelf heb meegemaakt maar helemaal vergeten was. Met de trein naar Italië? Je zag Bozen-Bolzano en je wist wel dat daar vanalles aan de hand was met de Italianen tegen de Duitssprekenden maar so what? De oorlog in Vietnam was stukken spannender.
Toch gingen Bomama en het Meesterke begin jaren zestig voor het eerst op buitenlandse reis (Lourdes tel ik niet mee...) en ze gingen naar grrrrr, ik wou het aan de Meester vertellen, van die twee namen en dat ik tegen vrienden alleen de Italiaanse naam gebruikte omdat die exotisch klonk. Maar hoe was dat nu weer??? Ik moest en zou op de twee namen komen. En vermits de Meester mij niet kon helpen_ met acteurs en namen van films komen we er samen nog wel uit _ besloot ik mijn hersentjes tot het uiterste te testen...
Niet dus. In de jongste Knack Weekend stond een verhaal uit Sudtirol en toen ging ik voor de kleine overwinning. www.... Ik begon de meer dan 600 hotels te scrollen en na drie bladzijden: EUREKA. Nova Levante. Geef toe, stukken avontuurlijker dan Welschnofen.
zondag 15 januari 2012
Memory Lane in puin...
Het was een van de vaste uitstapjes voor de Meester en Malief: een wandeling langs Ozendrop, in de jaren tachtig tien zomers lang onze vaste stek aan de kust. We hadden er heerlijke zomers beleefd, en terwijl we dan terugwandelden naar ons bescheiden appartement, nu ruim tien jaar onze nieuwe thuis-aan-zee, speelden we pure Memory Lane. Over al de mensen die ooit bij ons logeerden _ van vrienden en familieleden tot collega's en vriendinnetjes van Lottepoes en Kalamity_ en wat er nu van iedereen was geworden.
Gisteren was het dus incasseren: het oh zo fraaie landgoed met authentieke glasramen lag in puin, en als een haan op een mesthoop was een gigantische graafmachine op de berg stenen, ramen en rotsen gekropen. We herkenden stukken van de muurschildering, de gigantische smeedijzeren haard, de omgevallen brievenbus.
En we waren er gisteren niet alleen: authentieke inboorlingen stonden er hoofdschuddend bij, vertelden dat het huis, de galerij en de garages op twee dagen plat lag.
Het ziet er naar uit dat we de volgende keer een andere route gaan kiezen...
Hmm Pezzeke _ jij bent dus niet voor niets een ingenieur met technische attributen _ ik heb héél veel mooie foto's van onze glorietijd in Ozendrop en dan kunnen jullie meekijken en desgewenst een traantje wegpinken...
Gisteren was het dus incasseren: het oh zo fraaie landgoed met authentieke glasramen lag in puin, en als een haan op een mesthoop was een gigantische graafmachine op de berg stenen, ramen en rotsen gekropen. We herkenden stukken van de muurschildering, de gigantische smeedijzeren haard, de omgevallen brievenbus.
En we waren er gisteren niet alleen: authentieke inboorlingen stonden er hoofdschuddend bij, vertelden dat het huis, de galerij en de garages op twee dagen plat lag.
Het ziet er naar uit dat we de volgende keer een andere route gaan kiezen...
Hmm Pezzeke _ jij bent dus niet voor niets een ingenieur met technische attributen _ ik heb héél veel mooie foto's van onze glorietijd in Ozendrop en dan kunnen jullie meekijken en desgewenst een traantje wegpinken...
dinsdag 10 januari 2012
Goede voornemens
Vanaf vandaag hou ik rekening met de wensen en verzuchtingen van de Kadokes. Wat hebben wij vandaag geleerd Malief?
Ten eerste: die foto met de valse nagels op mijn blog vond Kadoke2 ,,verschrikkelijk''. Ze is dus wég.
Ten tweede: ik ga niet meer uit de kadokes-biecht klappen. Gedaan met lachen om hun schattige maar serieus bedoelde opmerkingen.
(allez: eentje om het af te leren: Kadoke1 komt vanmorgen als een raket uit bed geschoten, gisteren vergeten huiswerk te maken. Malief:,,oei jappie, gewoonlijk vraag ik het, nu ben ik het vergeten...'' en onze bink: ,,Nee Malief, dat is mijn verantwoordelijkheid...'')
Ten derde: ik stop met grootmoeder-opmerkingen zoals ,,wat ligt hier op de grond (van de slaapkamer)'' want dan verdien ik de repliek: ,,dat is een penseel Malief, kent ge dat niet?'' Beetje brutaal? Ik vond het schattig en ik moet niet zo'n onnozele opmerkingen maken...
Die goede voornemens voor het pakket 2012 in de stille hoop dat ze mij later ook nog ,,een coole'' zullen noemen. Zij hebben mij alvast uit de donkere eindejaarsdagen gehaald.
Ten eerste: die foto met de valse nagels op mijn blog vond Kadoke2 ,,verschrikkelijk''. Ze is dus wég.
Ten tweede: ik ga niet meer uit de kadokes-biecht klappen. Gedaan met lachen om hun schattige maar serieus bedoelde opmerkingen.
(allez: eentje om het af te leren: Kadoke1 komt vanmorgen als een raket uit bed geschoten, gisteren vergeten huiswerk te maken. Malief:,,oei jappie, gewoonlijk vraag ik het, nu ben ik het vergeten...'' en onze bink: ,,Nee Malief, dat is mijn verantwoordelijkheid...'')
Ten derde: ik stop met grootmoeder-opmerkingen zoals ,,wat ligt hier op de grond (van de slaapkamer)'' want dan verdien ik de repliek: ,,dat is een penseel Malief, kent ge dat niet?'' Beetje brutaal? Ik vond het schattig en ik moet niet zo'n onnozele opmerkingen maken...
Die goede voornemens voor het pakket 2012 in de stille hoop dat ze mij later ook nog ,,een coole'' zullen noemen. Zij hebben mij alvast uit de donkere eindejaarsdagen gehaald.
zaterdag 24 december 2011
Lotgenoten
Bomama was gevallen en ,,eventjes'' naar de afdeling ,,gehandicapten'' verhuisd. Enfin, zo noemt ze toch zelf de afdeling in Avondrood waar bejaarden luidkeels ,,met hun vrouw in de hemel'' communiceren, één enkele kranige tang de rest van het peleton commandeert waar ze mogen aan tafel zitten, enkele graatmagere wezens met lappen stof ,,gefixeerd'' in hun rolstoel wegdommelen en enkele nog alerte vogels mij steevast met ,,madam appelsien'' begroeten als ik de wekelijkse portie vitamineC naar de verpleegsterspost breng.
U had het al begrepen, 't is daar de hemel op aarde. En toen Bomama gevallen was belden de ,,zorgverstrekkers'' mij de volgende dag of madammeke Aerts enkele dagen bij de ,,gehandicapten'' mocht komen eten. Om haar te helpen. Tja, wat kon ik zeggen? ,,Ze is accoord'' was hun uitleg. Ik heb ons Bomama daar nog nooit horen protesteren. Behalve tegen mij, wel te verstaan.
En zo komt het dat ik in deze ietwat bizarre biotoop een nieuwe bezoeker leerde kennen. Zijn moeder zat sinds kort bij de ,,gehandicapten'', stil en discreet, en hij viel op omdat hij ook stil en discreet was, en niet tegen zijn moeder riep. Maar dat kon zijn omdat ze nog goed hoorde.
Toen kwam de ,,kerstviering'', die vrijdagnamiddag in Avondrood. Ik stapte met pakweg zes ,,gehandicapten'' in de lift en zocht een plaatsje in de cafetaria met geïmproviseerd altaar. Een delicate operatie om iedereen tevreden te stellen. De rollator van de 96-jarige Ida had ik volgens de dienstdoende Oma totaal verkeerd geparkeerd. Met een knal zwierde ze hem in een hoek. En zelf verplaatste ik mij een paar keer (Bomama:,,zit nu eens stil'' ) tot er achter mij geen commentaar meer kwam ,,dak indeweg zat''.
Toeval? Ik belandde achter de hoger beschreven nieuwelingen. De voorbeeldige zoon kwam een beetje te laat, excuseerde zich en was voor de rest een modelbezoeker. Tot, aan het eind van het ,,feest'', de ,,vrolijke bende '' achter mij hem sommeerde om met hen ,,naar boven te gaan''. Dat is in Avondrood geen verdoken invitatie, de gehandicaptenafdeling is ,,boven''.
,,Neenee, sorry'' zei hij, de instructies indachtig dat bezoekers geen andere dan eigen familieleden mogen ,,meenemen''. Iemand riep:,, ja, wel als ge hier directeur van den home zijt!'' De keurige meneer keek gegeneerd, zei ,,of als ik hier zelf zit'' en puur uit compassie deed ik mijn duit in het zakje: ,,ja, of als ik hier ook zit, we zijn toch ongeveer van dezelfde generatie...'' en ik dacht, 'k zal maar doen alsof dat nog klopt ook...
Monkellachske, de ware charmeur. Het kost niks en 't is nog plezant ook: ,,Maar nee, gij zijt wel veel jonger dan ik''. Oei, nee meneer, zeker niet. En nicht Tanjel met veel serieux: ,,Neenee, zij is ouder''.
Anyway, ik kreeg gelijk en da's altijd plezant...hoewel? Maar hij had een excuus voor zijn verkeerde inschatting: ,, zo'n modieuze bril, die van u, dat verwacht ge niet...'' Ochgottekes. Toch één welgemeend compliment?En in ieder geval beter dan dat van Bomama die mij iets eerder gezegd had dat ik zeker geen tijd had om naar mijn kapper te gaan?...
Later kreeg Bomama het laatste woord: ,,Weet ge wat ze zegden tegen die man zijn vrouw (zijn moeder dus): Ség, hij laat u staan en is met de jonge meisjes aan 't klappen. Da's lelijk hé?..'' Gehandicapten zegt u?
U had het al begrepen, 't is daar de hemel op aarde. En toen Bomama gevallen was belden de ,,zorgverstrekkers'' mij de volgende dag of madammeke Aerts enkele dagen bij de ,,gehandicapten'' mocht komen eten. Om haar te helpen. Tja, wat kon ik zeggen? ,,Ze is accoord'' was hun uitleg. Ik heb ons Bomama daar nog nooit horen protesteren. Behalve tegen mij, wel te verstaan.
En zo komt het dat ik in deze ietwat bizarre biotoop een nieuwe bezoeker leerde kennen. Zijn moeder zat sinds kort bij de ,,gehandicapten'', stil en discreet, en hij viel op omdat hij ook stil en discreet was, en niet tegen zijn moeder riep. Maar dat kon zijn omdat ze nog goed hoorde.
Toen kwam de ,,kerstviering'', die vrijdagnamiddag in Avondrood. Ik stapte met pakweg zes ,,gehandicapten'' in de lift en zocht een plaatsje in de cafetaria met geïmproviseerd altaar. Een delicate operatie om iedereen tevreden te stellen. De rollator van de 96-jarige Ida had ik volgens de dienstdoende Oma totaal verkeerd geparkeerd. Met een knal zwierde ze hem in een hoek. En zelf verplaatste ik mij een paar keer (Bomama:,,zit nu eens stil'' ) tot er achter mij geen commentaar meer kwam ,,dak indeweg zat''.
Toeval? Ik belandde achter de hoger beschreven nieuwelingen. De voorbeeldige zoon kwam een beetje te laat, excuseerde zich en was voor de rest een modelbezoeker. Tot, aan het eind van het ,,feest'', de ,,vrolijke bende '' achter mij hem sommeerde om met hen ,,naar boven te gaan''. Dat is in Avondrood geen verdoken invitatie, de gehandicaptenafdeling is ,,boven''.
,,Neenee, sorry'' zei hij, de instructies indachtig dat bezoekers geen andere dan eigen familieleden mogen ,,meenemen''. Iemand riep:,, ja, wel als ge hier directeur van den home zijt!'' De keurige meneer keek gegeneerd, zei ,,of als ik hier zelf zit'' en puur uit compassie deed ik mijn duit in het zakje: ,,ja, of als ik hier ook zit, we zijn toch ongeveer van dezelfde generatie...'' en ik dacht, 'k zal maar doen alsof dat nog klopt ook...
Monkellachske, de ware charmeur. Het kost niks en 't is nog plezant ook: ,,Maar nee, gij zijt wel veel jonger dan ik''. Oei, nee meneer, zeker niet. En nicht Tanjel met veel serieux: ,,Neenee, zij is ouder''.
Anyway, ik kreeg gelijk en da's altijd plezant...hoewel? Maar hij had een excuus voor zijn verkeerde inschatting: ,, zo'n modieuze bril, die van u, dat verwacht ge niet...'' Ochgottekes. Toch één welgemeend compliment?En in ieder geval beter dan dat van Bomama die mij iets eerder gezegd had dat ik zeker geen tijd had om naar mijn kapper te gaan?...
Later kreeg Bomama het laatste woord: ,,Weet ge wat ze zegden tegen die man zijn vrouw (zijn moeder dus): Ség, hij laat u staan en is met de jonge meisjes aan 't klappen. Da's lelijk hé?..'' Gehandicapten zegt u?
Abonneren op:
Posts (Atom)
