Bataklang in de Katras

Wat doet een mens als hij/zij niet kan slapen? Memory lane spelen. Dat heeft met mijn Brusselse roots te maken, of waarom denk je dat een dakwerker mij moet zeggen dat een lanterneau een lichtkoepel is? En zo bedacht ik ineens dat Bomama, die momenteel komaf aan het maken is met haar aardse bestaan, maar niet zonder slag of stoot en mij tegenwoordig een nieuwe lading van haar moeders taal serveert. Sinds het algemeen Nederlands in haar ogen geen kans meer maakt_ ze spreiken hé allemo Mechels_ kijken de verzorgers een beetje zorgelijk. Tja, ze hebben in de inburgeringscursus Nederlands geleerd maar waarom Fillemeen dan niet verstaat wat krentenboterhammen zijn? Ach zo, kramiek dan? Maar een schokje kreeg ik toch toen ik mij ineens herinnerde dat ons moeder ,,Bataclan'' al lang kende voor iedereen nu weet dat het een concertzaal was. Dat zat zo: beneden in onze straat was er een groot ,,batiment'' waar ze vroeger ,,konseir spelden. Onze noenkel Chaak ei to mai zuster liere kenne''. En toen was ik nog niet in slaap gevallen en zat ik nog wat te dubben. Vijf uur in de ochtend, en daar kwamen mijn buren thuis met veel hé ja, ,,bataclang'' zou ons moeder zeggen. En toen wist ik het weer: ,,In de Katras spelden ze konseir en da was vuil bataclang''. Ik vertaal even voor de buitenstaanders: In de ,,Quatre As'' werden concerten gegeven en dat gaf veel geluidsoverlast, herrie, straatlawaai...Enfin, zo had ik het destijds toch begrepen.

Spannend!!!

Grote gebeurtenis: Malief is ingelogd op een Windows10. Voor een computer-genie als ondergetekende een gebeurtenis om in hoofdlettertjes te schrijven.
Weet iemand nog hoelang ik deze rubriek vol kladder met hersenspinsels, mopjes en af en toe ook een ingetogen woordje als er weer iemand uit mijn gezichtsveld verdwijnt. In de betekenis van ,,voor eeuwig'' dan? Juist onderaan het lijstje kijken...
En toen kwam de kat op de koord: met de overdracht van 8 naar 10 moesten er wachtwoorden opgezocht worden en haha, dan ben je bij Malief aan het juiste adres. Hé, wat zou dat kunnen zijn? En komt de melding ,,zeven maanden geleden veranderd'' . Ik heb mijn lieve pc-dokter vanmorgen geteisterd met de meest bizarre veronderstellingen, en die man bleef bewonderenswaardig cool. Niet evident als je vele decenia lang een zenuwpees in huis had die het geduld had van een hyperventilerende puppy. Sorry Meester, je had andere kwaliteiten...
Enfin, mijn rubriek is ondertussen gered, ik kan weer kletsen als de beste. Nu nog even prutsen om andere wetenswaardigheden te ontdekken. Wish me luck!

De man van Ivana

Kijk, vandaag bedacht ik ineens dat een dagje ouder worden toch nog zijn voordelen heeft. Ha, en wie a zegt moet b zeggen zeker? Op dat briljante idee kwam ik na mijn confrontatie met de dikke geverfde kop van meneer Trump. In de krant natuurlijk. Ja, het wordt weer een verhaal uit de oude doos. Daar was een tijd dat modejournalisten_ de vrouwelijke exemplaren dan_ met enig afgrijzen naar een al redelijk vet manspersoon keken die je tijdens de defilés achter de coulissen...in de kleedkamers van de modellen tegenkwam. Wij waren er ook, want dat was een moment waarop, tijdens de haute couture dagen, enkele uitverkorenen een woordje mochten plukken uit de mond van de ontwerper. En daar liep dus ook ene Donald Trump rond. Wij fronsten, vroegen ons af waarom hij daar alleen rondliep (rondgluurde) terwijl wij hem vooral kenden als de echtgenoot van Ivana, een geblondeerde schoonheid die hem moeiteloos in de societybladzijden bracht. Maar goed, mogelijk was Ivana haute couture aan het bestellen. Ondertussen is Ivana verdwenen en doet de vette gluurder een gooi naar het Amerikaanse presidentschap. Ze hebben al vettige heerschappen op die presidentiële troon gedropt maar deze zal toch de hoofdvogel afschieten... En om te bewijzen dat ik niks verzin: helemaal onderaan mijn fotootjes op de rechterkant : LeneLieveLily backstage in Parijs anno 2000...Aan Trump werd geen foto verspild.

Mijn trouw is geld waard!

We zullen het maar toegeven: Malief werd in de loop der jaren geweldig verwend door de fabrikanten van welriekend spul. In ruil mocht ik mijn gedacht schrijven (Echt Waar!) En tot mijn opperste verbazing had dat zelfs een positief effect. Ooit heb ik een cosmeticafabrikant in zijn hemdje gezet, weliswaar op een grappige manier, iedereen had het gelezen, maar tot mijn aangename verbazing was ik op hun volgende trip naar Parijs de enige Nederlandstalige die was uitgenodigd. Toen ik de gastheer zei dat ik aangenaam verrast was riep hij naar mijn Franstalige ,,zusters'': ,,Hoor eens, wij willen echt weten wat jullie denken! ''En tegen mij fluisterde hij : ''Jij schrijft tenminste de persmap niet af...'' Tot daar het leuke nieuws. Ondertussen ,,geniet'' ik van de zogeheten welverdiende rust, wat voor mij gepaard gaat met uitstapjes naar de beauty-shop. Eens verslaafd aan dat spul is het in feite mijn enige buitensporige geldverkwisting. En zo gebeurde het dat ik na een flinke shoppingbeurt, ergens in oktober, voorstelde om de vier ,,checks'' van vijf euro die ik de voorbije maanden had gespaard,in te ruilen. Maar neen mevrouw (ze kunnen poeslief zijn), je hebt zoveel gekocht en een kortingbon van 21procent, die kun je best eerst gebruiken, dat is meer dan twintig euro. Ha ja? (vraag Malief niet om in een geparfumeerde ruimte ook nog eens aan hoofdrekenen te doen,) en kijk, de vier checks kon ik nog tot eind november inruilen. Woensdagavond 25 november, na een leuke trip naar Wiske, begon ik mijn handtas (veel te groot) uit te mesten, vond de checks, riep achtereenvolgens shit en merde (binnensmonds, maar toch) en besloot donderdag voor dag en dauw de buit binnen te rijven. Ik zou zelfs een pot Shiseido Advanced Super Restoring Cream kopen (geen prul van 20 euro, wees gerust) maar toen kwam de ontnuchtering. Achter de toog stond een kenau (dat is de eerste keer dat ik die term voor een zogeheten dame gebruik), monsterde mij van kop tot teen en herkende misschien mijn C&A-regenjas. Ja, het regende. Ik haalde mijn checks te voorschijn en deed mijn verhaal. Het vervolg laat zich raden: ik werd net niet uitgelachen, dat 26 niet 25 was en dat ze zo niet kon beginnen; Ze insinueerde bijna dat ik haar aanzette tot fraude. Had ze nu gezegd: spijtig, ik kan u alleen een handvol staaltjes aanbieden of een andere prul, kortom, een geste, met een winkel vol klanten wil je niet als een marginaal behandeld worden. En anders ook niet. Ik heb de bonnetjes laten liggen, zei heel beleefd dat zij mij niet kende, dat ik een goeie klant was en dat ze die nu niet meer had. Zeggen dat die winkelketen ooit eens de prijs heeft gewonnen van meest klantvriendelijke winkel. Zin om je eens te laten uitlachen? Manu Servenay, directeur van ICI PARIS XL mag het ook weten. Hij moet dan wel naar de Bruul in Mechelen.

In de soep?

Met één ellenboog tegen het hout van mijn bureautje , je weet maar nooit. Maar kom, bijgelovig ben ik ook niet: de hoenderfamilie is, volgens mijn waarnemingen, sinds gisteravond in de soep gedraaid.
Maandagmorgen nog om vier uur a.m.  wakker gekraaid, een concert dat zich verder zette tot een stuk in de namiddag. Vanmorgen niks.
En dan denkt een welmenend mens dat het misschien een zoete droom is???

Akkoord, de eerste aanval van de pakweg zevenkoppige kraaiers gebeurde op donderdag 12 november. Vraag maar aan Kadoke2 wat het voorstelde qua intensiteit en frequentie.
De insiders weten dat hier ondertussen een echte politie inspecteur over de vloer kwam  en mijn lieve buren _niet de eigenaars van het kraaiend volkje_ lieten ook weten dat ze  zo blij waren want dat ze ,,stillekes aan zot werden''.
 De hoeveelheid kraaiers verminderde, en gisteren had ik bijna medelijden met het zielige gekraai dat mij deed denken aan het (plaatselijke) Sinte Mette-liedje: Geft hém e pastilleke 't zal oovergààn...
Voor de Kadokes wil ik ook opperen dat ze mogelijk naar het dierenasiel zijn.
En nu vooral niet lachen: net naar buiten gelopen omdat ik ,,ze'' meende te horen. Ha nee, 't was de omroeper van de school in onze straat: die maakt 's middags ook graag wat extra lawaai om te zeggen dat de boterhameters nu naar binnen mogen gaan...
Donderdag 26 november. Wat mijn Tsjetsjeense buren van plan zijn weet ik niet maar ze hebben blijkbaar één haan naar een ,,verbeternisgesticht'' (een term van het meesterke zaliger als hij onze Poiche moest kapitelen) gestuurd. Want wat te denken van één kraaier die zijn keel opentrekt om kwart na zeven 's morgens, hooguit vijf keer kraait  en héél occasioneel in de dag een bescheiden wanhoopskreet laat horen? Ik klaag niet...

Kukkellekuuu

Malief schrijft het met enige schroom: er zijn erger dingen in de wereld dan haar kakelend probleem. Maar er zijn verzachtende omstandigheden: de gevederde vriendjes (zeg maar vrienden) zitten in de tuin van haar buren, en ze zijn samen sterk. Volgens een kenner minstens drie hanen die hun hanengedrag moeten demonstreren en dat van in de vroege uurtjes.
Dat vind ik dus niet uit _ gepermitteerd dat ik IK  gebruik, het zit mij zo hoog_ maar mijn specialist is een forse uit de kluiten gewassen inspecteur van de plaatselijke politie. (waarna enkele lezertjes ongetwijfeld brullen: hebben die niks anders te doèn???)
Nee, dit ene exemplaar heeft mij vanmorgen oprecht getroost.  En vooral geluisterd  en mij ook geloofd als ik zei dat ik absoluut niks tegen mijn Tsjetsjeense buren heb en er de Meester bij gehaald om te bevestigen dat ik geen burenruzie wil, dat hij daar als plaatsvervangend vrederechter zo'n hekel aan had.
Ik zie mij daar al staan: Awel madammeke, zeg het eens? Wakker om kwart voor vijf, ha ja en niet één kukkeleku maar vijf of zes achtereen? En twintig minuten later nog eens en ze zijn met velen en ha ja, uw kleindochter werd er ook wakker van en was helemaal over haar toeren?
En hoe ik aan die inspecteur kwam? De ombudsman van de stad en de milieudienst hadden het mij aangeraden.
Hoe het zal aflopen? Ik weet het niet. Ik heb hem met ,,reeënogen'' gevraagd of hij bij mijn buren eens wil gaan bellen en misschien suggereren om het bij één haan te houden? Maar voor het vredegerecht? No way! Zie mij daar al staan in dat tv-programma over de rechtbank...

Sinte Mette van de dinges...

Malief had het moeten weten: 11 november, dat is FEEST bij de jonge Mechelaars. Daar was een tijd dat vooral de allochtone kleuters hier aan de bel hingen,  sintemettesintemettesintemette brulden en een te vullen handje uitstaken. De Meester keek dan monkelend toe, wuifde mijn mandarijntjes en dito vitaminebommen weg en deed naar goede (voorouderlijke) gewoonte een flinke grabbel in de snoeppot. En bij de derde of vierde bel vroeg hij of ze de woorden niet kenden. Foei, een taalexamen avant la lettre.

Vandaag al drie keer opgeschrikt uit mijn stille novemberblues. De eerste keer nog ongewassen en half slapend. Oei, zou dat de boysband voor de dakwerken zijn, die oranje kielen? Of een gezagsdrager van 't stad? Maar mijn vuilniszak was toch wég? Eerlijk toegeven, Malief heeft ,,menselijk opzicht'' en vertoont zich liever niet in sloddertoestand. De rode kieltjes hadden geen geduld, ze dropen af.
Een uurtje later (fris gewassen) was daar weer een forse bel. En stond een halve scoutsgroep op de stoep, de kleinsten schattig verkleed, zelfs met een paardje-op-een-stok en daarachter een handvol keurig in uniform gestoken leiders. Pas op, tieners hé. En zingen maar. Ik heb de coupletten niet geteld, maar bij de laatste had ik al twee keer (te vroeg) geapplaudisseerd en leunde ik met mijn nog stramme ochtendknoken  tegen de muur. Ha ja, en aan de overkant stond de andere helft van de scoutsgroep bij mijn buren te zingen.

Tja, behalve een handvol Napoleonbollekes die de droge keel van Malief (op doktersbevel) moeten smeren, heb ik geen snoep.  Of toch, een doos ,,Mon Cheri'' die wacht op een bezoek aan mijn Meerbeekse nonkeltje?  Maar daar zit toch likeur in, en enfin, wat een voorbeeld voor kinderen?. Ik vroeg dus maar of het een cent mocht zijn en ze knikken enthousiast. Terwijl ik mijn cent ging halen zag ik ze denken ,,die gaat haar kopergeld halen'' maar nee hoor: ik heb er mooi mijn laatste euro's voor de broodautomaat ingelegd.  Maar ze keken wel blij. Ik iets minder, mijn brood is op.

Goed nieuws gaat snel: de volgende zangers (dit keer meisjes), ook mooi verkleed, en met een bord waarop stond dat ze  naar het buitenland op kamp wilden, zong even mooi maar gelukkig een kortere versie. En ze geloofden mij ook toen ik zei dat ik geen losse euro's meer had, maar of ze misschien een flinke greep uit mijn mand okkernoten wilden nemen?

,,Ja mevrouw, geen probleem'' maar ze waren zo wel opgevoed dat ze er elk maar één namen. En de slimste van de groep zei dat ze er wel gingen op stampen om ze open te krijgen...