Reünie met de Benidorm B's

Dit is een verhaal voor insiders, de lezertjes uit India, Canada, Zuid-Afrika en omstreken hoeven er niets achter te zoeken. Deze zomer is het precies veertig jaar geleden dat onze krant in faling ging. Of we dat met de overlevende oud-strijders moesten vieren? We hebben er alvast héél leuke, af en toe gènante en vooral warme herinneringen opgehaald.
De plaats van de festiviteit: een viersterrenhotel in Brugge, een fraai oord waar ondanks de jobstijdingen de toeristen ons zéér voor de voeten liepen. Maar soit.
Eerste pakkende getuigenis kwam van een collega  van pakweg 80 plus die zich vanwege een gescheurde achillespees door een voormalige secretaresse in een rolstoel liet rondrijden. ,,Goed adreske lieveke'' fluisterde hij ,,ik heb hier in den tijd mijn eerste huwelijksnacht doorgebracht''. Verdere confidenties wenste ik niet te horen, ik ben weg geslopen.
Och ja, toen kwamen de herinneringen aan de zomer 1976. Zelf herinner ik mij vooral dat het bloedheet was toen ik samen met een zwangere collega naar de RVA ging om ons te laten inschrijven. Zij kon met haar buikje compassie oproepen, ik duwde haar eerstgeborene in een buggy en dat gaf mij ook ,,enig aanzien''.
Over de collega's van een rivaliserende krant die op hun redactie ,,dansten op ons graf'', over de harde strijd die een handvol collega's met connecties voerden om ons vel zo duur mogelijk te verkopen, sappige met sigaren en bier overgoten nachten, dat heb ik toen gemist.Niemand had deze toen nog jonge moeder gevraagd om mee te doen en dus zat ik die julimaand met het gezin aan zee. Zodat ik nu het ,,ware verhaal'' kon horen. Of de anderen als ware ...(en nu mis ik de Meester die mij meteen zou zeggen hoe die vrouwen op de barricaden worden genoemd...) er toen bij waren weet ik niet, feit is dat ze er deze week voor onze veertigste verjaardag niet bij waren. Zonde. Als je als gepensioneerde nog door twintig mannen  gezoend wordt...
Maar ondanks dat tekort aan vrouwen werd er enthousiast  (heu) gebabbeld. En werden ( met recht en reden) onze opvolgers een paar stiekeme vegen uit de pan verkocht. Die ik  niet zal herhalen. Maar we hebben ook gerelativeerd. Dat de krant er ,,mooi'' uit ziet en we onze ,,nazaten'' alle ellende die wij meemaakten zeker niet toewensen. Uit mijn eigen mandje? Mijn eerste grote modereportage in New-York  die door de geïnteresseerde eindredactie  een plaatsje werd toegewezen rond een in trapvorm en diagonaal gespreide reclame voor Haklé vochtig. En dat is geen schoonheidsproduct.

Wees gezoend, Laurens

We waren geen maatjes, gewoon collega's. Tot op de dag dat we ontdekten dat we allebei hoogbejaarde moeders hadden. Hij schreef er over in zijn columns, ik las ze en werd getroost omdat hij een soms pijnlijke situatie _ een af en toe verwarde moeder_ zo delicaat en met een streepje humor kon verwoorden. Ik liet het hem weten en we werden ,,lotgenoten''. Tot zijn moeder overleed maar hij mij vertelde dat er nu ook bij hem een Kadoke op weg was. Ik reageerde, dat het jammer was dat zijn columns werden ,,opgedoekt'' want dat het een geweldig onderwerp was.
Gisteravond heb ik zijn laatste mail opgezocht. Hij had het over zijn vrienden die hij stuk voor stuk aan kanker verloor, en dat hij zich eenzaam voelde aan de weduwentafel. Maar hij deed er drie foto's bij van Marieke, zijn eerste kleinkind. En hij eindigde met een van zijn fijne woordspelingen.
Wees dankbaar gezoend.

De nummer vijf

Nummer vijf?Voor u weg zapt: dit is geen parfumverhaal maar een streepje oma-trots met een staartje melancholie.
Wel lichtjes genant dat ik het in deze context nog altijd over Kadokes moet hebben, terwijl  ze al ruim twee jaar mijn bescheiden 1m63 hebben overschreden. Maar ik ben gerust: ze zijn wat mij betreft zeer ruimdenkend.
Goed: het onderwerp van vandaag is de oudste Kado : zoals u mogelijk vermoedt de slimste, de knapste, de liefste en nu ook nog de beste volleybal spelende kleinzoon  van het land. Of wat dacht u?
Dat weet ik sinds ik gisteren voor het eerst in mijn  (heu lange) leven een volleybal-wedstrijd meemaakte. En Kado1 , de nummer vijf dus, daar een  glansrol speelde terwijl zijn zus, Kado 2, mij de finesses van het spel uitlegde. Eerst wou hun vader ons tijdens de opwarming nog beschermen voor de knallende ballen maar met de bril in mijn tas was ik safe.
Kado2 vond het wel saai omdat de ploeg van haar broer drie matchen lang zo overtuigend won maar voor mijn oma-hart was het spannend genoeg, zelfs als op het bord hun voorsprong nooit werd ingehaald.
En dan was daar natuurlijk de tegenpartij die in de gedaante van een gefrustreerde pa  naast mij op de bank in zijn eentje ,,arbiter'' speelde, schril floot, klapte en riep en toen ik mijn vinger op mijn oor legde beminnelijk snauwde: ik kan nog veel harder zenne.
 Naar het schijnt hebben de supporters, in casu ouders, meestal minder goede manieren dan hun spelertjes. En hoor je vriendelijke aanmoedigingen als ,,kalf'' en ,,ezel'' vanaf de zijlijn.
 Maar ik dacht ineens aan de Meester. Hoe hij vroeger (heel vroeger) op het college volleybal speelde . Het was zijn moeder die het mij ooit vertelde en dat hij heel goed was maar dikwijls met een kapotte bril naar huis kwam en hij dan  kletsen kreeg van zijn vader. En dat zij dan riep  ,,nie op zijne kop slagen''. De commentaar van de Meester was toen: die anderen hadden dat rap door, dat ik niks zag zonder bril, dus mikten ze op mijn bril''.
 Ik vertelde het gisteren aan Kalamity, en haar reactie was hartverwarmend. ,,Zie je die grijze sokken die hij aan heeft? Ze waren van zijn  opa...''

Van poezen en mensen

We zullen het maar op dat verdomde zomeruur steken, maar wat heb ik vanmorgen een paar vreselijke nachtmerries gehad. Juist, op een uur dat een werkende mens al lang uit de veren is maar hier was het nog maar negen uur...
Het begon met een bezoek aan Avondrood (in het echt), waar een lichtjes contraire Bomama eiste dat we naar huis zouden gaan, en een  los geslagen Julia hulpvaardig een collega in een stoel wou zetten die zich net nog kon vasthouden aan de rand van de tafel . Ter verduidelijking: sinds hoger genoemde Julia het enig nog loslopende mannetje heeft uitgekozen voor activiteiten die blijkbaar niet horen in het rusthuis zit ze nu vast in haar stoel. Maar de hulpvaardige ziel zag net voor het aanschuiven aan tafel haar kans schoon: zo kort bij het voorwerp van haar liefde, maar dan moest ze wel de genaamde Marja even opzij schuiven. En die is herstellende van een bekkenbreuk...Ondertussen krijste een andere rolstoelpatiënte als de beste. Ik heb haar de bijnaam Sireen gegeven.
Tot daar de realiteit. Nee, de droom moest eerlijk gezegd onderdoen voor wat er echt gebeurde, maar ik werd toch met de daver wakker. Oproer, ja, maar een hele rij die het vertikte om met de verpleegster naar het toilet te gaan. Voor het eerst in mijn leven droomde ik dat ik iets rook...
 De tweede nachtmerrie vond ik stukken erger. Deze week ben ik pleegmoeder voor twee jonge katten die zich bij mijn overburen in een gigantisch huis verbergen, terwijl hun baasjes op de latten staan. Twee mooie grijze pluiskatjes die zich, echt waar, niet voor mij verbergen maar voor mannen die er in de dag grote klop-schaaf-en kraak-werkzaamheden uitvoeren. (je zou voor minder naar de Alpen vluchten). Tot daar de realiteit. Maar ik droomde dat een halve klas kinderen mee het huis bestormde, samen met een pak zwarte katten, en dat de deuren bleven open staan. Trouwe lezers herinneren zich misschien dat daar vorige zomer een mooie kater verdween na een deur-op-een-kier... Kwestie van mijn paniek te verklaren. Maar gelukkig werd ik toen wakker...

Waarom leest u dit?

Sinds ik, uiteraard helemaal toevallig, ontdekte waar al mijn lezers zitten heeft mij dat nog meer vragen opgebracht. Want waarom zijn er mensen in Oekraïene, Canada, India, Rusland enzovoorts geïnteresseerd in de voor hen beslist niet zo interessante hersenspinsels van Malief? Het kan niet anders of Google vertaaldienst heeft hen bij de neus genomen.
Zal even enkele voorbeelden geven. Waarom is ineens een pak mensen geïnteresseerd in het onderwerp ,,Baard trekken''? Oei, denken zij dat ik misschien iets tegen ahum, mannen met lange baarden heb? En zit de geheime dienst daar dan achter? Zal het rap recht zetten: Baard trekken is een Brusselse uitdrukking en heeft te maken (in mijn verhaal) met een kind dat misschien een beetje lui is en liever in zijn bedje blijft. Waarna ik mij liet uitleggen waar die uitdrukking vandaan kwam. Oef.
Nog zo'n titel die mensen op ideeën bracht (denk ik): ,,Hoeveel is uw dag?''  Echt waar, had niks te maken met bezigheden op ,,den trottoir'' (als u begrijpt wat ik bedoel).
Maar toen ik die titel zag ben ik het weer gaan lezen (uiteraard was ik het allemaal vergeten, het verhaal dateert uit 2011 en je moest eens weten hoeveel ik vergeet...) en daarna heb ik het aan Kadoke2 laten lezen want het verhaal gaat over haar. En zij liet er warempel een spannend relaas over Ghost rockers voor staan en zei na lectuur: Ooh, kjoetie...
Zou vriendin A die destijds in Peru mijn blog las dan toch gelijk hebben? Dat de Kadokes dat later zeker fijn vinden om over hun kindertijd te lezen.? Ik zal het straks eens vragen. Ze zijn in een vingerknip 14 jaar geworden...

De jaren zeventig...

Net de jaren zeventig beleefd op mijn favoriete zender. En weer een beetje slimmer geworden. Want in tegenstelling tot een aantal afstammelingen ben ik qua muziek een zero. Blijven steken in de jaren zestig zeker, met een eerste lief die mij met ,,Ik ben zo eenzaam zonder jou'' tegen zijn gillee (hm) trok, de vriendinnen van de peda waarmee ik in Leuven zong ,,Je t'aime, moi nonplus''  en al naargelang de stemming ,,Coeur blessé, torturé, par tout le mal que tu m'as fait..'' of van Leny Escudero ,,Il n'en restera rien,, l'amour de nos vacances'' . Waaruit de snuggere lezer mag afleiden dat er op vakantie meer gebeurde dan in het kille vaderland...
 In de jaren zeventig was Malief uitgefeest. Dat had te maken met de dood van het meesterke, de faling van de krant en de ziekte van broer Poiche waarmee ik in de jaren zestig fijne vakantiereizen beleefde. Al moet ik bekennen dat hij op mij paste als een broedse kip. Met de Italiaanse vrijer sprak hij latijn, kwestie van meteen zijn niveau te peilen. En toen we te enthousiast in de golven van de Middellandse zee walsten besloot hij dat we verder reisden. Tja en aan het Garda-meer deed hij dan een halve lading Duitse en Vlaamse grietjes binnen, recht uit de jeugdherberg...
 Ben weer aan het afdwalen...
Uit de jaren zeventig herinner ik mij één fijn nummer, dat mij toen ook beroerde. Ik was zwanger en moe en moeizaam, en de hele warme zomer ging maar niet voorbij. Tot de Meester mij attent maakte op ,,Bridge over troubled water'' van Simon and Garfunkel  die zongen,,your time will come'' enzovoorts. En die hoorde ik deze week ineens terug op de radio en toen wist ik het weer. Ja, de jaren zeventig waren ook hartverwarmend. Zeker toen in september de mooiste baby van dit halfrond in de wieg lag.
 Tenslotte: sinds ik dagelijks met de radio op sta heb ik ontdekt dat  al mijn tearjerkers zoals Looking back over my shouder, afkomstig zijn uit de jaren zeventig. Merci JoeFM.

Van veggie-boer tot mecenas

Toch makkelijk als je over bekende mensen schrijft, je hoeft niet eens hun naam te noemen. Dat scheelt in boze reacties. En alle mensen die lezen en schrijven weten over wie ik het heb.
 Vandaag is mijn onderwerp van enig vermaak de man die met een serieus diploma op zak zijn carriëre begon als veggie-boer. Het heette zo'n dertig jaar geleden anders maar helaas, de Meester is er niet meer om mij de juiste naam van het bizarre bedrijfje in te fluisteren. En die man hebben wij dus echt gekend.
Ik ontmoette hem op een of andere festiviteit, en het zal wel een begrafenis of een huwelijk geweest zijn, naar andere festiviteiten (ahum) ging de Meester niet. En het onderwerp van mijn verhaaltje van vandaag sprak mij _ ja, het was in een kerk..._ indringend aan. Of het waar was dat ik full time werkte en vaak op reis ging en ook nog twee kinderen had en hoe ik dat klaarspeelde.
Het antwoord had hij ook op het kantoor van zijn toekomstige schoonvader, waar de Meester werkte, kunnen horen: mijn geheim was een echtgenoot die een ruim deel van de huishoudelijke klus voor zijn rekening nam.
 Mijn antwoord deed hem fronsen. En voor zover ik achteraf heb vernomen heeft zijn echtgenote ook niet lang haar rechtendiploma kunnen verzilveren. Maar wat las ik in de krant? Ze geeft hem advies om kunst te kopen. Dat heeft hij helaas (zijn eigen woorden) niet  opgevolgd. Maar hij is wel héél rijk geworden. Malief niet...