TELEFOONSEKS?

Juist, wat heeft ze nu weer uitgestoken hoor  ik vrienden en kennisen mompelen. Niks. Achteraf wel gelachen...
Zaterdagmiddag. Net twee mootjes zalm in de pan gelegd. Shit: telefoon. Malief neemt altijd op, ook als het niet past en zegt beleefd ''hallo,, en haar achternaam. Stilte.,, Wie wou u spreken? Meestal krijg ik dan sukkels die naar de apotheker vragen (nog ouder dan ik dus) en leg ik vriendelijk uit dat het nummer van de apotheker één nummertje verschilt van de mijne. De meesten hebben het snel door en mompelen iets, sommigen vragen of ik de pillekes toch niet kan brengen?
Zaterdag was het iets anders. Een zware stem vroeg of hij zijn moeder kon spreken...Tja, nu zat ik vanmorgen al veel aan mijn moeder, schoonmoeder en grootmoeder(s) te denken, dus ik zuchtte even Dacht dat het een mopje van Pezzeke was (hoewel, zo'n mop is lang geleden) of misschien Kadoke1, wiens stem toch ook al flink in de kelder klinkt...
Ik dacht: ik speel mee en zei: ik denk niet dat ik je moeder ben; ik heb alleen dochters. En toen vond mijn telefoon-romeo dat hij carte blanche had. Ja, hij was een man en hij wou wat zeggen. Dat ik zo'n vriendelijke stem had en zo schoon sprak. Dat hij in de Wijngaardstraat woonde en of ik wist waar dat was? Waarna ik mijn gebruikelijke excuus boven haalde, in feite een Brusselès was en in deze stad weinig straten kende. Oh maar, en ik sprak toch zo schoon maar hij kende ook een Brusselaar en die belde hij twee keer per week maar die sprak zo schoon niet. (op de achtergrond hoorde ik een vrouwenstem commentaar leveren).
Nog wat later vroeg hij mijn telefoon. Mijn nummer dus. Om eens af te spreken. Want ik had nu zijn telefoon maar hij de mijne niet want dat was een ,,missing''.  Neuneu, had zijn telefoon niet, ik had nog een ouderwets toestel waar zijn nummer niet op stond.
Ola. Hij wou mij toch graag eens ontmoeten want zo schoon. Ja, ge hoort mijn vrouw hé en die is precies niet akkoord..
Om af te sluiten: heb gezegd dat mijn zalm aanbakte en mijn telefoon-romeo was zijn moeder helemaal vergeten.
Heb daarna het stadsplan gezocht om te zien of in de Wijngaardstraat een bejaardentehuis  staat.
Want eerlijk gezegd kan ik niet geloven dat op de achtergrond een geduldige echtgenote stond.Een verpleegster, ja...

DE ZATERDAGFEEKS...

Natuurlijk was ik het vergeten...dat de Meester en Malief al jaren de zaterdagse winkel van de komiek vermeden...en 's vrijdags gingen shoppen. 't Zal mij leren.
Een bomvolle parking waarbij je de twee zijspiegels moet dichtklappen, een file aan de kassa van hier tot in Tokio (haha, gehoord op tv, van een verontwaardigde getuige) en vooral: géén kalkoenfileetjes meer. Het wordt een vleesloze tijd. Hoor ik daar enkelen juichen?
Tja, maar dan heb ik nog niet verteld over de winkelkarren (heb onlangs gelezen dat de stuurstang bomvol heel smerige bacteriën plakt maar soit) waar je nauwelijks mee door de koele kamer geraakt. Omdat iedereen ze ergens halfweg laat staan. Niet Malief die helemaal naar een buitenhoek liep en daar haar kar parkeerde...om vooral niemand te storen hé. Voor wie het precies wil weten: aan de kaasafdeling...
Ha ja, en toen is de zaterdagfeeks langs gekomen die in mijn kar een cadeautje heeft gedropt...dat ik pas thuis heb gezien. Twaalf luxe-scheermesjes (de Meester zou er zeer gelukkig mee geweest zijn) en jawel, op de rekening staat ook wat ik er voor betaalde: 13,92 euro. Terwijl ik in die afdeling dus écht niet gekomen ben. En ik vertoon ook geen snor of baardhaar. Ik wil alleen maar hopen dat de zaterdagfeeks niet akkoord was met de aankoop van haar partner en het dus maar stillekes in mijn kar heeft gezwierd. Moet kunnen, natuurlijk.

ATTENTIES

Vervolg op mijn gezeur over  de brave jongens en meisjes die zoooo dankbaar zijn als een brave Belg een ,,donatie'' doet voor hongerende kindjes in Afrika.
De inkt (ahum) van de vorige zending met smeekbeden om noodhulp voor de stervende kindjes in de straten van Oeganda (tja) was nog niet droog, of het vervolg is nog erger.
Vandaag twee cadeaus gekregen van de ,,hulporganisaties''.
De eerste stuurde mij een soort sleutelhanger waarop je een klokje kan instellen, de tweede stuurde een namaak-kogelpen waarop grrrr mijn naam gedrukt staat.Plus een notaboekje.
Doet mij denken aan de rotzooi-cadeautjes van Damart. Sommige bejaarden trappen daar ook in...Mag ik protesteren tegen zoveel verkwisting?
Gelukkig zijn er ook correcte adressen. Congodorpen bij voorbeeld. Zij sturen alleen een fiscaal attest...waarmee ik mijn boekhouder blij maak...Tenminste, als de belastingdienst het niet twee keer opvraagt...

UITROEPTEKENS

Gesterkt door een  column in mijn krant mag ik u vandaag ook wat uitroeptekens serveren. Ze zijn wel niet zo ,,sprekend'' als die van Goedele die de koe bij de ballen pakt, of de zanger Jasper Steverlynck die een ajuin is waar je laag na laag de tranen van in je ogen krijgt. Daar kon ik overigens nog goed mee lachen.
Erger vind ik de jammerlijke correspondentie van  SOS World die mogelijk ontdekte dat er van hieruit al eens ,,gedoneerd'' werd.
Behalve blinkende foto's  van sukkelige kinderen (mag dat zomaar, of zijn zwartjes allemaal hetzelfde ?) lees ik: ''Haar ouders werden voor haar ogen brutaal vermoord,, en ,,Nu sterft de kleine Bernadette een eenzame hongerdood (dik onderlijnd) op straat.''
,,Help mij toch, mevrouw Malief'' smeekt ze ,,Ik hou het niet lang meer vol...''
De brief geeft mij nog wat noodzakelijke inlichtingen zoals ,,vele graatmagere weeskinderen'' (vet gedrukt, o ironie en onderlijnd.) En dat ze wroeten in een stinkende afvalberg. Voorts ,,knokige '' kindjes, met'' holle ogen en opgeblazen buikjes.''
Het ergste vond ik nog dat ze ook een prentkaart met daarop een  Moeder Maria en een ,,weesgegroet'' stuurden. Als dank! Voor het geval ik die tekst vergeten was...
Mag ik een kleine suggestie doen? Er zijn massa's schrijvers en schrijfsters die mooie bedelbrieven kunnen schrijven. Zonder uitroeptekens.

VRIENDJES BIS

Op 13 maart was hier ook al een verhaal over vriendjes. Dit is het vervolg...
In 2005 kreeg de Meester van zijn broertje een dik boek met een selectie van brieven die zijn vriend-de-dichter tot 1997 had geschreven. Dat waren er oorspronkelijk zo'n 15.000 (de man had duidelijk geen last van writers block) en daarvan werden er in het boek zowat 450 gepubliceerd.
Het dikke boek vond ik per toeval in  ,,serieuze'' boekenkast van de Meester met een opdracht van zijn broertje en een vriendelijke aanmaning om eens eindelijk met pensioen te gaan...
Puur uit ,,memory lane '' is Malief er nu al een paar weken ,,aan verslingerd''. De dichter was een complexe mens die zijn kleine kantjes niet verborg. En vaak benadrukte dat hij geen vriendjes had als het er op aankwam iemand ,,een plezierke'' te doen. Staat in zijn verzamelde brieven.
En toch, en toch.
Heb mij altijd afgevraagd hoe zijn mevrouw nummer drie er destijds in geslaagd was mij een sneer in Humo te verkopen. Omdat ik met haar pofmouwtjes gelachen had.
Poor guy. Zal letterlijk citeren. Maar om de context te zien : eerst werd mijn ex-collega John Vervoort  aangepakt,(foei, die de leugens neerschreef die iemand anders vertelde??) plus Stefan H en Marc R. en nog een paar die ik zelf niet ken.En toen sloeg ik de bladzij om en las: ,,Er is iets in  het literair klimaat geslopen dat daar twintig jaar geleden niet in zat, de joernalistieke behoefte om in leedvermaak te voorzien. (....)polemisten die te laf zijn om onder eigen naam te opereren; ik hoor nu dat zelfs in het Nieuwsblad een moderedactrice schrijfsters en andere vrouwen pakt op hun kledij. Proficiat hoor.''
Toe maar, brave jongen. Ik stond er met naam en foto bij hoor. Maar nu snap ik ook waarom de derde haar gif over mij in Humo mocht (en kon) spuien...
En nog iets over onze ,,relatie'', geachte schrijfster: destijds ( toen de dieren nog konden praten') heb ik als avondredacteur op telefonisch verzoek van je broer het overlijdensbericht van je tweede kindje uit de krant gehaald. Omdat je ouders (op reis) het anders in de krant zouden lezen. Ook dat was gewoon mijn werk.
Alleen voor de trouwe lezertjes van Malief: de schrijfster heeft mijn oprechte bewondering als schrijfster. Daarom heb ik in 2015 als recensent haar boek ,,Alles verandert'' niet besproken. Mogelijk zal haar vader in de hemel mij dankbaar zijn...
nb.Heb een paar namen verdonkeremaand. Mijn echte naam staat hier immers ook niet...

WIE?

Insiders vertellen mij dat op Facebook alleen positieve verhalen verschijnen. Mizerie, dat is iets voor de blog. Hoewel. Heb hier nooit geschreven dat ik mijn Saabje heb ingedeukt omdat ik een beetje in paniek was door een dikke kamion achter mij. 't Was overigens ook  niet grappig want het werd een peperdure ,,revalidatie''. Van de auto, wel te verstaan.
Vandaag ,,aan den lijve'' ondervonden dat Malief écht geen mensen herkent. Daar zag ik een mevrouw aan de overkant die (van ver) zéér op de voedstermoeder van Bolt leek. En aan het juiste appartementsgebouw stond. Voor wie dàt verhaal nooit las: Bolt is een heel lelijke maar heel lieve bulldog/vuilbakkenras (zeggen ze in Brussel) en zijn vrouwtje had mij in de streektaal van alles over hem verteld, van epilepsie tot ,,ziekte van Kroon''. Zo zei ze het en ik snapte het omdat op zijn witte kop bruine dinges waren uitgewreven. Gelukkig had ik een handschoentje aan.
Nu had ik het bizarre duo al enkele weken (maanden?) niet meer gezien en ik vreesde al dat Bolt naar de eeuwige jachtvelden was. Tot ik vanmorgen (van ver) zijn baasje herkende. Maar die kwam er wel ,,goed voor'' en opgewekt en zo. Ik stapte naar de overkant, zei met gepaste ernst ,,hoe gaat het met u'' en ze babbelde vrolijk en zei mijn naam en vertelde dat zij mij al eens op een alumni-bijeenkomst had gezien en dat de Meester er niet meer was??? Hm, alumni, dan was ik dus in gezelschap. En hm, dat was de pleegmoeder van Bolt niet...Djeezes, Maar wie dan wel?
Toen moest ze naar de smoelsmid (hier begint iemand keihard te lachen) en ging ik naar huis. Drie huizen verder wist ik het weer. Omdat ze iets gezegd had van haar witte schort en Malief daar héél lang geleden medicijntjes kocht.  Heu: tandartsen hebben toch ook zwijgplicht hé?

PROPER

Het moet zo'n vijf jaar geleden zijn...dat Malief haar stoep heeft geborsteld. Voor de Meester was zoiets zeker voor mij ,,not done'' (behalve als er sneeuw op lag en dan schoot hij in actie) en de madammekes die hier achtereenvolgens dertig jaar lang ons stof weg namen deden het ook niet. Dus was het mijn stiekeme plicht om de platgetrapte peuken en graszoden te verwijderen. Vandaag heb ik het weer gedaan. Vroeger leverde dat bij soortgenoten ietwat bizarre commentaar op, gaande van ,,zijde in verwachting'' tot ,,is tante Marie op komst''.
Het heeft alvast enig sociologisch inzicht opgeleverd. Zo liep een mij onbekende dame ineens naar de overkant (mij onbekend telt voor iedereen die geen intieme familie is) en ik dacht dat het attent was want stel dat ik mijn activiteit moest stoppen? Maar toen ik wat later opkeek zag ik haar binnen stappen aan de overkant. Tja. Daar was een meneer die achter mijn rug opdook en net geen schuurborstel in zijn nek kreeg. En zo kan ik nog even doorgaan. Niemand die mij een goeiendag of een  ,,smerige straat hé'' toeriep. Waar is de tijd dat hier een mevrouwtje passeerde, de voordeur zag openstaan en mij vertelde dat zij hier tijdens de oorlog was ondergedoken bij een schoolvriendin?
Zelfs geen inspecteur die mij kwam controleren zoals mijn Russische glazenwasser vorige maand.
Was er nu echt niemand waar ik goeiendag tegen kon zeggen?  Toen verscheen  beneden in de straat een soort Russisch poppetje, bolvormig, terwijl ze een kar voort duwde. Heb nog wat getreuzeld en toen ze mij zag en ik lachte, lachte  zij ook en zei iets...dat ik helaas niet kon verstaan.