NEGEN maal TWEE

Hiphip, precies negen jaar geleden dat Malief _ die toen nog gewoon de helft van die naam was _ een telefoontje kreeg op weg van Veurne naar Oostduinkerke. De ongeduldige maar zeer gelukkige beller was Big Daddy _ die net dié naam had verdiend_ en al een halve morgen aan het bellen was. Ik verduidelijk: de Kadookes waren gearriveerd en als gewoonlijk stak de logge mobiel ergens onderaan in mijn handtas.
Amai wat een grootmoeder zegt nu de helft van mijn lezertjes. Want ik wist dat Kalamity die ochtend haar spruitjes op de wereld ging zetten maar ik had plechtig beloofd dat ik niet als een Afrikaanse moeder in de gang ging zitten wachten. Om te supporteren, om te moeien, om de boel de stuipen op het lijf te jagen. Dat had mijn schoonmoeder zaliger destijds bij haar eigen dochters wel gedaan. Vandaar dat ik prompt naar thuis-aan-zee vertrok.
De eerste aanblik van mijn beminde Kadookes? Twee piepkleine schatjes, samen net zwaar genoeg voor een bolle baby. Negen jaar later zijn ze twee sterke, leergierige, sportieve kids die mij af en toe een wijze levensles voorhouden. Zo hoorde ik vorige week dat een snulletje van het vierde leerjaar Kadoke 2 met allerlei gore praat had gepest.(*) Ik slikte een paar verwensingen in en zei toen: ,,wat een krapuul!''. Waarop Kadoke1: ,,Wat wil dat zeggen?'' en ik snel verbeterde: ,,nee, dat is een lelijk woord''. En Kadoke1 mij de wijze raad gaf: ,,Nooit terugschelden Malief, dan gebruiken ze het tegen u!''. Terwijl ik dit schrijf krijg ik nog de tranen in mijn ogen...

(*)Reactie van tante Lottepoes: typisch een sukkel die verliefd is!

Making Waves...

Een blog met alleen maar bijnamen: moet kunnen. Vandaag moet ik echter namen noemen. Pas op, Malief geeft haar identiteit niet prijs, wie mijn echte naam wil googelen (dju, wat een woord), komt alleen maar bij Bambi terecht. Echte namen waar ik de BV's zorgvuldig uit verwijderd heb. Een vette roddel?Dat plezier wil ik u dus nièt doen. Ik ben hmhm niet...
Het verhaal begint een half mensenleven geleden in Leuven waar professor Devolder mij een thesisonderwerp gaf geïnspireerd op een Duits boekske ,,Umgang mit der (die?) Presse'' (aus ,bei, mit , heu met datief?). Soit, ik hoorde het in Keulen donderen want mijn thesis zou als titel ,,De public-relations van het bedrijfsleven in de pers'' meekrijgen. Pater Devolder was een geduldig man maar wel heel ziek en hij heeft de geboorte van mijn werkstuk niet meer mee gemaakt. Voor de schriftgeleerden: professor-pater Devolder was een echte expert. Hij heeft wetenschappelijk bewezen dat De Standaard in feite een communistische krant was. Enfin, toch de buitenlandredactie.
Maar ik dwaal af. Ik had geen zin om die thesis te schrijven (what the fuck is pr in de jaren zestig?). Tot mijn toenmalig lief zei dat hij niet zou trouwen voor die thesis af was. Vandaar. Want zo waren de vrouwen in de jaren zestig... Ga die thesis vooral alstemblieft nooit opvragen, het was een vod. Toen ik ze ging verdedigen was ik weliswaar een getrouwde vrouw. De thesis heb ik aan meneer Vandeweghe, alias E.Troch (de communist weetuwel) bij mijn sollicitatie nooit moeten tonen. Dikke sjans.
Ja, ik ben langdradig. Maar toch ook interessant hé. Want zeg nu zelf, wat zou ik anders over PR moeten vertellen? Ik heb er in mijn carrière nogal wat meegemaakt, de public relations officers dan, zoals ze zich lieten noemen. Ik was ze ook een beetje vergeten want alleen de heel stuntelige stuurden mij na acht jaar nog persmappen en ik wou wel één keer verwittigen en dan foert. De Kadokes(mijn tweeling- kleinkinderen nota bene, en mijn mooiste cadeau ooit) vonden al die CD-kes als kleuterke heel plezant om mee te spelen. Tiens, bij hen thuis mocht dat niet...
Vrijdag heb ik PR Pol Dewaele teruggezien. Toen ik met brugpensioen ging wou hij persé nog eens met mij gaan eten. Ik heb heel vriendelijk geweigerd. Dat kon ik, omdat ik tegen Pol geen komedie moest spelen. Acht jaar later stuurde hij weer een invitatie, deze keer met de divo's en diva's van de pers. Pol begon twintig jaar geleden met ,,Making Waves'' (*) en als ik vandaag nog zo'n thesis zou moeten schrijven was ik ook twee jaar eerder getrouwd.Haha.
Natuurlijk heeft hij ons schandelijk verwend. Enfin, vrijdag toch. Met een privé-chef als Roger Vandamme, glaasjes Bollinger, een instant veggie-schoteltje met zwarte truffel voor mij omdat ik dodelijk allergisch ben aan oesters, een Anjou duifje en zuchtzuchtzucht een chocolade-dessert om in zwijm bij te vallen.
We hebben herinneringen opgehaald aan vroeger. Tessa-van-Knack en Frieda-van HLN en Lene-van-Feeling (al was die laatste echt nog te jong om met kennis van zaken te spreken...) en terwijl Pol even niet luisterde ,,dat hij echt wel de eerste gentleman was die we in die sector tegenkwamen'' (en daarna hebben we geklaagd over die onnozele (meestal Brusselse PR's) die ons dagelijks teisterden met telefoontjes of we de persmap goed vonden, of we er iets konden mee doen, of we commentaar hadden en na het vijfde telefoontje, of we er iets gingen over schrijven en tot slot, of het al verschenen was.
Pol niet, dus. Hij introduceerde mij wel bij ontwerper Stijn Helsen, nam mij mee naar de schoenentovenaar Van Bommel en altijd was het discreet, vriendelijk én nooit klef. Grote meneer.
Vrijdag heb ik voor het eerst in pakweg twintig jaar ook flink getoost. Van pure blijdschap omdat mijn perscarrière voor mijn bazen dan misschien moest eindigen in onnozele BV-verhaaltjes en banale mode-producties, bij de vrienden en vriendinnen van ,,de oude school'' zat ik terug in een warm en bijna vergeten nest. Dikke merci, Pol. Bij het nemen van de laatste trap _ drie hoog, Pol vond geen zestig-plusser die de goederenlift opeiste_ heb ik nog een heel fraaie knieval gemaakt_ maar toen heeft Bob Frieda mij opgeraapt en alcohol is duidelijk een perfecte pijnstiller. Bovendien was het niet zo spectaculair als de ruggelingse val op de dansvloer van een bekende design-specialiste. Voilà, ik beken: goed teut. Ambetant dat mijn dochters dat nu gaan lezen...
(*) Making Waves: hij maakt lieflijke golfjes informatie waaruit wij mogen vissen.
Komaan lezertjes: voor een keer geen reacties op de privé-mail maar hieronder, zodat Pol kan zien hoe graag jullie hém zien...

Op de barrikaden...

Even getwijfeld of barrikaden nu met één of twee r-ren is. 't Is niet een woord dat ik zomaar ijdel zou gebruiken. Enfin, dit is de boodschap: sinds donderdagavond staan de bewoners van de Lowizzestraat op de barrikaden. Dat zit zo.
Pakweg een half jaar geleden begonnen plots tientallen stadsbussen door onze rustige woonstraat te crossen. Ze hadden blijkbaar maar één doel: de verkeerslichten aan het eind halen. Soms lukte dat, soms niet, soms stonden ze op onze stoep te daveren _smalle straat, weet u wel_ af en toe schepten ze bij het indraaien rakelings een voetganger, fietser, kinderwagen, verdwaalde hond net niet onder hun wielen. Vooral tijdens de laatste sneeuwval waren de sporen veelzeggend. Maar omdat in de Lowizzestraat alleen of toch bijna alleen brave, rustige, deftige mensen wonen waarvan de meesten zelfs nog mei 68 hebben meegemaakt waren ze lijdzaam zoals dat van hen verwacht wordt. Een handvol notabelen ook, die weten dat de molen van Bartje Burgervader héél traag maar mogelijk ook nog rechtvaardig zou malen.
En toen, tararatatààà, kwam de mare dat de toestand van tientallen bussen in een straat waar honderden schoolkinderen passeren, zou bestendigd worden.
No way, José. Spreek het maar uit met Spaanse tongval, 't was ons menens. Donderdagavond kwamen de verontruste burgers samen in de enige handelszaak van de straat: een kapper zevende generatie die uiteraard bij het beoefenen van zijn kunst ook een vaste hand en geen trillende stoelen kan gebruiken.
De pers kwam, in de gedaante van een jongeman gewapend met camera, notaboekje en bic. Ik had met hem te doen. Of hij niet gewoon tussen ons mocht zitten. En wat het probleem was? Om kort te gaan: zaterdag (of later, er staat hier niks in brand) zal onze grieventrommel gepubliceerd worden, zal Bartje ontdekken dat wij ook zijn stadskrant lezen waarin hij een veilig en mobiel beleid belooft. Ha nee, zeker? Zwarte vlaggen zullen er komen!
Of de boze burgers met naam en foto in de krant wilden? ,,Neenee'' zei de ene en de andere, en de reporter zou niet aandringen. Een ex-politicus, een raadsheer, een ex-journaliste van zijn eigen krant, de mensen zouden nogal klappen..
,,Ik wil wel'' riep de geneesheer-specialist en sprong uit de kappersstoel waar hij een zitje had gevonden. Dat vonden we zo komisch dat de volgende foto wel heel vrolijk zal lijken. Terwijl we allemaal nog altijd heel kwaad zijn!

Geheugensteuntjes(bis)*

Een handzame, draagbare dvd-speler, meer is er niet nodig om het verleden weer tot leven te brengen. En alvast drie generaties hebben er met open mond zitten naar kijken.
Het begon bij Bomama: schermpje voor haar op tafel, en daar verschenen de beelden uit de ,,rue Gustave Demanet''. Ja zeg, ik kan het ook niet helpen, het zijn mijn woorden niet.
En daar was Agatha Francisca, geboren in 1881 en zo levensecht met haar roze sjaaltje op haar hoofd in de ,,blakke zon''. Haar dochter (een jeugdige, flukse Bomama) die toen op mijn verzoek een paar meter achteruit stapte en dan weer naar voor, ik ben een geboren filmregisseur. Ahum.
Bleek ook dat de Meester in die tijd met de camera vooral heel nerveus van links naar rechts zwaaide_ zwiep zwiep over een liggende Malief_ en dacht dat zoiets een ,,travelling'' heette. Nochtans dateren de beelden uit de tijd van de nouvelle vague en dat waren héél trage babbelfilms. Het zal u dan ook niet verbazen dat ondergetekende dan maar liever zelf de camera hanteerde. ,, Malief, dat is die in de spiegelruit, kindjes.''
Juist, de Kadokes mochten ook kijken. Maar na een korte sceance waarin Kalamity, Lottepoes , Doekie en Minneke in het water stoeiden vroeg Kadoke 1 heel verontwaardigd waar hij dan was... (Heu schatje, jij bestond nog niet...)
De tweede home-video, omgebouwd tot dvd, met als onderwerp:,, 2004, een jaar Kadokes'' werd ook niet tot het einde uitgezien. Rare vragen, dat wel. ,,Kunnen wij niet beter praten'' en ,,Kunnen wij nog niet beter lopen?'' voor een tweeling van 18 maanden, ze zijn streng voor zichzelf. De mama en de papa en Bjam en Jang waren niet zoveel veranderd als zij.
,,Ik lijk niet veel op mijzelf'' zei Kadoke 1 die eerlijk gezegd uit de film kwam als een bleiterke, terwijl Kadoke2 (net zoals Malief) een beetje verliefd naar haar fraaie blonde kapseltje gluurde.
Al bij al positieve reacties, al had ik het ergste gevreesd. Want toen ik Kadoke2 onlangs een filmpje via Skype liet zien waarop zij het sprookje van ,,de reus die zijn eigen kindjes opat'' vertelde (ze was op het filmpje pakweg vier) draaide ze zich verontwaardigd om. ,,Malief, laat dat nooit meer aan iemand zien hé...''

(*)Met (nog altijd) veel dank aan de 47 die van de belabberde video een gouden souvenir maakte.

Geheugensteuntjes

Tanjel heeft er mij onlangs nog op gewezen: goed dat ik geen 45 meer ben. En ze heeft nog gelijk ook. Want het is maar dat deze Malief heel af en toe wreed naar haar woorden moet zoeken en als ik de helft van bomama's gezegende leeftijd had zou ik niet snappen dat ze bus zegt tegen de lift en moeder tegen mij. ,,Ge zijt toch mijn moeder'' zegt ze dan met een fijn lachske ,,wa zouk zonder aa zijn''. En alvorens Pezzeke zegt dat Bomama absoluut niet zo spreekt: juist, we mixen tegenwoordig Mechels en Brussels kwestie van de bewoners van Avondrood te bewijzen dat de Brusselaars goed geïntegreerd zijn. In deze onzekere tijden is dat belangrijk.
Zo moet ik met klem ontkennen dat ons Moeder Frans spreekt. Protest van haar, ze kàn wel Frans spreken, in tegenstelling tot Jeanneke. ''Kunde da geloove?'' (noteer de rare geloove, in het dialect van Avondrood is dat geloeve, in Brussel geluuuve...) Niet dat er daar al betoogd is voor segregatie: de Franse kliek (restante van Malines cité des bourgeois à l'aise) is nog zo content dat ze aan ons moeder haar tafel een klapke onder gelijkgezinden kunnen doen.
Ooit was er aan ons moeder haar tafel een madammeke met zwart geverfd haar en pientere oogskes die op al die Franse parler* reageerde met een forse tik van haar stok (op de vloer, of course) en de niet eens zo stille kreet ,,In Vlaanderen Vlaams''. Helaas, ze is al een paar jaar met een kruisje achter haar naam.
Maar ik wou het hier hebben over mijn geheugen: gisteren een trui van de Meester teruggevonden in de kast...nadat ik een foto van hem op mijn fotoarchief had gevonden, met trui en een naaktkat op zijn knie. Die naaktkat was van nonkel boekhouder, en iets minder akelig dan een naaktslak, maar die trui? Zonder die foto had ik er nooit meer naar gezocht, en 't was er nog ene in cashmere begot.
Een blog als geheugensteuntje, moet kunnen. Kijk ook eens naar de freule van 91, een werkstuk uit de gsm van haar kleindochter. Om te koesteren.
*Is het in deze zin nu parlé of parlez of parler? Ik wou schrijven context maar dat zal met de nieuwste spelling ook niet meer juist zijn zeker?

Lieve Denise

Het had geen haar gescheeld of deze Malief heette Madenies. Nu ja, geen haar: bomama was thuis dan wel de baas, maar in wezenlijke dingen zoals de politieke toestand of de namen van de kinderen had het meesterke het voor het zeggen. Zo was de oudste broer naar het meesterke zijn vader genoemd maar dan wel de heel vlaamse versie. Toen de dochter (ik dus) haar opwachting maakte dacht ons bomama dat ze nu haar familie mocht voordragen. En haar pa, mijn lieve bompa, heette Denis. Uitgesproken op zijn Frans dus. Haar eigen moeder durfde ze allicht niet voorstellen: in de jaren veertig was Agathe nog niet modieus, au contraire. Mijn lieve meter Agatha Franciska zei dat ze door haar talloze broers en zussen _volgens haar bron 19 maar daar wordt aan getwijfeld _ Caroline werd genoemd omdat a gat een scheldwoord was. Tja.

Het is dus niet Denise geworden. Volgens bomama omdat het meesterke zei dat er al een Denise in de familie was. De dochter van haar lievelingsbroer(Joseph maar die werd Jules genoemd...) en zijn eigen jongste zus, die bij mijn geboorte een tiener was. Vandaag mag ik er godzijdank nog altijd tante Denise tegen zeggen. De voorlaatste van de stamboom die op een bescheiden maar zo warme manier haar stempel drukt.

Ik herinner mij als de dag van gisteren hoe mijn jongste tante pakweg zestig jaar geleden naar het klooster ging. Het meesterke was er niet bij _ in het katholiek onderwijs kreeg je daar geen vrije dag voor_ en ik was nog een kleuterke want ik hoefde niet naar school. Het afscheid aan haar familie heeft mij toen ongelooflijk aangegrepen: hoe ze _op de knieën_ vergiffenis vroeg aan haar ouders ,,moeder, omdak frank ben geweest'' en haar vader die over zijn ogen wreef...

De volgende jaren keek ik vaak met een zuinig mondje naar een ouder nichtje dat zomaar ,,Denies'' zei tegen die lieve tante. Accoord, ze was toen al in een donker gewaad verpakt en dat hielp voor het ontzag. Nog later kwam er ,,zuster en een nieuwe naam'' bij', werd ze ,,overste'', en toen was ze helemaal buiten categorie.

Ruim 20 jaar later kwam ik tijdens een persconferentie bij de Gezinsbond (denk ik) een meneer tegen die mij een beetje aarzelend aansprak. Of ik misschien familie was van Denies, want die familienaam... en ik leek zo op haar. Vroeger had ze bij hem gewerkt, en hij was haar nooit vergeten. En ik ben nooit vergeten dat die meneer mij daarbij met zoveel heimwee aankeek. Toen ik het haar later vertelde tja, ik ben haar reactie wel vergeten? Ik geloof dat ze het absoluut niet belangrijk vond.

Ne gelukkege neuvejoar

Mja, dit verhaal begon thuis-aan-zee (vies luchtje, natte windvlagen) kwestie van het binnenland te troosten . En dan haalt deze uitslover haar notebook boven , kwestie van niet eeuwig met mijn neus in een papieren boek te zitten. Bon. Zes lijntjes getikt, over de (goeien) ouwen tijd, toen het meesterke ons op nieuwjaarsdag naar zijn Brabants witloofdorp commandeerde. Kwestie van zijn uitgebreide familieleden ne gelukkege neuvejoar te wensen. Dat was al bijeen best leuk, met elixirrekes en morsige toneelvoorstellingen van het jonge volkje in grootmoeder haar achterkeuken, maar wel een tikkeltje riskant. Kwestie van de prikbaarden van de nonkels (en sommige tainkes) te ontwijken.
En toen heeft Juzeke mij gestraft en wou mijn notebook niet meer. Alleen de titel bleef hangen, twee keer zelfs.
Dan naar huis gereden. Kwestie van het onheil op de grote pc te repareren? Maar nee, gij, kwestie van in Avondrood nog tijdig ne gelukkege neuvejoar te wensen...Zoals ons moeder destijds wel vaker zei:,,dat is de kweste...''