Vrienden en kennissen

,,Ik zou niet weten met wie van mijn collega's ik binnen twintig jaar nog zou willen gaan eten!'' Reactie van een (nog jonge) journaliste die met enige verbazing noteerde dat ik de jongste maanden drie van mijn ex-collega's met enthousiasme weerzag op een lekkere lunch en flink wat wijn. Ze vertelde er meteen bij dat ze zich ook niet kon voorstellen hoe ik mijn jonge jaren op een krantenredactie had overleefd. Die waarheid haalde ze uit de serie ,,Mad Man''.
Ach ja, natuurlijk was het niet altijd een lachertje. Toen ik in 1966 op die redactievloer binnenstapte had ik al zes weken stage op de voormalige BRT nieuwsredactie ,,ondergaan''. De enige vrouwen die ik er er toen zag waren tikjuffrouwen die bij gelegenheid op de schoot van de dicterende journalist kropen. Er werd zonder gène geroepen - Piet Theys zaliger had blijkbaar een conflict met de andere, mindere BRT-vedetten- en ik heb hem één keer gezien toen hij vanuit een deurgat riep dat ze niet moesten denken dat het zo plezant was om met die ,,nagara*'' op zijnen bult achter die paljas van een koning te lopen. Hu? Welja, hij mocht op koningsreis en de anderen waren jaloers.
Maar soit, de krantenredactie.
Als ik goed telde waren we in 1966 met vier vrouwelijke journalisten op de krant, een monument als Maria Rosseels meegerekend. LDL noemde mij ,,wijveke'' en Jaak Veltman ,,juffrouw''. En we kregen een pluim als we Jacqmainlaan correct spelden...
De mannelijke tafelgenoten zal ik onbesproken laten: ik was er al vaker mee op de lappen geweest...
,,Hoe ben jij daar eigenlijk binnengeraakt?'' vroeg M., mijn recentste disgenote. Ha, twee oud-professoren van Pol& Soc hadden mij bij de hoofdredacteur aanbevolen. Dat was nadat ik gezegd had dat de BRT niks voor mij was. En niet alleen vanwege mijn Brussels accent...
Terloops gezegd, het was de eerste keer dat ik met M iets ging eten. Verschillende agenda's heet dat. En nu twee vrouwen van dezelfde generatie en achtergrond en met ,,respect'' voor mekaar. Het werd een gezellige namiddag zonder roddels. Is dat nu zo vreemd? En we zullen nog weleens afspreken.
,,Een sympathieke vrouw'' zei de Meester 's avonds. ,,En een slimme hé?'

(*) Nagara of zoiets was loodzware draagbare opname-apparatuur...

Dromen zijn bedrog

Het fenomeen zal u ongetwijfeld niet vreemd zijn. Lente in de lucht, eerst de haan en dan de vogeltjes in volle actie. Malief klaarwakker, terwijl het nog net geen zes uur is. Wachten tot zeven uur, dan maar slokje water drinken en weer wachten op een kristelijk uur om op de staan. En dan in slaap vallen.
Van de Kadokes gedroomd. Er was een baby bij gekomen en daar wou de Meester persé mee gaan wandelen. Ik bleef bij de tweeling en zou hen helpen met een werkstuk op de computer. Zeer onrealistisch, dat doen ze zelf beter.

Maar goed, de droom-Malief schreef zich een soort paper bij elkaar en vroeg toen aan de kids of het goed was. En die deden een paar snelle bewegingen op het toetsenbord en jawel, de hele tekst werd versierd met kleine tekeningetjes. Ik herinner mij nog een rijkswachterspet, een trommel...En ik werd heel boos, brulde dat ze dat weg moesten halen en dat ik het beu was...en ik snikte alsof ik vermoord werd. Zeer onrealistisch.
Toen zei Kadoke1:,,En het ergste, Malief, is dat uw tekst ook nog weg is...'' En dat was dan weer zo realistisch dat ik op slag wakker was. Negen uur, jawadde.
Een nachtmerrie van het slag waar ik jaren door geteisterd werd: examens wiskunde in het middelbaar, een nachtmerrie die bleef komen, zelfs toen ik al lang de univ achter de rug had. Werd later opgevolgd door gemiste treinen en vliegtuigen, ook niet van de poes.Kent iemand soms een remedie voor een plezante nachtmerrie?

Tien jaar later...

Mijn verhaal begint vandaag in Oxford, najaar 2001. Bezoek aan een model outlet-dorp, om de belangstellenden bekend te maken met de formule. Voor wie wil wegzappen wegens onverstaanbaar: wat vandaag Maasmechelen(*) Village heet.
Leuke trip, leuke collega's, leuke koopjes. Eén van die koopjes hing gisteren aan de waslijn en patat, toen wist ik het weer. Daar hoorde ik voor het eerst over het bestaan van de twee Kadokes.
Geduld, ik verklaar mij nader. Aan de waslijn hing een hemd van ,,Charles Tyrwhitt '', destijds gekocht voor de Meester. ,,Goeie koop'' zei een meneer van de organisatie toen, ''dikke gelukzak, die echtgenoot van u. Je moet hem minstens eerst leren hoe hij die naam moet uitspreken hé. '' Om te illustreren dat de sfeer dik in orde was. Toen belde Kalamity, toekomstige moeder (of belde ik?) met het nieuws dat ik Malief ging worden van een tweeling. Nu weet iedereen dat ik alleen maar ween van het lachen, en dat gebeurde toen ook. Grote consternatie bij het gezelschap: ,,Ze lacht maar ze weent ook, wat is er toch???''
Anyway, de meneer van de hemden hakte de knoop door: ,,That calls for champagne''.
En daar dacht ik dan weer vanmorgen aan toen ik ze _ net tien jaar oud_ aan het ontbijt zag zitten: twee grote slungels die zich nog amuzeerden met de doosjes van de cornflakes. Van de acht doosjes hadden ze er vijf naar binnen gespeeld. Plus een banaan, plus een halve liter melk. Ondertussen keken ze al verlekkerd naar de boterhammen met zelf gemaakte krabsalade en de verse tomatensoep die voor de lunch werden bereid. En zeggen dat het prematuurkes waren...
(*)Haha, Maasmechelen: gisteren vroeg een Waalse automobilist aan de Meester of Maasmechelen Village nog ver was.

Ne vollet, nen ascenseur, een school...

Achmed is onze rolluiken komen herstellen. We hebben er veertien, als ik goed heb geteld, en daarvan worden er zes alleen maar gebruikt als het stenen uit de grond vriest. Vorige maand, dus. En dan moet het toch wel lukken zeker dat die linten beginnen te rafelen en de hele installatie halfweg paraplu slaat.
Lottepoes wist raad: de echtgenoot van haar poetsvrouw deed bij haar ook klussen en vermits ze zelf ook rolluiken had kon ze tonen wat ons probleem was. Want heu ja, ze spraken geen van beiden Nederlands. Of Frans, of Engels, of Duits, of Italiaans, of Spaans. En daarmee hadden we het rijtje verstaanbare talen wel gehad. De Meester kende nog een mondjevol Latijn, maar, allez, laat maar.
Geen probleem, wij zijn creatieve mensen. We kochten zelf de linten, toonden ,,de meneer'' wat er mis was en probeerden zijn kennis uit. ,,Het lint is gescheurd'' zei de Meester? Heu? Kapot! Ja, kapot.
Enfin, laat mij u niet langer vervelen met de avonturen van Achmed, hij heeft de klus geklaard, zei toen we vroegen ,,betalen???'' ,,ik weet niet'' en toen we hem allicht veel te veel betaalden drie keer ,,dankuwel''.
En dat wou ik dus allemaal aan Bomama vertellen. Want wat vertel je aan een hoogbejaarde die haar eigen versie van feiten en toestanden aan het opbouwen is.
Malief, voorzien van een zware keel-neus-en luchtpijprochel, (sorrie) komt binnen in een tropische 25 graden en begint prompt te hoesten. ,,Wat zijde allemaal aan het vertellen?'' vraagt Bomama? ,,Ik zeg niks, ik ben aan het hoesten, ik ben verkouden''. ,,Hedde kou?'' ,,Nee make, een hoest, verkouden. Hoe zegden we dat vroeger? '' ,,Haa, ne kaa vast. Ja, in ons klas zen er ook twee aan het snotteren. Hoe ist met de kinderen? '',,Die zijn op zeeklas!'' ,,Vroeger heette dat bosklas, nu zeeklas?'' Vertwijfeling. ,,Zeepkar?''
Malief schakelt over op de avonturen met Achmed. ,,Hoe noemden wij da vroeger, zo'n rolluik? Allez, make gij had er vroeger in Brussel ene met elektriek omdat ge ze niet goed kon optrekken? '' ,,Haaa, vollets, dat zegden wij.''
's Avonds vraag ik aan de Meester hoe ze dat hier in M. noemen? ,,Blaffeturen? Vollets zeker niet.'' Voor ik naar huis ging heb ik Bomama nog gevraagd in welke klas ze nu zit? ,,Ha, bij de groten hé...''

Carnaval

En nog een verhaal uit-de-tijd-van toen. Maart jaren negentig in Milaan. De Carnavalsstoet ging er uit, de fotograaf en ikzelf, vers geland op Linate, moesten er naar de mode-defilés en we hadden een taxi gevonden die ons ,,in de buurt van de Duomo'' wou afzetten. Maar dat was zonder de verbeten Italiaanse flikken gerekend: op pakweg tweehonderd meter van ons hotel was het uitstappen en wegwezen. Het werd een hilarische tocht: twee sukkels bepakt als ezels, met rollende Samsonite over de Italiaanse keikopkes, ,,scusate'' mompelend als er weer een enthousiaste carnavalist in onze weg stond. Zeker geen echte Milanezen: die heb ik nooit betrapt op enig enthousiasme, behalve dan voor hun spiegelbeeld.
Goed, ik zal het kort houden: Celske heeft mij toen de humor van de toestand doen inzien. Toen we midden in de stoet stonden _ we moesten toch oversteken naar hotel Al Duomo?!_ grapte hij als een onvervalste Antwerpenaar: ,,we zullen doen alsof we meelopen als reclam voor Samsonite''.
Het was de eerste en laatste keer dat ik met carnaval gelachen heb.
Ook gisteren niet toen ik mijn 92-jarige moeder betrapte terwijl ze op blauwe sloefkes en met een warrige slaapkop een ,,collega''in een rolstoel voortduwde, ondertussen vrolijk lachend naar haar aan rolstoelen vastgekluisterde soortgenoten en met een airke van ,,ziedis wa da kik nog kan?!''.Ja 't had iets van carnaval maar zelfs achteraf kon ik er niet mee lachen...

Een aangekondigde dood...

Het was halfweg de jaren negentig in Milaan. Het defilé van Dolce& Gabbana begon zoals gewoonlijk met veel vertraging. En toen kwam een schitterend koppel binnen. Ze streken op pakweg tien meter van mijn zitje aan de kop van de catwalk neer en bzzzbzz: het nieuws werd prompt rondverteld. Dat was Whitney Houston en haar man Bobbi Brown. Ik zal maar eerlijk toegeven dat ik daarna nog nauwelijks naar de kleren op de catwalk heb gekeken.Maar ik had wel een verhaal...
Wat een acteerprestatie: ze hield haar schat stevig vast als een trofee, hupte ondertussen met één (lang, mooi) been op en neer op de tonen van de muziek (haar songs) en etalleerde een sprookjesversie van huisje weltevree. Terwijl de schat in kwestie geïnteresseerd naar de catwalk keek.
Het was de tijd dat de zitjes net voor de catwalk vaak bestemd waren voor de ,,sterren''. Tina Turner, Catherine Deneuve, Georges Clooney, Jean-Claude Van Damme, Eros Ramadinges(*), een keer zelfs met Ray Charles die een aangrijpende ,,Georgia '' bracht en dan als een sukkelige hond door een langbenige stoot naar de coulissen werd gesleept. Gelukkig zag hij het zelf niet...
De rest van Whitneys ondergang zal morgen wel uitgebreid in de kranten staan. Ik zag toen al een onzeker meisje dat hengelde naar liefde en respect.
Waarom heb ik vandaag al zoveel aan ons Minneke moeten denken?

(*)Met dinges bedoel ik nog een rist andere Bekende Mensen die hier nauwelijks ter zake doen.

Malief bijt hond

Ook zo genoten van ons tante Denise-met-geitjes(*) in Man bijt Hond? Ze staat sinds de uitzending nu alweer tien dagen geleden op mijn digitaal TV-lijstje en bezoekers kunnen ze nog altijd bewonderen. In de Lowizzestraat, wel te verstaan, niet op de blog. Ondertussen heb ik de makers zelfs bedankt, en, best leuk, verdorie een merci-ke terug gekregen omdat ik had laten weten dat ik er blij mee was. Geef toe, dit lijkt wel een bijdrage van de Bond zonder Naam.
Maar toen was ik al helemaal verkocht aan de rubriek en zat ik vorige week alweer op vinkeslag voor ,,Mijn Dorp'' met Moorsel bij Aalst. Want daar woont Wiske en echt waar, dat is pas ,,ne nummero''.
Of het met haar Aalsterse roots te maken heeft is onzeker maar je weet natuurlijk nooit. Ik verduidelijk: ga je met Wiske op uitstap dan vermomt ze zich als een Benidorm Bastard op een Vespa-ke. Stuurt ze je een verjaardagskaart dan ben je blij dat ze (de kaart!)in een omslag steekt. Voor de facteur hé. En als ze haar pc opkuist omdat hij hapert van de vele video-moppen en jij die mag lezen dat zit hier een Malief hardop te giechelen. Wel ambetant als de Kadokes in de buurt zijn, maar gelukkig zitten er ,,mopskes'' tussen die ik kan recycleren op kindermaat. Vrijdag liet Kadoke2 mij weten dat ze met de Domme Blondjes-mop en de papegaai veel succes had op school. (In de originele versie was het een mevrouw van lichte zeden...)
Anyway, ik hoopte dus stiekem dat Man bijt hond ook eens bij Wiske zou langsgaan met een bloemlezing van al haar zotte stoten. Een gemiste kans, jongens en meisjes, want niet alleen is Wiske heel grappig, ze had destijds de mooiste benen van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij. Daar kon zelfs ons Mia niet aan tippen...
(*)Ook bomama had tante Denise herkend. Aan de geitjes...