14 FEBRUARI

Het zal wel aan haar ,,esprit maltourné'' liggen (zoals ze in Brussel zeggen) maar Malief moet met dat ,,liefdesvertoon'' van 14 februari altijd een beetje lachen. Dat zit zo...
Twee keer_ in haar lang en gelukkig leven _kwam een  zogeheten vrijer met een bos bloemen naar haar Leuvens kot. De eerste keer viel haar mond open, ha ja, zo'n boeket ség! Het boeket had vooral veel succes bij mijn kotgenootjes en dat waren er veel want Malief woonde nog in een ,,peda''. Achteraf besefte ze dat het die kwiet mogelijk te doen was om aan al die grieten te tonen wat een cadeau zo'n lief wel niet was. Zelf heeft hij dat tien maanden vol gehouden. 
Ha, de tweede vrijer was een Italiaan die bovendien met een sportkar  (een MG...) reed. Zelf had ze het niet opgemerkt maar An, die zelf  alleen met zonen van proffen op stap ging, riep bewonderend ,,en met spaakwielen!!!'' Malief wist toen niet eens wat dat was. De bloemen (Rode rozen..) nam ze mee naar huis maar haar ouders hebben die vlotte ridder nooit gezien. Hij kwam in de tijd dat die op reis waren...
Gelukkig heeft de Meester zich daar nooit mee bezig gehouden.
En wees gerust: alle hoofdrolspelers hebben een kruisje achter hun naam.

TRANEN

Dat Malief vandaag bij het lezen van haar krant traantjes voelde opkomen, dat moet ze toch even kwijt. Want echt waar, je krant lezen en daar ongemakkelijk, ongelukkig en ontroerd van worden: dat is dus gebeurd.
En wie daar verantwoordelijk voor was? Ze heet Assita en ze vertelde in een ongelooflijk pure, eenvoudige stijl over haar genitale verminking toen ze nauwelijks vijf jaar was (en haar moeder haar handje vasthield) en hoe ze nu naar Parijs ging waar een dokter al meer dan 6000 lotgenoten heeft ,,hersteld''.
En dat ze  twijfelt over de operatie maar misschien toch...
Malief kan het nauwelijks beschrijven en daarom alleen maar een traantje wegpinken...

ESCAPE AT...

Met enig leedvermaak las Malief maandag het verslag in haar lijfkrant: ,,overvallers'' hadden bankkluizen overvallen. En meteen zat ze terug in twintig jaar geleden toen zij vanaf pakweg 21 uur  de regionale geschriften binnen kreeg. Eerlijk waar, het gebeurt nog zelden dat ze ,,de hand en de inspiratie'' van een regio-redacteur  terug vindt in de zogenaamd serieuze zusterkrant. Tot maandag.
Hm, een bende overvallers die een bank overvallen, tot daar. Maar: ,,De bewoners van de Belgiëlei keken gisterenmiddag raar op toen agenten in allerijl de straat begonnen af te zetten''.  Dat viel nog mee: vroeger was het ,,in de anders zo rustige Belgiëlei...'' maar dat kan je moeilijk zeggen van de Belgiëlei. 
 We gaan niet ,,mieren neuken'': het gebeurde in de namiddag en het was zondag...En dinsdag kregen we ,,een serieus verslag''.
Wel vreemd dat ze zich niet lieten verleiden om er de ,,Escape at Dannemora'' bij te slepen: dat verhaal was net  op de VRT afgerond met een bloederig einde voor de ...tunnelgravers.
xxxxxxx
Een half uurke later: had beter eerst mijn krant gelezen. Ze hebben het vandaag verdorie over IEDEREEN die de link met Hollywood legt!

SCHOL!

Hèhè, alweer nooit te oud om te leren en dat heeft Malief aan een attente chauffeur te danken.
Om te beginnen: de sneeuw was welkom, daar doen we niet moeilijk over. Het is een excuus om niet naar de huisarts te sukkelen voor een receptje, en na sneeuw komt zonneschijn. 
Naar de KBC is niet zo ver, overschrijvingen kun je er voor het middaguur aan een vriendelijke kantoorbediende overhandigen. Ha ja, want in de bus mag niet meer omdat stoute mensen die papieren er uit vissen (vraag mij niet hoe?) en onze overschrijvingen een andere bestemming geven...(Se non e vero  bene trovato zegt mijn Italiaans-met-haar-op). 
Dus stapte Malief flink ingeduffeld en met een witte bontmuts (hu nog echt bont maar wél veertig jaar oud...) na gedane ,,storting'' weer naar huis, en zorgde er voor niet zomaar over te steken maar mooi te wachten. Eén oversteek, twee oversteken, drie: ho daar kwam een rappe gast aan. En wel één die de buitenkant koos voor een frisse duik in een soortement mini-vijver van gesmolten sneeuw, modder en zout.
De rest is rap verteld: Malief kreeg het stortbad van haar leven en omdat je van verbazing bij zoveel zot geweld ook je mond open doet weet ze nu ook dat het vijverwater héél  zout smaakte. De witte muts zag bruin en mijn buurman, die al een maand aan het verhuizen is en daarbij voor mijn deur parkeert, keek mij verbaasd aan. Malief heeft hem verzekerd dat ze niet aan het wenen was, eigenlijk meer het nat weglachte maar dat de natte haarklissen wel haar zicht belemmerden. 
De buurman zei toen precies wat ik wou horen: ,,Ja mevrouw, ik zie dat u er kan mee lachen...''  Verdorie, en nog een beleefde gast ook...

OUDJES...

Het moest er eens van komen. Dat Malief op een goeie (nou ja) dag beseft dat ze tot de club van de oudjes is toegetreden. Ik gebruik maar plechtige taal, het komt niet echt zacht aan...
Hoe ze nu ineens (terwijl ze het in feite sinds haar zestig plus is) tot die groep gaat behoren? Ik vrees dat het de schuld is van Bomama. Dat het zo lang heeft geduurd. Niet eens drie jaar geleden zat ondergetekende nog twee keer per week in Avondrood te ,,zeveren'' met een generatie waar ze bijlange niet bij hoorde. Ondanks de cijfers. En dat het leerzaam was.
 Wie naar het tv-programma keek van de kleinzoon die een maand bij zijn dementerende oma in De Olm ging wonen en er een ontroerend verhaal over maakte kan er van leren. De realiteit is niet fraai. En al had Malief al drie jaar geleden een gezegende leeftijd, ze was nog altijd een ,,kind van'' , weliswaar eentje die haar mama beschermde voor de pijnlijke waarheid. En dan denk ik aan haar bezorgdheid, toen ze niet uit haar woorden kwam en iets wou weten nadat ze halvelings had opgevangen dat ik met een collega-bezoekster iets zei over ons weduwschap. ,,Seg, hedde gij, allez, hoe zeggen ze da, gij ét toch ne menier hé?''. En misschien was het maar een halve leugen toen ik haar verzekerde dat die er was...
Maar goed, vandaag dus een oudje. Echt waar. Allemaal de schuld van de  vrieskou die deze met fladderende meniscus uitgeruste bejaarde verplicht om met de neus naar beneden naar de buurtwinkel te stappen, aangesproken wordt door soortgenoten die mij vertellen waar het minder ,,gelettig'' is.  Voilà, die hebben ook gezien dat ik tot hun gilde behoor.

GRAAG GEDAAN...

Ze had al een paar maal geïnformeerd naar mijn blog maar zolang Malief met een natte handdoek op haar hoofd zat kon ze ,,de boot afhouden''. En de rest van het verhaal komt ook in zegswijzen en zo, want ,,Ze'' moest het per abuis toch eens onder ogen krijgen...
Goed. Het begon zo. Er was weinig of geen klandizie in haar zaak en de patron was zelf druk aan het tetteren. Als er wél veel volk is kan ik het leste neuske inkijken, kwestie van u ahum , op het juiste spoor dus.
Het gespreksonderwerp was de carrière van Malief en toen zuchtte Zij, terwijl ze schaar en kam neerlegde. ,,Ik wou ook in de journalistiek  gaan maar ze hebben mij daar ferm uitgelachen met mijn B-attest.'' Tja, nu is Ze wel iemand die veel dingen weet waarvan Malief geen flauw idee heeft. Zoals Wat de vijftig tinten grijs precies zijn, Ze heeft het in het Vlaams gelezen...
Anderzijds moet Malief altijd voorzichtig zijn als zij iets vertelt. Want meestal zegt Zij ,,die kennekik nie''.
Enfin, troost stond  op het programma. Dus zei Malief: Het is anders nogal simpel: een goeie journalist moet vooral graag schrijven''. 
,,Ho, maar dat doe ik graag'' was de repliek, da moogde aan iedereen vragen. Ik zal zelfs een boodschappenbriefke twee keer schrijven als het niet duidelijk is. En een brief zal ik overschrijven als er in geschrapt is...''
Met dit verhaal lagen de Kadokes bijna onder tafel van het lachen...
,,Zij dacht aan kaligrafie'' verzekerde mijn liefste wijsneus...

EEN STER...

Zijn naam  had ik vroeger nog gehoord: dat was de pedel van het Ladeuze plein. Maar die droeg een stofjas en was extra vriendelijk voor de porren die zo dwaas waren om op hoge hakken naar de aula te trippelen.
De echte Mon kwam jaren later in mijn leven. Een wat stugge figuur  van weinig woorden die Malief waarschijnlijk een compleet onbelangrijk wicht vond. Want terwijl hij zonder veel tamtam (Brusselse uitdrukking voor poeha) de strijdgebieden van Kroatië tot Rwanda in de krant bracht was zij alleen maar eens in Napels  over de grond gesleept. En dat zij haar handtas nog had verscheen in een verhaaltje over de Mandarina Duck die ongedeerd uit de overval kwam.
Mon is een man die geen flauwekul verkocht. Pas na het afscheid aan de Gossetlaan bleek hij ook een zeer sociale man. Anderen hebben dat al langer en beter verteld.
Op zijn uitvaartviering heb ik vooral het verhaal van zijn kleinzoon onthouden. Over die heel grote ster die  's nachts zo zal schitteren.
Dat ga ik zeker eens controleren...