Neenee, Malief is geen lid geworden van de ,,Inspinazie''. Voor de buitenstaanders, dat is de hobby-groep van Kadoke2 waar ze haar spreekvaardigheid nog regelmatig verbetert. Alsof dat nog nodig zou zijn...ze is duidelijk mijn kleindochter.
Ter zake: ontdek net dat Malief bijna een volle maand ,,stil'' is geweest. En daar kwam een goed voornemen van: ze gaat proberen het ,,zeveren'' tot een minimum te beperken.
Dus vertelt ze niet dat ze daarnet in de tuin naar de wolkenformaties zat te staren en terugdacht aan de jonge jaren, toen ze met de Meester en Lottepoes naar Zwitserland ging (omdat de Meester vliegangst had en je daar nog met de nachttrein naartoe kon) en hoe daar een eind aan kwam toen hij het tweede jaar in augustus stond te bibberen in de sneeuw...Vandaar dat het, op een paar Italiaanse tripjes na, voor eeuwig ,,het Noordzeestrand'' werd.
Vandaar ook de windstilte op de blog: in mijn familiebubbeltje genoten van ,,thuis aan zee'' en daar mis ik maar één ding: prietpraat op mijn blog.
Ondertussen geen prietpraat op de radio: de vooruitzichten zijn om je in een depressie te storten. Maar zolang ik hier in mijn privé bubbel zit en mijn buurman stopt met hoesten...zal het wel in orde komen.
woensdag 22 juli 2020
zondag 28 juni 2020
ONN0ZEL OP COMMANDO...
Malief gaat niet beweren dat ze auteurs haar makkelijkste ,,onderwerpen'' vond. Zeker niet nu vandaag in de krant een hele bijlage over ,,opmerkelijke'' auteurs gaat en er twee tussen staan die mij ongetwijfeld een sukkel hebben gevonden. Ook al was het de schuld van mijn toenmalige ,,chefkes''.
Eerste klein schokje: Peter Verhelst. ,,Tongkat'' werd mij opgesolferd met de opdracht de auteur over die inhoud eens aan te pakken. Voor wie het vergeten is, Tongkat gaat over hoertjes die met hun tongske goed overweg kunnen...zullen we maar zeggen. Wat ik dan moest vragen aan die gloednieuwe auteur? Ha, of zijn kinderen dat mochten lezen? Snauw, tis géén boek voor kinderen hé?
Nummer twee was nog pijnlijker. Gangreen gelezen omdat het over Congo ging en de piepjonge Malief destijds een boontje had voor de donkere bewoners. (hm mag dus niet meer zwart schrijven...)
Een assisenproces, daar moest ik tonen dat ik er (via de Meester) iets van kende...En wie zat op de persbanken tijdens een assisenproces in Gent? Jef Geeraerts in persoon die in het boek straffe stoten uithaalt met een ,,black Venus''. De beklaagde kon een vriendje van Jef zijn: hij had zijn vrouw een en ander af gebeten (drie keer raden) en haar tot slot vermoord.
En toen vroeg Jef mij hoe ik zou reageren als ik jurylid was. Tja, wat dacht je?
Einde van zijn sympathiek betoog: gij zijt een wrede vrouw, ik zie het in uw ogen...Die man had echt afgezien met die vrouw...
Vraag mij nog altijd af waarom ik hem toen niet heb afgesnauwd. Maar ja, was nog een snotaap...
Later lachte ik (als modepers) met de pofmouwtjes van een vrouwelijke auteur (omdat ze op TV gezegd had dat ze iets héél sexy ging aantrekken voor de dag van de liefde (*) en dan haar beklag deed in een magazine. Tja, haar echtgenoot werkte daar...
(*) Juist Saint Amour...bestaat mogelijk al lang niet meer...
Eerste klein schokje: Peter Verhelst. ,,Tongkat'' werd mij opgesolferd met de opdracht de auteur over die inhoud eens aan te pakken. Voor wie het vergeten is, Tongkat gaat over hoertjes die met hun tongske goed overweg kunnen...zullen we maar zeggen. Wat ik dan moest vragen aan die gloednieuwe auteur? Ha, of zijn kinderen dat mochten lezen? Snauw, tis géén boek voor kinderen hé?
Nummer twee was nog pijnlijker. Gangreen gelezen omdat het over Congo ging en de piepjonge Malief destijds een boontje had voor de donkere bewoners. (hm mag dus niet meer zwart schrijven...)
Een assisenproces, daar moest ik tonen dat ik er (via de Meester) iets van kende...En wie zat op de persbanken tijdens een assisenproces in Gent? Jef Geeraerts in persoon die in het boek straffe stoten uithaalt met een ,,black Venus''. De beklaagde kon een vriendje van Jef zijn: hij had zijn vrouw een en ander af gebeten (drie keer raden) en haar tot slot vermoord.
En toen vroeg Jef mij hoe ik zou reageren als ik jurylid was. Tja, wat dacht je?
Einde van zijn sympathiek betoog: gij zijt een wrede vrouw, ik zie het in uw ogen...Die man had echt afgezien met die vrouw...
Vraag mij nog altijd af waarom ik hem toen niet heb afgesnauwd. Maar ja, was nog een snotaap...
Later lachte ik (als modepers) met de pofmouwtjes van een vrouwelijke auteur (omdat ze op TV gezegd had dat ze iets héél sexy ging aantrekken voor de dag van de liefde (*) en dan haar beklag deed in een magazine. Tja, haar echtgenoot werkte daar...
(*) Juist Saint Amour...bestaat mogelijk al lang niet meer...
zondag 21 juni 2020
NIEUWS UIT MIJN KOT
Eerst noemde Malief het ,,memory lane'' en kregen de lezertjes de laatste drie maanden verhaaltjes over Boot Spelen, De zetel van Bompa, Guust Flater en andere, op haar roots geïnspireerde kost te verwerken.
Ondertussen eens diep nagedacht (deed niet echt pijn): al drie maanden gebruik ik terug -in de stilte van mijn best wel royaal kot- mijn moeders taal. Zoals ,,merde'' als ik iets laat vallen, ,,das dangereus'' als ik op een verhoogje wil klimmen, ,,zievert ni'' als ik overweeg iemand te bellen om eens mijn eigen stem te horen.
Op mijn zoveelste verjaardag (diegenen die Kuifje lezen weten dat Malief dat nog net mag doen) is door mijn feestvierders opgemerkt dat Malief toch veel vergeet, vooral dan namen, en ook dat ze als ze een woord niet vindt naar...Malief vulde aan, synoniemen?, ja zoekt.
Tja, wat wil je, al die Memory lane. Misschien is de uitleg ,,kinds'' aan het worden...Maar mag ze er alsjeblieft ook eens mee lachen?
Ondertussen eens diep nagedacht (deed niet echt pijn): al drie maanden gebruik ik terug -in de stilte van mijn best wel royaal kot- mijn moeders taal. Zoals ,,merde'' als ik iets laat vallen, ,,das dangereus'' als ik op een verhoogje wil klimmen, ,,zievert ni'' als ik overweeg iemand te bellen om eens mijn eigen stem te horen.
Op mijn zoveelste verjaardag (diegenen die Kuifje lezen weten dat Malief dat nog net mag doen) is door mijn feestvierders opgemerkt dat Malief toch veel vergeet, vooral dan namen, en ook dat ze als ze een woord niet vindt naar...Malief vulde aan, synoniemen?, ja zoekt.
Tja, wat wil je, al die Memory lane. Misschien is de uitleg ,,kinds'' aan het worden...Maar mag ze er alsjeblieft ook eens mee lachen?
zaterdag 13 juni 2020
ZWET JEFKE
Alvorens Malief verdacht wordt van racistisch inzicht: op haar vijftiende was ze, net als haar vriendinnen Jeske en Marjanneke, smoorverliefd op het gros van de binken in het Paviljoen van de Katholieke Missies.... Dat smoor is ondertussen gestabiliseerd, maar er zijn nog exemplaren waar met welgevallen naar wordt gekeken...Mag ze verder gaan?
Tja, soms ontglipt je een woord dat vijftig jaar geleden doodgewoon was en zelfs te maken had met oprechte bezorgdheid voor de kindjes in Afrika.
Om het ,,incident'' te kaderen: een achttienjarige bedankte mij onlangs uitvoerig voor een geldelijke bijdrage. Dat vond Malief niet nodig, graag gedaan, en dan kwam het: ze zei '' Nee echt, jij bent toch geen negertje dat ,,merci'' schudt als er een cent in valt.''
Dat was Malief dus helemaal vergeten en hoe komt zoiets dan terug???
De oudjes onder ons weten het natuurlijk: destijds (lang geleden ) stonden in veel winkels ,,spaarpotten'' voor de missies. Daar zat een klein zwartje op (in steen hé) en telkens je er een cent in stak bolde zijn hoofdje naar voren om te bedanken. De mooiste (duurste) exemplaren gaven zelfs geluid: MERCI!
Krijgt Malief nu absolutie?
En Zwet Jefke, die heeft hier niets mee te maken, maar als kind vonden wij die meneer met snoepjes op de kermis gewéldig.
xxxx en nog een bijzonder lachwekkend détail: de zwartjes noemden we ,,bloemen'', de blanken ,,netels''.
Later zijn we wel allemaal met netels getrouwd...ik denk dat de bloemen ons te oud vonden...
Tja, soms ontglipt je een woord dat vijftig jaar geleden doodgewoon was en zelfs te maken had met oprechte bezorgdheid voor de kindjes in Afrika.
Om het ,,incident'' te kaderen: een achttienjarige bedankte mij onlangs uitvoerig voor een geldelijke bijdrage. Dat vond Malief niet nodig, graag gedaan, en dan kwam het: ze zei '' Nee echt, jij bent toch geen negertje dat ,,merci'' schudt als er een cent in valt.''
Dat was Malief dus helemaal vergeten en hoe komt zoiets dan terug???
De oudjes onder ons weten het natuurlijk: destijds (lang geleden ) stonden in veel winkels ,,spaarpotten'' voor de missies. Daar zat een klein zwartje op (in steen hé) en telkens je er een cent in stak bolde zijn hoofdje naar voren om te bedanken. De mooiste (duurste) exemplaren gaven zelfs geluid: MERCI!
Krijgt Malief nu absolutie?
En Zwet Jefke, die heeft hier niets mee te maken, maar als kind vonden wij die meneer met snoepjes op de kermis gewéldig.
xxxx en nog een bijzonder lachwekkend détail: de zwartjes noemden we ,,bloemen'', de blanken ,,netels''.
Later zijn we wel allemaal met netels getrouwd...ik denk dat de bloemen ons te oud vonden...
donderdag 11 juni 2020
NEUZENEUZE...
Niet dat Malief zoveel nieuws heeft, maar iets zegt mij dat hier dringend een nieuw verhaaltje moet verteld worden. Al was het maar om het misverstand bij tientallen lezertjes recht te zetten: de titel ,,Kom eens op mijn schoot zitten'' is een heel net, moederlijk verzoek ..van bomama.
En toen ging Malief ,,mondmaskertjes'' passen. Verschillende ,,modellen'', waarvan zelfs een exemplaar van 't Stad waarop netjes haar naam staat gespeld. Niet die van Malief, maar van 't Stad.
Heb het al even rond gevraagd...wat doe je met je adem die naar boven glipt en je bril beademt? Lastig hoor, als het zweet je uitbreekt omdat je in de mist zit. In een supermarkt opperde een mevrouw iets van vapeurs...zij had duidelijk géén bril op.
Maar soit: dan maar het ,,hertekensprofiel bestudeerd. Met die neus was er toch niks mis? Dat reukorgaan was zelfs het enige compliment dat ze ooit van de Meester kreeg. ,,Neus'' zei hij met een wijsvinger op het neustopje. Inderdaad, een beginnende vrijer heeft nog niet veel gepaste complimenten...En zelf had hij...een patattenneuske...Malief had er nooit van gehoord.
En toen ging Malief ,,mondmaskertjes'' passen. Verschillende ,,modellen'', waarvan zelfs een exemplaar van 't Stad waarop netjes haar naam staat gespeld. Niet die van Malief, maar van 't Stad.
Heb het al even rond gevraagd...wat doe je met je adem die naar boven glipt en je bril beademt? Lastig hoor, als het zweet je uitbreekt omdat je in de mist zit. In een supermarkt opperde een mevrouw iets van vapeurs...zij had duidelijk géén bril op.
Maar soit: dan maar het ,,hertekensprofiel bestudeerd. Met die neus was er toch niks mis? Dat reukorgaan was zelfs het enige compliment dat ze ooit van de Meester kreeg. ,,Neus'' zei hij met een wijsvinger op het neustopje. Inderdaad, een beginnende vrijer heeft nog niet veel gepaste complimenten...En zelf had hij...een patattenneuske...Malief had er nooit van gehoord.
woensdag 20 mei 2020
KINDEREN NIET TOEGELATEN
Op gevaar af dat mijn ,,onderwerp'' valse verwachtingen schept: dit is een deftig onderwerp.
Malief heeft met veel interesse de verklaringen van zogeheten slimme bewindvoerders gelezen. Stel je voor, kinderen zijn in deze tijden het kwetsbaarst! Daar moet je dus echt niet veel lettertjes voor eten (uitspraak van ons Meter, mijn grootmoeder) als iemand met een waarheid als een koe ,,ophef'' wou maken.
Voor Malief werd het weer een vorm van Memory Lane. Of hoe het er begin jaren vijftig bij nochtans geletterde mensen aan toe ging.
Kinderen produceerden geen eigenwijze opmerkingen, mochten alleen ,,kijken''. Zal nooit vergeten hoe Moeder Meerbeek (mijn andere grootmoeder) mij liet zien hoe je kippen ,,de nek omdraait''. Daar kwam een groot mes bij te pas en koploos waggelde de kip (die ,,leeg gelegd was'') nog een meter verder. Vandaar allicht het gezegde ,,een kip zonder kop''. Maar dat wist Malief toen nog niet.
Toch was ,,Moeder'' een lief mens: als ze haar geit ging melken bleef ze haar lang strelen, zei ,,haa Mieke'' en kwam monter terug in de keuken. Een knuffel hebben Poichke en Malief tijdens hun verplichte lockdown (omdat Mama tbc had) nooit gekregen. Maar olala, alle gebeden en aanroepingen van de rozenkrans, zondagnamiddag op een ,,tabouretje'' kregen we wel.
Was het thuis écht anders? Een vader die maanden niet tegen een wicht van 12 jaar sprak omdat ze ,,frank'' was geweest, die als ,,het meesterke'' met een vingerknip (geluid tussen duim en middenvinger) een hele rij jonge kinderen liet ,,oversteken '' op de ,,rue De Wand''? En last not least: die 's avonds op de eettafel eindeloos met kaarten ,,speelde'' Heu ,,Wiezen'' oefenen hé. Nu heet dat ,,Whist''. Niet vergeten: tussendoor ving hij moeiteloos vliegen , trok die een vleugel af en gooide de sissende rest in een asbak. Niet voor lang: hij was ook een sigarenroker.
Is dit een rancuneus verhaal? Neen, want toen hij, 57 jaar oud, een hartaanval kreeg wist ik nog wat hij mij een halve week eerder had gezegd toen ik op weg naar de krant voor avonddienst dag kwam zeggen. ,,Dat ik moest zien dat er de volgende dag nog iets leesbaars in zijn gazet zou staan...''
Daarna twee jaar lang bijna iedere dag geweend. En al de rest nooit vergeten...
Excuus voor enkele details die eerder verschenen...
Malief heeft met veel interesse de verklaringen van zogeheten slimme bewindvoerders gelezen. Stel je voor, kinderen zijn in deze tijden het kwetsbaarst! Daar moet je dus echt niet veel lettertjes voor eten (uitspraak van ons Meter, mijn grootmoeder) als iemand met een waarheid als een koe ,,ophef'' wou maken.
Voor Malief werd het weer een vorm van Memory Lane. Of hoe het er begin jaren vijftig bij nochtans geletterde mensen aan toe ging.
Kinderen produceerden geen eigenwijze opmerkingen, mochten alleen ,,kijken''. Zal nooit vergeten hoe Moeder Meerbeek (mijn andere grootmoeder) mij liet zien hoe je kippen ,,de nek omdraait''. Daar kwam een groot mes bij te pas en koploos waggelde de kip (die ,,leeg gelegd was'') nog een meter verder. Vandaar allicht het gezegde ,,een kip zonder kop''. Maar dat wist Malief toen nog niet.
Toch was ,,Moeder'' een lief mens: als ze haar geit ging melken bleef ze haar lang strelen, zei ,,haa Mieke'' en kwam monter terug in de keuken. Een knuffel hebben Poichke en Malief tijdens hun verplichte lockdown (omdat Mama tbc had) nooit gekregen. Maar olala, alle gebeden en aanroepingen van de rozenkrans, zondagnamiddag op een ,,tabouretje'' kregen we wel.
Was het thuis écht anders? Een vader die maanden niet tegen een wicht van 12 jaar sprak omdat ze ,,frank'' was geweest, die als ,,het meesterke'' met een vingerknip (geluid tussen duim en middenvinger) een hele rij jonge kinderen liet ,,oversteken '' op de ,,rue De Wand''? En last not least: die 's avonds op de eettafel eindeloos met kaarten ,,speelde'' Heu ,,Wiezen'' oefenen hé. Nu heet dat ,,Whist''. Niet vergeten: tussendoor ving hij moeiteloos vliegen , trok die een vleugel af en gooide de sissende rest in een asbak. Niet voor lang: hij was ook een sigarenroker.
Is dit een rancuneus verhaal? Neen, want toen hij, 57 jaar oud, een hartaanval kreeg wist ik nog wat hij mij een halve week eerder had gezegd toen ik op weg naar de krant voor avonddienst dag kwam zeggen. ,,Dat ik moest zien dat er de volgende dag nog iets leesbaars in zijn gazet zou staan...''
Daarna twee jaar lang bijna iedere dag geweend. En al de rest nooit vergeten...
Excuus voor enkele details die eerder verschenen...
vrijdag 8 mei 2020
ONBEKENDE HELDEN
Ze was het petekind van de Meester, hij bracht haar ,,in onze vrijersperiode'' mee naar Brussel en de buurvrouw dacht dat ik met ,,ne weveneir'' vrijde. Ik zal haar Schatje noemen, zelf ben ik voor haar nog altijd Tantelief.
Niet dat we aan elkaar plakken. Maar Schatje is een trouwe ziel, ze vergeet geen verjaardag en laat af en toe weten ,,hoe het gaat''. Schatje werkt als poetshulp in een Mechels ziekenhuis. En net zoals haar mama, die al bijna een halve eeuw overleden is, is ze ,,een echte'' die wel ziet dat Tantelief niet veel verstand heeft van het poetsgebeuren.
Ter zake. Schatje poetst op de afdeling bejaarden (dat heeft een andere titel maar die ben ik vergeten, ha ja geriatrie) en begin maart vertelde ze dat haar ,,afdeling'' bijna helemaal werd ingenomen door ,,andere zieken''. Maar Schatje poetste voort. Met veel maskers en jassen in en uit. Ook op zon- en feestdag als het moest. In weer en wind met haar fiets naar de job.
Gisteren belde ze om te vragen ,,hoe het was''. Ik zei dat ik aan haar had gedacht, temeer daar op radio Joe deze week iedere dag een andere groep Helden in de kijker komen. En dat ik zelfs even dacht om de radio te laten weten wat een heldinnetje uit mijn familie alle dagen rotzooi opruimt...maar dan dacht dat zij niet naar die radio luistert.
Haar repliek was schokkend ,,Toch niet voor de kuisploeg zeker?'' Wij krijgen in ieder geval geen complimenten. En ze vertelde: Den directeur is ons komen zeggen dat we het niet goed deden. Ze hadden nog bacteriën gevonden na het poetsen en toen was een ploeg van buitenhuis gekomen en toen waren er geen bacteriën meer. Dat we beter ons best moeten doen.
Ach ja, en toen zei deze vranke Tantelief: hebben jullie niet gezegd dat die anderen mogelijk betere producten gebruiken? Nee, wij hebben niets te zeggen...
Niet dat we aan elkaar plakken. Maar Schatje is een trouwe ziel, ze vergeet geen verjaardag en laat af en toe weten ,,hoe het gaat''. Schatje werkt als poetshulp in een Mechels ziekenhuis. En net zoals haar mama, die al bijna een halve eeuw overleden is, is ze ,,een echte'' die wel ziet dat Tantelief niet veel verstand heeft van het poetsgebeuren.
Ter zake. Schatje poetst op de afdeling bejaarden (dat heeft een andere titel maar die ben ik vergeten, ha ja geriatrie) en begin maart vertelde ze dat haar ,,afdeling'' bijna helemaal werd ingenomen door ,,andere zieken''. Maar Schatje poetste voort. Met veel maskers en jassen in en uit. Ook op zon- en feestdag als het moest. In weer en wind met haar fiets naar de job.
Gisteren belde ze om te vragen ,,hoe het was''. Ik zei dat ik aan haar had gedacht, temeer daar op radio Joe deze week iedere dag een andere groep Helden in de kijker komen. En dat ik zelfs even dacht om de radio te laten weten wat een heldinnetje uit mijn familie alle dagen rotzooi opruimt...maar dan dacht dat zij niet naar die radio luistert.
Haar repliek was schokkend ,,Toch niet voor de kuisploeg zeker?'' Wij krijgen in ieder geval geen complimenten. En ze vertelde: Den directeur is ons komen zeggen dat we het niet goed deden. Ze hadden nog bacteriën gevonden na het poetsen en toen was een ploeg van buitenhuis gekomen en toen waren er geen bacteriën meer. Dat we beter ons best moeten doen.
Ach ja, en toen zei deze vranke Tantelief: hebben jullie niet gezegd dat die anderen mogelijk betere producten gebruiken? Nee, wij hebben niets te zeggen...
Abonneren op:
Posts (Atom)
