Het mooie weer heeft mij de jongste weken herhaaldelijk naar onze stedelijke Kruidtuin gejaagd, kwestie van nog een streepje zon te halen. De gigantische boom in onze tuin wordt immers pas volgende week geveld, maar dit terzijde. En zo komt het dat ik, helemaal tegen wil en dank, een beetje teveel geconfronteerd wordt met mijn veelsoortige stadsgenoten.
Meestal zit ik er alleen maar te lezen op een harde bank en probeer ik niet te kijken naar de jongelui die de eenden, kippen en hanen de daver op het lijf jagen. Mijn gezelschap op de aanpalende bank is tachtig plus en vraagt of het ,,ne schonen boek'' is. En dat hij graag Abraham Hans leest. Goed toch? Maar er is meer.
Terug naar school, en wat lopen er ineens veel hoofddoeken door de ,,botaniek''. Mij niet gelaten maar je moet wel gek zijn om zwart verpakt in 30 graden rond te lopen. En dan zijn er ook meisjes met lang zwart haar _ ik zou niet kunnen zeggen van welk continent_ die er flink de pas in zetten. En een would-be Casanova die hen achterna holt en met een gemelijke grijns zijn hand in hun nek steekt en in hun haren roefelt. De meisjes vertrekken geen spier, stappen door. Wat later ligt de Casanova met bloot bovenlijf in mijn gezichtsveld te zonnen. Ik word een klein beetje kwaad. Dit is niet eerlijk.
Dan neem ik de stadsbus naar Bomama. Een ervaring. Ik ben de enige Europeaan en vind op de zeer slingerende bus nog een plaatsje rechtover een bejaarde met sik, mutsje en djellabah. De man kijkt mij in de ogen en groemmelt iets. Ik voel mij een publieke zondares hoewel alleen mijn tenen bloot zijn.
De hoofdvogel heb ik gisteren afgeschoten. Met de Kadokes en de Meester tevoet dwars door de stad die overspoeld wordt door fietsende jongeren. Voor de uitgang van het atheneum worden Kadoke2 en ikzelf fors gestompt door een dikkerdje van een jaar of veertien die blijkbaar pas heeft leren fietsen. Ik zeg iets als ,,Hela manneke, voorzichtig hé?'' en krijg een smerige blik cadeau.
Twee straten verder: het ventje was blijkbaar zijn weg kwijt geraakt, we worden weer ingehaald en dit keer belanden voetgangers Malief en Kadoke2 bijna tegen een huisgevel. Ik heb iets geroepen. Van ,,godverdekke joeng'' of zo. En toen riep die kwiet iets terug. ,,Wat zégt die, Malief'' klinkt het verontwaardigde Kadoke. En tegen Meester die voorop liep met de kleinzoon: ,,Wat riep die naar Malief? Oude vrouw ZWIJG?''.
Toen dacht ik:,,Och, dat manneke heeft gewoon een bril nodig ...'' Maar hij heeft wel potentie om een goeie Iman te worden.
dinsdag 8 september 2009
maandag 7 september 2009
Negentig, da's oud hé...
Vorige week heel rustig de verjaardag van Bomama gevierd. Geen toeters en bellen, geen grote familie-reunie, kwestie van haar vooral niet op de idee te brengen dat er weer iemand ontbrak. Midden in de week , en dus vooral brug- en andere gepensioneerden, twee freelancers en een paar schoolkinderen. Vooral de schoolkinderen _ onze Kadokes_ hadden haar onverdeelde aandacht.
Ze zat naast de zoon van haar (overleden) zus en ik zag haar genieten. De familietrekken waren onmiskenbaar. Er werden foto's gemaakt door Tanjel (1) en twee uur later zat ze wat moe na te puffen. 't Was goed geweest.
Gisteren eerst even verkennen. Een lege telefoon. Ha ja, die moet ge daar insteken om op te laden hé. Een afstandsbediening die niet reageert. ,,Ik zit altijd op hetzelfde, Holland'' Ge zult een nieuwe batterij nodig hebben. ,,Wat is dat een batterij? ''Pillen hé ma. 'k Zal voor nieuwe zorgen. En 'k zal de TV al op 1 zetten.
Ze zit geïnteresseerd naar buiten te kijken. Naar wat kijkt ge? ,,Ha, die mannen die in de bomen klimmen?'', Dat is de wind moeder...
En dan hadden we het weer over het feest. Dat het goed was. En of ik nog iets van ons Pezzeke had gehoord. ,,Maar ja, die heeft u toch gebeld, die had medische controle op zijn werk, weet ge nog? ,,Neeje, nie na mij...'' ,,Allez ma, hij heeft gezegd dat hij ook niet goed meer hoort!'' Schaterlach, ja, nu wist ze het weer.
Later voor haar kamerdeur, versierd met een bloemenslinger en een grote 90: ,,Dat mogen ze er al lang afhalen zenne, da's niks om fier op te zijn. Als het nu nog 70 was!''
Liefste maake, ik wens haar nog enkele milde spinnenwebben in haar hoofd. Net genoeg om helemaal te vergeten wat een verdriet haar lange leven zelfs op haar negentigste nog heeft meegebracht.
(1) Tanjel, stuur je de feestfoto's eens door, we willen ze allemaal zien!
Ze zat naast de zoon van haar (overleden) zus en ik zag haar genieten. De familietrekken waren onmiskenbaar. Er werden foto's gemaakt door Tanjel (1) en twee uur later zat ze wat moe na te puffen. 't Was goed geweest.
Gisteren eerst even verkennen. Een lege telefoon. Ha ja, die moet ge daar insteken om op te laden hé. Een afstandsbediening die niet reageert. ,,Ik zit altijd op hetzelfde, Holland'' Ge zult een nieuwe batterij nodig hebben. ,,Wat is dat een batterij? ''Pillen hé ma. 'k Zal voor nieuwe zorgen. En 'k zal de TV al op 1 zetten.
Ze zit geïnteresseerd naar buiten te kijken. Naar wat kijkt ge? ,,Ha, die mannen die in de bomen klimmen?'', Dat is de wind moeder...
En dan hadden we het weer over het feest. Dat het goed was. En of ik nog iets van ons Pezzeke had gehoord. ,,Maar ja, die heeft u toch gebeld, die had medische controle op zijn werk, weet ge nog? ,,Neeje, nie na mij...'' ,,Allez ma, hij heeft gezegd dat hij ook niet goed meer hoort!'' Schaterlach, ja, nu wist ze het weer.
Later voor haar kamerdeur, versierd met een bloemenslinger en een grote 90: ,,Dat mogen ze er al lang afhalen zenne, da's niks om fier op te zijn. Als het nu nog 70 was!''
Liefste maake, ik wens haar nog enkele milde spinnenwebben in haar hoofd. Net genoeg om helemaal te vergeten wat een verdriet haar lange leven zelfs op haar negentigste nog heeft meegebracht.
(1) Tanjel, stuur je de feestfoto's eens door, we willen ze allemaal zien!
zondag 30 augustus 2009
Le CD&V nouveau est arrivé
Vorige week collega M. uitgewuifd. Weg van de krant, naar de politiek.Twee mailtjes van harentwege om mij voor het feest te vragen, dat vond ik meer dan attent. Want eerlijk gezegd is M. niet zo'n vriendin waarmee je hart- en zieleroerselen deelt. Daar heb ik er genoeg van. Nee, M. is meer dan dertig jaar in mijn leven geweest op een eerder originele manier. Mannelijke lezers zullen het niet geloven, maar we hebben respect en empathie voor elkaar, hoe sterk we voor de rest ook verschilden.
M. , die destijds de hoofdzakelijk met mannen bevolkte redactievloer verblijdde met microscopische hotpants_ vooral als ze voorover gebogen de telexrollen afscheurde _ , M. had zeer mooie benen. Alleen secretaresse Wiske kon dezelfde emoties losweken. Met mijn lang blond haar verdiende ik maar een plaatsje achter in het peleton, alleen de echt oude sassa's keken naar mij. Maar we waren allebei dochters van onderwijzers en bovendien bij het eerste handjevol vrouwen op de Brusselse Jacqmainlaan.
Maar ik ging het over respect hebben. Al beheerde ik dan een frivool onderwerp en schreef zij over grote politiek, we lazen elkaars columns en genoten. Idem respect voor haar lieve partner die een soort ouderwetse hoofsheid demonstreerde die hem ten voeten uit tekende.
M. ging voor de vakbond, speelde piket bij een staking, werd door haar collega's ,,onze ayatolla'' genoemd in een periode dat het nog geen scheldwoord was, werd voorzitter van de internationale persbond en kwam mij vragen waar ze een passende jurk kon kopen voor een receptie op het paleis. Lieve M.: ik heb haar toen een jurk van Gianfranco Ferré aangepraat en hij heeft haar héél veel geld gekost. Het was in een tijd toen er nog geen BV's bestonden en van sponsoring geen sprake was.
Donderdag stond ze daar op de viering bij haar ex-werkgever, klein en tenger en prachtig verpakt in een donkerblauw broekpak, ik schat van Armani of Chanel. Naast haar stond de fine fleur van de CD&V, de diplomatie en het bedrijfsleven (en ook een handjevol journalisten) want M. gaat de minister van Buitenlandse Zaken helpen. Met haar spitse geest, haar ongelooflijke bagage, haar schalkse charme en haar fraaie kleerkast. Ik hoop dat hij ook vestimentair naar haar zal luisteren.
En nog over de feestelijke receptie: M. vloerde haar ex-hoofdredacteur met een schitterend discours (al was zijn rede ook meer dan verdienstelijk) en zelf nam ik een beetje revanche op een paar spoken uit mijn verleden. Zoals de senator die verzekerde dat ik er echt waar zo mooi uitzag en daarbij mijn haar streelde. Ik was op mijn hoede want toen hij nog mijn baas was likte hij geheel onverwacht mijn nek... ,,Pas op P., meneer De Crem vraagt zich af wie je nu weer aan het opvrijen bent.'' Hij kreeg niet het obligate gegiechel dat hij van een jonger exemplaar mocht verwachten, maar zijn repliek loog er ook niet om. Met een mopje over een nieuw officieel partij-koppel. Kwestie van te illustreren dat hij nu bij een breeddenkende partij zat. ,,Le nouveau CD&V est arrivé!''. Het koppel stond op vijf meter van hem...
Een glaasje champagne en anderhalf uur later kwam ik op de gang nog een bink van zo'n 1m90 tegen die heel lief naar mij lachte. Ik lachte dan maar terug en dacht ,,God, is dat nu iemand van de Economie-redactie?''. Later wist ik het weer: de minister van Justitie. Ik had het moeten weten. Als ik met de Meester aan de kust wandel en iemand knikt ons minzaam toe vragen we mekaar ,,Ken jij die?'' en ,,Nee, ik ook niet!''. En is de slotsom: ,,'t Zal een politieker zijn''.
M. , die destijds de hoofdzakelijk met mannen bevolkte redactievloer verblijdde met microscopische hotpants_ vooral als ze voorover gebogen de telexrollen afscheurde _ , M. had zeer mooie benen. Alleen secretaresse Wiske kon dezelfde emoties losweken. Met mijn lang blond haar verdiende ik maar een plaatsje achter in het peleton, alleen de echt oude sassa's keken naar mij. Maar we waren allebei dochters van onderwijzers en bovendien bij het eerste handjevol vrouwen op de Brusselse Jacqmainlaan.
Maar ik ging het over respect hebben. Al beheerde ik dan een frivool onderwerp en schreef zij over grote politiek, we lazen elkaars columns en genoten. Idem respect voor haar lieve partner die een soort ouderwetse hoofsheid demonstreerde die hem ten voeten uit tekende.
M. ging voor de vakbond, speelde piket bij een staking, werd door haar collega's ,,onze ayatolla'' genoemd in een periode dat het nog geen scheldwoord was, werd voorzitter van de internationale persbond en kwam mij vragen waar ze een passende jurk kon kopen voor een receptie op het paleis. Lieve M.: ik heb haar toen een jurk van Gianfranco Ferré aangepraat en hij heeft haar héél veel geld gekost. Het was in een tijd toen er nog geen BV's bestonden en van sponsoring geen sprake was.
Donderdag stond ze daar op de viering bij haar ex-werkgever, klein en tenger en prachtig verpakt in een donkerblauw broekpak, ik schat van Armani of Chanel. Naast haar stond de fine fleur van de CD&V, de diplomatie en het bedrijfsleven (en ook een handjevol journalisten) want M. gaat de minister van Buitenlandse Zaken helpen. Met haar spitse geest, haar ongelooflijke bagage, haar schalkse charme en haar fraaie kleerkast. Ik hoop dat hij ook vestimentair naar haar zal luisteren.
En nog over de feestelijke receptie: M. vloerde haar ex-hoofdredacteur met een schitterend discours (al was zijn rede ook meer dan verdienstelijk) en zelf nam ik een beetje revanche op een paar spoken uit mijn verleden. Zoals de senator die verzekerde dat ik er echt waar zo mooi uitzag en daarbij mijn haar streelde. Ik was op mijn hoede want toen hij nog mijn baas was likte hij geheel onverwacht mijn nek... ,,Pas op P., meneer De Crem vraagt zich af wie je nu weer aan het opvrijen bent.'' Hij kreeg niet het obligate gegiechel dat hij van een jonger exemplaar mocht verwachten, maar zijn repliek loog er ook niet om. Met een mopje over een nieuw officieel partij-koppel. Kwestie van te illustreren dat hij nu bij een breeddenkende partij zat. ,,Le nouveau CD&V est arrivé!''. Het koppel stond op vijf meter van hem...
Een glaasje champagne en anderhalf uur later kwam ik op de gang nog een bink van zo'n 1m90 tegen die heel lief naar mij lachte. Ik lachte dan maar terug en dacht ,,God, is dat nu iemand van de Economie-redactie?''. Later wist ik het weer: de minister van Justitie. Ik had het moeten weten. Als ik met de Meester aan de kust wandel en iemand knikt ons minzaam toe vragen we mekaar ,,Ken jij die?'' en ,,Nee, ik ook niet!''. En is de slotsom: ,,'t Zal een politieker zijn''.
vrijdag 28 augustus 2009
Tranen zonder wierook
Noem het blog-stilte, zo'n maand zonder Malief-verhaaltjes. Eerst was er de vakantie (,,et les peuples heureux n'ont pas d'histoire'', een citaat van Pezzeke uit Juzekestijd.)
En toen kwam er een vervolg op mijn Minnekesverhaal, of liever, een slot. Deze maand had Minneke uitgekozen om er een streep onder te trekken. Een definitieve streep. Ik dacht dat ik al mijn tranen over dat onderwerp al gestort had, maar niet dus. Op 2 augustus belde ze mij nog om te vertellen hoe alles naar wens ging. Lief, hartelijk ,,ik zie u heel graag, gij zijt mijn moederke, en ik heb het aan Bomama ook gezegd''. Ik had het moeten weten want ze had mij net tevoren een omslag met foto's van vroeger gestuurd. ,,Ik dacht er u een plezier mee te doen''.
Vandaag heb ik de omslag nog eens bestudeerd. Een bibberig handschrift, en verder foto's die getuigen van een fantastische kindertijd die abrupt eindigde.
In de aula in Lochristie bleef geen oog droog toen die getuigen metersgroot werden geprojecteerd. Haar kinderen zaten er stil en een tikkeltje verbaasd bij. Zo'n Minneke hadden zij jammer genoeg nauwelijks gekend.
En toen kwam er een vervolg op mijn Minnekesverhaal, of liever, een slot. Deze maand had Minneke uitgekozen om er een streep onder te trekken. Een definitieve streep. Ik dacht dat ik al mijn tranen over dat onderwerp al gestort had, maar niet dus. Op 2 augustus belde ze mij nog om te vertellen hoe alles naar wens ging. Lief, hartelijk ,,ik zie u heel graag, gij zijt mijn moederke, en ik heb het aan Bomama ook gezegd''. Ik had het moeten weten want ze had mij net tevoren een omslag met foto's van vroeger gestuurd. ,,Ik dacht er u een plezier mee te doen''.
Vandaag heb ik de omslag nog eens bestudeerd. Een bibberig handschrift, en verder foto's die getuigen van een fantastische kindertijd die abrupt eindigde.
In de aula in Lochristie bleef geen oog droog toen die getuigen metersgroot werden geprojecteerd. Haar kinderen zaten er stil en een tikkeltje verbaasd bij. Zo'n Minneke hadden zij jammer genoeg nauwelijks gekend.
vrijdag 31 juli 2009
Brussel, met een weerhaak
Gisteren een brief gekregen van de Federale Overheidsdienst financiën. Enfin, niet ik, maar ons moeder, maar dat is dus hetzelfde. Met verzoek 946 euro te storten als gelukkige eigenaar van het pand nummero zus en zo. Het vervolg is een treurspel in een nog niet helemaal vaststaand aantal bedrijven.
Nog niet écht wakker _ ik had zeer realistisch gedroomd dat onze Poiche mij , zijn kleine zusje, net als vroeger, wreed aan het treiteren was_ besloot ik toch maar eens de ambtenaren van de stad Brussel zoveelste district aan te porren. Want wat in die brief stond was niet leuk. Iets over verwijlinteresten en boete's en zo. Ook drie adressen met telefoonnummer voor uitleg. Alla, ik koos het middelste omdat daar Brussel2 bij stond, en dat was toch het adres?
En ik had ook goed genoteerd dat ze alleen tussen 9 en 12 te bereiken waren. En het was al vrijdag...
Het was al bijna zaterdag toen een voluptueuze stem mij toefluisterde dat ik op Frans grondgebied was beland. En nee, Nederlands sprak ze niet. Maar ze zou mij doorschakelen. Pompompompom, kopje koffie, of ik misschien het nummer kon opschrijven? Heu oui, merci zei ik nog, simpele duif.
Dringdringdring antwoordapparaat, zeg wat u te zeggen heeft en druk op één broem fwiet, uw antwoord is genoteerd. Ahum, ik heb nog niks gezegd.
Terug naar de madam van de promotion canapé. In mijn beste Franske uitgelegd dat ik daar niets kon beginnen. Omdat dat huis verkocht is. ,,Ho'' zei de beminnelijke, tournez votre lettre, prenez l'adresse à gauche, c'est là ou il faut vous adresser'' Ik zei alweer merci en tralalala, volgende nummer. Drie keer heb ik het gebeld, telkens drie ringskes en dan dodelijke stilte. ,,Hallo, is daar iemand'' en ,,Pummel, kom aan de lijn '' of ,,Zijt ge in slaap gevallen'', maar niks hoor. Misschien was het wel een nummer voor alochtonen?
Teneinde raad dus toch maar het e-mailadres genoteerd en een mailtje gestuurd waarin ik de hopelijk Nederlandstalige lezer vertelde dat het huis aan de Rue Gustave Demanet al meer dan een jaar van eigenaar was veranderd en dat ik desgewenst kopie van de notariële akte aangetekend zou opsturen maar dan had ik wel een antwoord nodig. En liefst niet naar de home maar naar mij. En met veel hoogachtend en mercikes, zo ben ik.
Een have dag later antwoord: fout e-mailadres. Overigens helemaal mijn schuld. In al mijn ergernis één cijfertje te weinig achter Brussel. Geef toe, ,,onr.voorhef.minfinbrussel en nog wat'', administratieve vereenvoudiging hé Quickie...
Toen heb ik de fout hersteld en dit keer is het mailtje niet teruggekomen. Zouden ze geloven dat het huis echt verkocht is?Of, help, was het al 12 uur en werken ze niet meer?
Daarjuist bij ons moeder op bezoek geweest. De Meester was er bij want er was nogal wat te dragen. Ze zat in haar fauteuil, verhit van een lang bezoek aan de kapper _ met dit weer bejaarden onder een droogkap zetten vind ik mishandeling maar ja_ en toen keek ze naar haar schoonzoon en vroeg wat ze daar zat te doen. ,,Ik moet toch in de Rue Gustave Demanet zèn?''
Mag ik nu mijn hoofd op de tafel leggen?...
Nog niet écht wakker _ ik had zeer realistisch gedroomd dat onze Poiche mij , zijn kleine zusje, net als vroeger, wreed aan het treiteren was_ besloot ik toch maar eens de ambtenaren van de stad Brussel zoveelste district aan te porren. Want wat in die brief stond was niet leuk. Iets over verwijlinteresten en boete's en zo. Ook drie adressen met telefoonnummer voor uitleg. Alla, ik koos het middelste omdat daar Brussel2 bij stond, en dat was toch het adres?
En ik had ook goed genoteerd dat ze alleen tussen 9 en 12 te bereiken waren. En het was al vrijdag...
Het was al bijna zaterdag toen een voluptueuze stem mij toefluisterde dat ik op Frans grondgebied was beland. En nee, Nederlands sprak ze niet. Maar ze zou mij doorschakelen. Pompompompom, kopje koffie, of ik misschien het nummer kon opschrijven? Heu oui, merci zei ik nog, simpele duif.
Dringdringdring antwoordapparaat, zeg wat u te zeggen heeft en druk op één broem fwiet, uw antwoord is genoteerd. Ahum, ik heb nog niks gezegd.
Terug naar de madam van de promotion canapé. In mijn beste Franske uitgelegd dat ik daar niets kon beginnen. Omdat dat huis verkocht is. ,,Ho'' zei de beminnelijke, tournez votre lettre, prenez l'adresse à gauche, c'est là ou il faut vous adresser'' Ik zei alweer merci en tralalala, volgende nummer. Drie keer heb ik het gebeld, telkens drie ringskes en dan dodelijke stilte. ,,Hallo, is daar iemand'' en ,,Pummel, kom aan de lijn '' of ,,Zijt ge in slaap gevallen'', maar niks hoor. Misschien was het wel een nummer voor alochtonen?
Teneinde raad dus toch maar het e-mailadres genoteerd en een mailtje gestuurd waarin ik de hopelijk Nederlandstalige lezer vertelde dat het huis aan de Rue Gustave Demanet al meer dan een jaar van eigenaar was veranderd en dat ik desgewenst kopie van de notariële akte aangetekend zou opsturen maar dan had ik wel een antwoord nodig. En liefst niet naar de home maar naar mij. En met veel hoogachtend en mercikes, zo ben ik.
Een have dag later antwoord: fout e-mailadres. Overigens helemaal mijn schuld. In al mijn ergernis één cijfertje te weinig achter Brussel. Geef toe, ,,onr.voorhef.minfinbrussel en nog wat'', administratieve vereenvoudiging hé Quickie...
Toen heb ik de fout hersteld en dit keer is het mailtje niet teruggekomen. Zouden ze geloven dat het huis echt verkocht is?Of, help, was het al 12 uur en werken ze niet meer?
Daarjuist bij ons moeder op bezoek geweest. De Meester was er bij want er was nogal wat te dragen. Ze zat in haar fauteuil, verhit van een lang bezoek aan de kapper _ met dit weer bejaarden onder een droogkap zetten vind ik mishandeling maar ja_ en toen keek ze naar haar schoonzoon en vroeg wat ze daar zat te doen. ,,Ik moet toch in de Rue Gustave Demanet zèn?''
Mag ik nu mijn hoofd op de tafel leggen?...
zondag 19 juli 2009
Over groot worden en zo
Ze geven niet langer een hand bij het oversteken _ hier schieten hun ouders gegarandeerd in de lach _ en ze weten feilloos de weg naar het strandkabientje terug te vinden. Ze onderhandelen met uitgestreken facie over de prijs van de papieren bloemen bij kandidaat-kopers ,,heu, 84, nee, 94'' en kijken een beetje meewarig als de Meester toch vanuit de verte controlleert hoe zijn hartediefje naar een verder gelegen bloemenwinkel stapt, rugzakje met ,,schelpskes'' op de rug. De voeten in de branding, met een handdoek op zijn schouder, allez, dat mag nog wel...
Vakantie aan zee, en hoe groot ze worden. Hoe Kadoke2 mij voorgelezen heeft over Teun en zijn opa (echt waar Malief, ik doe dat graag, maar nu moet ik eerst eens drinken) een rantsoen van twee of drie mopjes per dag, maar niet over seks hé. Waarom niet? Gierende lach: omdat dat vies is...Masseren kan ze ook. En voor mij een nieuw punkkapsel crëeren. Waarna haar broer mij speelgoedworteltjes brengt. ,,Hier Malief, ge ziet er toch uit als een konijn...''
Kadoke1 heeft het juk van zijn zus stilaan afgegooid. Ze mag meespelen met de Playmobile maar hij zegt wat ze mag doen. Als het safari-huis klaar is wordt een soort Daktari gespeeld (dat ze niet kennen maar dieren in nesten hielp blijkbaar ook) en de zebra's krijgen halskragen en de apen krijgen rekenles. De Meester en Malief liggen ongeveer in een deuk...
Het bezoek van Lottepoes is een hoogtepunt. Want die stramme Malief en dito Meester rollen niet meer in het zand als jonge veulens, weten niks van gedraaide scoubidoes en luisteren ook niet meer met volle aandacht naar de zoveelste versie van een nieuw domblondjesmopje.
De rest van het verhaal zijn beeldjes, en die ga ik nu proberen hiernaast een plaatsje te geven.Maar eerst eens goed nadenken over de juiste volgorde...
(Niet lachen 47, try and error is my name...)
PS. De brief aan Moeke hangt er niet zomaar aan. Ook dat was een onderdeel van de vakantie: Moeke (hun andere oma) werd ziek en moest naar het ziekenhuis. De ernst waarmee ze zich van die taak kweten bezorgde mij pure ontroering. En of ze er ook een tekeningske mochten bijsteken. En of het in potlood mocht, om de fouten uit te gommen...
Vakantie aan zee, en hoe groot ze worden. Hoe Kadoke2 mij voorgelezen heeft over Teun en zijn opa (echt waar Malief, ik doe dat graag, maar nu moet ik eerst eens drinken) een rantsoen van twee of drie mopjes per dag, maar niet over seks hé. Waarom niet? Gierende lach: omdat dat vies is...Masseren kan ze ook. En voor mij een nieuw punkkapsel crëeren. Waarna haar broer mij speelgoedworteltjes brengt. ,,Hier Malief, ge ziet er toch uit als een konijn...''
Kadoke1 heeft het juk van zijn zus stilaan afgegooid. Ze mag meespelen met de Playmobile maar hij zegt wat ze mag doen. Als het safari-huis klaar is wordt een soort Daktari gespeeld (dat ze niet kennen maar dieren in nesten hielp blijkbaar ook) en de zebra's krijgen halskragen en de apen krijgen rekenles. De Meester en Malief liggen ongeveer in een deuk...
Het bezoek van Lottepoes is een hoogtepunt. Want die stramme Malief en dito Meester rollen niet meer in het zand als jonge veulens, weten niks van gedraaide scoubidoes en luisteren ook niet meer met volle aandacht naar de zoveelste versie van een nieuw domblondjesmopje.
De rest van het verhaal zijn beeldjes, en die ga ik nu proberen hiernaast een plaatsje te geven.Maar eerst eens goed nadenken over de juiste volgorde...
(Niet lachen 47, try and error is my name...)
PS. De brief aan Moeke hangt er niet zomaar aan. Ook dat was een onderdeel van de vakantie: Moeke (hun andere oma) werd ziek en moest naar het ziekenhuis. De ernst waarmee ze zich van die taak kweten bezorgde mij pure ontroering. En of ze er ook een tekeningske mochten bijsteken. En of het in potlood mocht, om de fouten uit te gommen...
vrijdag 10 juli 2009
Leuven, oh schoone dagen
Gisteren op citytrip met vriendin Iedereen. Wie zich afvraagt waar ik die naam nu weer haal: zo noemden onze kinderen haar in hun kleutertijd. Wij dus op citytrip. Enfin, dat was de bedoeling. Zo eens zonder aanhang wandelen op Memory Lane, de stad waar ik zo'n mooie tijd doorbracht.
Begin niet te lachen, 't was niet Parijs, Londen of Milaan waar ik beroepshalve pakweg twintig jaar mijn modieuze schoenen versleet, maar een citytrip naar Leuven. Zei Ernest Claes het niet eerder? ,,Leuven, oh schone dagen...''
Dat het geen echte culturele trip is geworden is onze schuld niet. Er waren koopjes, nietwaar. En toen moesten we toch iets eten, scheen de zon en kwamen herinneringen boven. Eerst al de ,,koten''(1) waar mijn dochters in een recent verleden onderdak vonden. Het kot-zonder-deur, het kot met de glurende kotmadam, en dan mijn oude adresjes, al dan niet met kotmadam. En hela, ,,den Boule''! Heette vroeger gewoon Boule d'Or en was de plaats waar de vrijers en aspirant-vrijers ons mee naartoe namen. Heb vriendin wel op het hart gedrukt dat het _ zeker in onze tijd_ een weliswaar donker maar wel deftig café was. Gisteren was den Boule gesloten. Ik zou er anders voor het eerst wel zonder vrijer zijn binnengewandeld.
De trappen van het gerechtsgebouw, waar een ex mij _ in afwachting dat de peda sloot _ zijn leven vertelde. De Vismarkt waar vroeger de dancing Macumba was en waar een student geneeskunde goeiendag kwam zeggen en langs zijn neus weg vertelde dat ik de kleren van zijn vriendin A. droeg. Want die had zij in de les aangehad. Terwijl ik ze hààr had geleend. Mijn toenmalig lief sloeg rood uit, was zwaar geaffronteerd en kreeg bijna een beroerte. 't Was dan ook een boerke, A. en ikzelf waren breeddenkende Brusselaars. A. heeft ondertussen al jaren een kruisje achter haar naam, het boerke ook. En die van de trappen ook al. Maar dit terzijde: op de Vismarkt waren nu echte koopjes te doen.
Het oorspronkelijke plan, om naar het Leuvens Begijnhof te wandelen (waar destijds een BV woonde toen hij dat nog niet was), werd naar een latere datum verschoven. 'k Vraag mij zelfs af of ik zijn stek nog zou vinden. Die man gaf mij destijds na een lang interview in de Alma (ongevraagd) zijn zegen om met de Meester te trouwen. Waarna de vrolijke studententijd werd afgesloten. Tijd om onder de pannen van de Jacqmainlaan een nieuw leven te beginnen...
(1) Ik moet hier toch niet uitleggen dat koten studentenkamers zijn hé?
Begin niet te lachen, 't was niet Parijs, Londen of Milaan waar ik beroepshalve pakweg twintig jaar mijn modieuze schoenen versleet, maar een citytrip naar Leuven. Zei Ernest Claes het niet eerder? ,,Leuven, oh schone dagen...''
Dat het geen echte culturele trip is geworden is onze schuld niet. Er waren koopjes, nietwaar. En toen moesten we toch iets eten, scheen de zon en kwamen herinneringen boven. Eerst al de ,,koten''(1) waar mijn dochters in een recent verleden onderdak vonden. Het kot-zonder-deur, het kot met de glurende kotmadam, en dan mijn oude adresjes, al dan niet met kotmadam. En hela, ,,den Boule''! Heette vroeger gewoon Boule d'Or en was de plaats waar de vrijers en aspirant-vrijers ons mee naartoe namen. Heb vriendin wel op het hart gedrukt dat het _ zeker in onze tijd_ een weliswaar donker maar wel deftig café was. Gisteren was den Boule gesloten. Ik zou er anders voor het eerst wel zonder vrijer zijn binnengewandeld.
De trappen van het gerechtsgebouw, waar een ex mij _ in afwachting dat de peda sloot _ zijn leven vertelde. De Vismarkt waar vroeger de dancing Macumba was en waar een student geneeskunde goeiendag kwam zeggen en langs zijn neus weg vertelde dat ik de kleren van zijn vriendin A. droeg. Want die had zij in de les aangehad. Terwijl ik ze hààr had geleend. Mijn toenmalig lief sloeg rood uit, was zwaar geaffronteerd en kreeg bijna een beroerte. 't Was dan ook een boerke, A. en ikzelf waren breeddenkende Brusselaars. A. heeft ondertussen al jaren een kruisje achter haar naam, het boerke ook. En die van de trappen ook al. Maar dit terzijde: op de Vismarkt waren nu echte koopjes te doen.
Het oorspronkelijke plan, om naar het Leuvens Begijnhof te wandelen (waar destijds een BV woonde toen hij dat nog niet was), werd naar een latere datum verschoven. 'k Vraag mij zelfs af of ik zijn stek nog zou vinden. Die man gaf mij destijds na een lang interview in de Alma (ongevraagd) zijn zegen om met de Meester te trouwen. Waarna de vrolijke studententijd werd afgesloten. Tijd om onder de pannen van de Jacqmainlaan een nieuw leven te beginnen...
(1) Ik moet hier toch niet uitleggen dat koten studentenkamers zijn hé?
Abonneren op:
Posts (Atom)
