Gaat Malief hier een beetje de zot houden met de hardwerkende medemens? Heu nee. Maar wel haar eigen arrogante, cassante gedacht zeggen. Het moet niet altijd poeslief zijn, dat verveelt ook...
Eerst en vooral de occasionele lezer er aan herinneren dat hier anderhalf jaar geleden een ,,boysband''
de achterbouw heeft vernieuwd en dat ik in alle staten was. Van verrukking hé. Omdat ze snel werkten, beleefd, vriendelijk en niet opdringerig waren, hun werkschoenen uittrokken als ze (stilletjes) toelating vroegen om het toilet te gebruiken en helemaal niet leken op de klusjesman die de Meester destijds binnen bracht. Dat was een best wel ,,brave'' man die mij op een akelig bouwvakkersdecolleté trakteerde en ook verbaasde met een borstzakje in zijn hemd dat hij als asbak gebruikte. Bovendien zag hij scheel, wat de communicatie bemoeilijkte. Geef toe...
Vandaag zitten we (overigens al twee maanden) op de eerste rij voor de restauratiewerken bij de buren. Dat gebeurt in veel etappes, in de week dagen stilte, in het weekend de jonge nieuwe eigenaar die duidelijk probeert om het een beetje te doen ,,vooruit'' gaan. Leve de zondagsrust, maar ik kan gelukkig nog altijd gaan wandelen...
Verrassing. Vanmorgen kwart voor acht, de troepen bestormen de burentuin (soort IS-decor) en alle vogeltjes en duiven vallen stil. Na wat gesleep en geroep en de radio op festivalniveau (mja, misschien dragen ze wel oorbeschermers...) trekken de troepen het huis binnen. Stilte. Anderhalf uur later wordt een stelling tegen de achtergevel in elkaar gestoken en blijkt de bende uit twee exemplaren te bestaan. Eén die uit het raam leunt en kijkt hoe zijn collega de stelling vastmaakt.
Nog enkele sporadische boorgeluiden en stilte. Het is nu 11u35 , al ruim een uur muisstil. Nu ja, middagpauze zeker?
Als ik nu zeker was dat ik zo dadelijk niet word geteisterd door een nieuw bombardement dan ging ik in de tuin genieten van de lente...
TWEE DAGEN LATER
De waarheid heeft ook haar rechten. Ik kijk op naar een nagelnieuwe dakgoot, een nieuwe regenpijp die komaf maakt met stortbuien die tot voor kort op mijn veranda kletsten...en bovenal was daar een vriendelijke meneer die mijn compliment voor de propere aanpak bescheiden in ontvangst nam en zei dat hij die job vooral heel graag deed. Juist, als het goed is zeg ik het ook.
dinsdag 21 maart 2017
zondag 19 maart 2017
TIP VOOR LEURDERS
Malief zal wel niet de enige zijn die de knapen en grieten met informatief naamkaartje op de borst bijna dagelijks mag te woord staan. Dit is de lente, dit is het ogenblik waarop de huisvrouw moet verleid worden.
En als het dan nog een serieuze verleidingspoging zou zijn nietwaar, beste collega's zonder wederhelft ( die de voordeur voor hen efficiënt dichtklappen.) Pas op, dit is een mopje. Het vervolg niet.
De titel is misleidend: geen tip voor leurders, wel voor de dames die zo vriendelijk zijn om altijd de deurbel te horen en die voordeur altijd te openen. Zelfs als ze, zoals Malief, een glazen voordeur hebben en de bellers dus min of meer kunnen identificeren. Ja zeg, iedereen heeft zijn zwakke kanten...
Zal ik mijn strategie even uitleggen? Na een rist abonnementen op Congo dorpen, bestendige bankopdrachten van Greenpeace tot Rode Neuzen, is mijn reactie ijzersterk. Geworden. Voor de leurders (alle soorten en maten) iets kunnen zeggen krijgen ze een vriendelijke goeiendag, en dan mijn boodschap dat ik de deur open maak omdat ik beleefd (en vriendelijk) ben en het hier niet de straat is waar veel deuren open gaan. (Dat is echt waar). De strategie verschilt al naargelang de leurder. Een enkeling krijgt te horen dat ik al geabonneerd ben op (lees bovenstaande goede doelen), dat ik eventueel wel een boekje of een postkaart wil kopen maar géén bankgarantie meer, nee, merci. Scouts en Chiromeisjes doen dat niet en die krijgen een symbolisch centje puur uit medelijden; Want waar is de tijd dat ik met Jeske de appartementsblokken op de ,,avenue des Croix de Feux'' moest ,,doen'' om wafels te verkopen? Allemaal gesloten deuren, en ,,parlophone'', op een stuk of vijf pure masochisten na die wel wafels bestelden en een week later platte, koude baksels geserveerd kregen...
Of toch een tip aan de leurder. Wees beleefd, attent, en beledig geen ,,bejaarden''. Nu ja als zij denken dat ze een vrouw van vijftig plus moeten feliciteren ,,omdat ze mee is met haar tijd'' en van Amnesty had gehoord via Facebook? De vriendin die het mij vertelde zei dat ze sprakeloos was. Had ik bij haar nog nooit meegemaakt...
Dan liever die kwiet van Amnesty die mijn excuus-verhaal slikte , mij ongetwijfeld een braaf mens vond en toen vroeg of hij even naar het toilet mocht gaan. Kadoke 2 hoorde het en had geen commentaar. We zaten immers midden in een dispuut over racisme en godsdienst, echt waar. Ik heb maar niet verteld dat de Meester jaren geleden een ,,vreemd'' buurjongetje binnen liet die met een benepen gezicht zei dat hij dringend naar het toilet moest. We hebben daarna de buitendeur open gezet maar de smile op zijn snuitje was het toen allemaal waard.
En als het dan nog een serieuze verleidingspoging zou zijn nietwaar, beste collega's zonder wederhelft ( die de voordeur voor hen efficiënt dichtklappen.) Pas op, dit is een mopje. Het vervolg niet.
De titel is misleidend: geen tip voor leurders, wel voor de dames die zo vriendelijk zijn om altijd de deurbel te horen en die voordeur altijd te openen. Zelfs als ze, zoals Malief, een glazen voordeur hebben en de bellers dus min of meer kunnen identificeren. Ja zeg, iedereen heeft zijn zwakke kanten...
Zal ik mijn strategie even uitleggen? Na een rist abonnementen op Congo dorpen, bestendige bankopdrachten van Greenpeace tot Rode Neuzen, is mijn reactie ijzersterk. Geworden. Voor de leurders (alle soorten en maten) iets kunnen zeggen krijgen ze een vriendelijke goeiendag, en dan mijn boodschap dat ik de deur open maak omdat ik beleefd (en vriendelijk) ben en het hier niet de straat is waar veel deuren open gaan. (Dat is echt waar). De strategie verschilt al naargelang de leurder. Een enkeling krijgt te horen dat ik al geabonneerd ben op (lees bovenstaande goede doelen), dat ik eventueel wel een boekje of een postkaart wil kopen maar géén bankgarantie meer, nee, merci. Scouts en Chiromeisjes doen dat niet en die krijgen een symbolisch centje puur uit medelijden; Want waar is de tijd dat ik met Jeske de appartementsblokken op de ,,avenue des Croix de Feux'' moest ,,doen'' om wafels te verkopen? Allemaal gesloten deuren, en ,,parlophone'', op een stuk of vijf pure masochisten na die wel wafels bestelden en een week later platte, koude baksels geserveerd kregen...
Of toch een tip aan de leurder. Wees beleefd, attent, en beledig geen ,,bejaarden''. Nu ja als zij denken dat ze een vrouw van vijftig plus moeten feliciteren ,,omdat ze mee is met haar tijd'' en van Amnesty had gehoord via Facebook? De vriendin die het mij vertelde zei dat ze sprakeloos was. Had ik bij haar nog nooit meegemaakt...
Dan liever die kwiet van Amnesty die mijn excuus-verhaal slikte , mij ongetwijfeld een braaf mens vond en toen vroeg of hij even naar het toilet mocht gaan. Kadoke 2 hoorde het en had geen commentaar. We zaten immers midden in een dispuut over racisme en godsdienst, echt waar. Ik heb maar niet verteld dat de Meester jaren geleden een ,,vreemd'' buurjongetje binnen liet die met een benepen gezicht zei dat hij dringend naar het toilet moest. We hebben daarna de buitendeur open gezet maar de smile op zijn snuitje was het toen allemaal waard.
maandag 13 maart 2017
VRIENDJES...
De Meester had in zijn jonge jaren veel beroemde (nu ja, bekende) vriendjes. In zijn college-jaren was daar vooral Herman. Hij heeft er vaak over verteld, hoe grappig en hoe fijn die gast was. Hij ging er vaak ,,spelen''. Zijn ouders hadden een krantenwinkel, zelf was Herman vooral een gesel voor de leraar ,,voordracht'' (de man speelde een glansrol in De Collega's als ,,Verastenove'') en toen die brave man Herman sommeerde om een tekst voor te dragen deed hij het in zijn ,,beste'' Mechels. Geloof mij, dat is héél lelijk.
In Leuven raakte hij Herman wat kwijt , werd hij bevriend met Nolle die dan weer een begenadigd vendelzwaaier was in Torhout, maar vooral een fijne vent. Ach ja, toen ik hem leerde kennen schrok ik mij een hoedje. In een interscolaire opstelwedstrijd in onze humaniora-tijd had hij mij ,,verslagen''. Ik herkende hem nog, hij mij niet. Later maakte hij mij ,,beroemd'' bij de Rechten door mij in een kruiswoordraadsel te verbergen...De opdracht was: ,,Daar woont Feremans'lief.- Beddengoed''...
Terug naar Herman. Een nieuw verhaal over Herman kreeg ik na een reunie met zijn retorica. ,,Nog altijd een pastoorsvreter'' noteerde de Meester. Ze hadden een porseleinen schaaltje met afbeelding van het college gekregen en Herman doofde er zijn sigaretten op...En dat hij weduwnaar was en hertrouwd en bijna aan zijn derde...
Eerlijk waar, de derde kende ik. Om te beginnen waren haar ouders vrienden van de mijne, had haar vader grootse plannen met mij maar toen mijn (toenmalige) BRT-stages een Brussels accent aan het licht brachten ging hij voluit voor een aanbeveling bij de krant.
Jaren later. Malief had een beetje carrière gemaakt. De baas zag mijn (arrogante, cassante ) stijl
wel zitten en ik kreeg een column. Ik heb mij toen geen vriendjes gemaakt, maar sèg, het was in opdracht hé. En zo schreef ik eens in een column over ,,de derde'' en mijn visie op haar kleren. Ben een beetje vergeten waar het precies over ging maar het had te maken met een uitspraak op televisie dat ze voor Saint Amour sexy kleren ging dragen. En had nu juist een vogeltje mij verteld dat ze (eind jaren tachtig schat ik) op een feestje pofmouwtjes en een boerinnenrokje droeg.
Dat mocht Malief bekopen. In een bekend weekblad verscheen een smalende reactie dat ze van dat mens nog nooit had gehoord. Ondertussen bleef mijn mama bevriend met haar moeder...
De ,,ultieme'' confrontatie kwam zo'n 25 jaar geleden op de dijk in Oostduinkerke. ,,Is dat den Herman niet'' vroeg ik de Meester. (ik beken dat ik hem vooral herkende omdat hij in het gezelschap was van de derde...). Voor de mannen een hartelijk weerzien. De derde was resoluut verder gestapt.
Tot slot: gisteren een ,,Herdenking Herman'' bijgewoond in zijn vaderstad, mijn dochter en kleindochter uitgelegd hoe ik hem kende. Een indrukwekkend spektakel met een paar honderd leerlingen van het stedelijk conservatorium waarvan ik op sommige ogenblikken dacht dat ze best mochten gezien worden op ,,Belgium got talent''. En met enige gène: dat er toch veel oudjes in de zaal zaten. Ha ja, ken jezelf. Ook gesnapt waarom de jongelui zoveel met wit papier speelden, plooiden, scheurden, verfrommelden? Schijnt te maken te hebben met de writers block van iedere schrijver. Wat Herman betreft: pertinent onwaar. Thuis aan zee staat een vuistdik boek, een compilatie van zijn gedichten. Leuke, fijne, ontroerende bedenkingen. Ik heb er geen cassante bedenkingen bij.
In Leuven raakte hij Herman wat kwijt , werd hij bevriend met Nolle die dan weer een begenadigd vendelzwaaier was in Torhout, maar vooral een fijne vent. Ach ja, toen ik hem leerde kennen schrok ik mij een hoedje. In een interscolaire opstelwedstrijd in onze humaniora-tijd had hij mij ,,verslagen''. Ik herkende hem nog, hij mij niet. Later maakte hij mij ,,beroemd'' bij de Rechten door mij in een kruiswoordraadsel te verbergen...De opdracht was: ,,Daar woont Feremans'lief.- Beddengoed''...
Terug naar Herman. Een nieuw verhaal over Herman kreeg ik na een reunie met zijn retorica. ,,Nog altijd een pastoorsvreter'' noteerde de Meester. Ze hadden een porseleinen schaaltje met afbeelding van het college gekregen en Herman doofde er zijn sigaretten op...En dat hij weduwnaar was en hertrouwd en bijna aan zijn derde...
Eerlijk waar, de derde kende ik. Om te beginnen waren haar ouders vrienden van de mijne, had haar vader grootse plannen met mij maar toen mijn (toenmalige) BRT-stages een Brussels accent aan het licht brachten ging hij voluit voor een aanbeveling bij de krant.
Jaren later. Malief had een beetje carrière gemaakt. De baas zag mijn (arrogante, cassante ) stijl
wel zitten en ik kreeg een column. Ik heb mij toen geen vriendjes gemaakt, maar sèg, het was in opdracht hé. En zo schreef ik eens in een column over ,,de derde'' en mijn visie op haar kleren. Ben een beetje vergeten waar het precies over ging maar het had te maken met een uitspraak op televisie dat ze voor Saint Amour sexy kleren ging dragen. En had nu juist een vogeltje mij verteld dat ze (eind jaren tachtig schat ik) op een feestje pofmouwtjes en een boerinnenrokje droeg.
Dat mocht Malief bekopen. In een bekend weekblad verscheen een smalende reactie dat ze van dat mens nog nooit had gehoord. Ondertussen bleef mijn mama bevriend met haar moeder...
De ,,ultieme'' confrontatie kwam zo'n 25 jaar geleden op de dijk in Oostduinkerke. ,,Is dat den Herman niet'' vroeg ik de Meester. (ik beken dat ik hem vooral herkende omdat hij in het gezelschap was van de derde...). Voor de mannen een hartelijk weerzien. De derde was resoluut verder gestapt.
Tot slot: gisteren een ,,Herdenking Herman'' bijgewoond in zijn vaderstad, mijn dochter en kleindochter uitgelegd hoe ik hem kende. Een indrukwekkend spektakel met een paar honderd leerlingen van het stedelijk conservatorium waarvan ik op sommige ogenblikken dacht dat ze best mochten gezien worden op ,,Belgium got talent''. En met enige gène: dat er toch veel oudjes in de zaal zaten. Ha ja, ken jezelf. Ook gesnapt waarom de jongelui zoveel met wit papier speelden, plooiden, scheurden, verfrommelden? Schijnt te maken te hebben met de writers block van iedere schrijver. Wat Herman betreft: pertinent onwaar. Thuis aan zee staat een vuistdik boek, een compilatie van zijn gedichten. Leuke, fijne, ontroerende bedenkingen. Ik heb er geen cassante bedenkingen bij.
maandag 6 maart 2017
DERTIG JAAR AL
Wedden dat u sneller had gelezen als de kop ,,Hoofdredacteur op de knieën'' was? Maar als Malief-lezers het willen weten moeten ze geduld hebben...
Dat zit zo. Vandaag hoorde ik op mijn ,,lijfradio'' dat het vandaag dertig jaar geleden is dat de Herald of free Enterprise'' zonk voor de kust in Zeebrugge. Hèhè, dat is iets voor memory lane. Niet om te lachen hoor, het was een afschuwelijke ramp met veel doden en dat allemaal omdat een poort bij afvaart niet goed was gesloten.
Maar, hoe zat het met Malief? Avondredacteur op de krant, zo goed als moederziel alleen, de hoofdredacteur niet inbegrepen maar die was iedere avond de laatste die de deur sloot. Toen kwam het telefoontje van de westvlaamse correspondent, dan het alarm van een oostvlaamse nieuwsjager, dan van een correspondent misdaad en aanverwanten, en ze vertelden allemaal het zelfde; dat wordt een wreed verhaal, want er zullen veel doden zijn.
Ondertussen hadden de nieuwsjagers natuurlijk ook onze hoofdredacteur verwittigd. Waarna er laat die avond iets gebeurde waar ik vandaag nog stil van word. De baas kwam op zijn knieën aan mijn bureau zitten, sommeerde mij al een goeie titel te verzinnen en mijn beste typvingers te smeren. Hij heeft die avond aan de telefoon geduldig en efficiënt naar de verslaggevers ter plaatse geluisterd en mij tussendoor de gepaste zinnen gedicteerd. Hij zal dit vandaag niet meer kunnen lezen want ondertussen rust hij naast de kerk van Bertem. De man die door onnozelaars een vrouwenhater werd genoemd (omdat hij niet gehuwd was) heeft mij die nacht met zijn bescheiden wagen nog naar huis gebracht. Hij had wel een speciale rijstijl, zoals de bochten vierkant nemen. En ik heb hem toen gezegd dat we niet mochten verongelukken, want dat er anders nogal zou geroddeld worden. Waarna hij eens grinnikte. En nu weten alle oudgedienden wie het was. Ik mis hem nog.
Dat zit zo. Vandaag hoorde ik op mijn ,,lijfradio'' dat het vandaag dertig jaar geleden is dat de Herald of free Enterprise'' zonk voor de kust in Zeebrugge. Hèhè, dat is iets voor memory lane. Niet om te lachen hoor, het was een afschuwelijke ramp met veel doden en dat allemaal omdat een poort bij afvaart niet goed was gesloten.
Maar, hoe zat het met Malief? Avondredacteur op de krant, zo goed als moederziel alleen, de hoofdredacteur niet inbegrepen maar die was iedere avond de laatste die de deur sloot. Toen kwam het telefoontje van de westvlaamse correspondent, dan het alarm van een oostvlaamse nieuwsjager, dan van een correspondent misdaad en aanverwanten, en ze vertelden allemaal het zelfde; dat wordt een wreed verhaal, want er zullen veel doden zijn.
Ondertussen hadden de nieuwsjagers natuurlijk ook onze hoofdredacteur verwittigd. Waarna er laat die avond iets gebeurde waar ik vandaag nog stil van word. De baas kwam op zijn knieën aan mijn bureau zitten, sommeerde mij al een goeie titel te verzinnen en mijn beste typvingers te smeren. Hij heeft die avond aan de telefoon geduldig en efficiënt naar de verslaggevers ter plaatse geluisterd en mij tussendoor de gepaste zinnen gedicteerd. Hij zal dit vandaag niet meer kunnen lezen want ondertussen rust hij naast de kerk van Bertem. De man die door onnozelaars een vrouwenhater werd genoemd (omdat hij niet gehuwd was) heeft mij die nacht met zijn bescheiden wagen nog naar huis gebracht. Hij had wel een speciale rijstijl, zoals de bochten vierkant nemen. En ik heb hem toen gezegd dat we niet mochten verongelukken, want dat er anders nogal zou geroddeld worden. Waarna hij eens grinnikte. En nu weten alle oudgedienden wie het was. Ik mis hem nog.
zondag 26 februari 2017
WAT ALS?
Mogelijk klinkt ,,dilemma's'' wat beter, maar dat lost deze ,,probleempjes'' niet op.
Juist, besef dat ik hier min of meer in herhaling val, wat mijn Tsjernobyl-tuin betreft, maar er is meer...Geduld dus.
Eén: mijn toekomstige buren hebben een kluns van een aannemer ingehuurd om hun overigens fraaie (maar onderkomen) herenhuis grondig te renoveren. De jongste weken worden op allerlei (liefst onchristelijke) tijdstippen over twee verdiepen muren gestript tot op de baksteen. En al die rotzooi wordt uit het venster van het tweede verdiep gegooid. Tof. Vooral als de wind uit het noorden komt (heu, denk ik zo) en mijn dierbaar tuintje annex veranda ondergesneeuwd wordt met een dikke vuilwitte laag. Ho, maar via de roosters kreeg ook de verwarmingsinstallatie een nieuw kleurtje. Ja, so what? Zeggen aan de lieve buren of mijn ergernis inslikken? Sinds de handige afbraakharry al zijn afval nu ook aan de voorkant in een container gooit is de blauwe voordeur ook grijs geworden...
Twee. De tweemaandelijkse ruitenwassers zijn deze week zonder boe of bah na het droppen van een kaartje verdwenen. Ze zagen het karwei duidelijk niet zitten.
Drie. Ook het artdeco-traliewerk voor het kelderraam is van kleur veranderd. Tja, als je in een marginale buurt woont moet je blijkbaar ook verdragen dat jolige jongens en meisjes hun fietsen aan het (smerige) traliewerk vastmaken en de wijde wereld intrekken. Wat nu gezongen? Ik kan op de loer liggen als een volleerde bomma en bij het verschijnen van de eerste onverlaat mijn bokkenpruik en kachelpook bovenhalen en in een combinatie van Brussels en autochtoon dialect mijn gedacht zeggen? Maar...En als ze later wraak nemen en bij voorbeeld hun mormels (hondjes hoor) in mijn keldergat laten heu, plassen? Ik zie weleens hoe mijn overburen met hun mooi aangeplante stoeptegels een kaartje met streepje door plassend hondje hebben gebruikt...en het averechts effect. dat het heeft.
Vier. Morgenavond wil ik een toren oud papier buiten zetten. Als er plaats is... Stel dat de onverlaat na mijn verontwaardigde frons verdwenen is maar mij 's nachts met een bezoekje vereert, genre grote plas, of erger nog, zoals vorig jaar bij de boekhandel achter het hoekje, per abuus een en ander in de fik steekt? Tja, wat als?
Juist, besef dat ik hier min of meer in herhaling val, wat mijn Tsjernobyl-tuin betreft, maar er is meer...Geduld dus.
Eén: mijn toekomstige buren hebben een kluns van een aannemer ingehuurd om hun overigens fraaie (maar onderkomen) herenhuis grondig te renoveren. De jongste weken worden op allerlei (liefst onchristelijke) tijdstippen over twee verdiepen muren gestript tot op de baksteen. En al die rotzooi wordt uit het venster van het tweede verdiep gegooid. Tof. Vooral als de wind uit het noorden komt (heu, denk ik zo) en mijn dierbaar tuintje annex veranda ondergesneeuwd wordt met een dikke vuilwitte laag. Ho, maar via de roosters kreeg ook de verwarmingsinstallatie een nieuw kleurtje. Ja, so what? Zeggen aan de lieve buren of mijn ergernis inslikken? Sinds de handige afbraakharry al zijn afval nu ook aan de voorkant in een container gooit is de blauwe voordeur ook grijs geworden...
Twee. De tweemaandelijkse ruitenwassers zijn deze week zonder boe of bah na het droppen van een kaartje verdwenen. Ze zagen het karwei duidelijk niet zitten.
Drie. Ook het artdeco-traliewerk voor het kelderraam is van kleur veranderd. Tja, als je in een marginale buurt woont moet je blijkbaar ook verdragen dat jolige jongens en meisjes hun fietsen aan het (smerige) traliewerk vastmaken en de wijde wereld intrekken. Wat nu gezongen? Ik kan op de loer liggen als een volleerde bomma en bij het verschijnen van de eerste onverlaat mijn bokkenpruik en kachelpook bovenhalen en in een combinatie van Brussels en autochtoon dialect mijn gedacht zeggen? Maar...En als ze later wraak nemen en bij voorbeeld hun mormels (hondjes hoor) in mijn keldergat laten heu, plassen? Ik zie weleens hoe mijn overburen met hun mooi aangeplante stoeptegels een kaartje met streepje door plassend hondje hebben gebruikt...en het averechts effect. dat het heeft.
Vier. Morgenavond wil ik een toren oud papier buiten zetten. Als er plaats is... Stel dat de onverlaat na mijn verontwaardigde frons verdwenen is maar mij 's nachts met een bezoekje vereert, genre grote plas, of erger nog, zoals vorig jaar bij de boekhandel achter het hoekje, per abuus een en ander in de fik steekt? Tja, wat als?
vrijdag 17 februari 2017
FONS ZALIGER...
Zonder veel tamtam (zoals wij in Brussel zeggen..) is Fons ,,zaliger'' geworden. Fons is een figuur uit mijn beginjaren bij de krant. Ik mocht zijn postbode spelen. In alle vriendschap hoor, hij was een bescheiden correspondent die in de donkere middeleeuwen (1968 dus) liever zijn tekstjes naar mij bracht dan ze telefonisch naar een of andere pipo in Brussel te sturen. Puur praktisch: de groentenprijzen van Sint-Katelijne-Waver, die moesten correct tot achter de komma in de krant verschijnen. Fons was ook fotograaf en toen hij op ons eerste appartement een kleuterke zag kruipen maakte hij van Lottepoes de mooiste foto's uit die periode. Zoals gezegd, de donkere middeleeuwen, geen pc, geen internet, en zeker geen smartphone.
Vandaag herinnerde Lottepoes zich ook dat Fons met haar en zijn dochter naar een Sinterklaasfeest in Wieze reed. En toen ik Wiske _een secretaresse uit dat steentijdperk- over de dood van Fons vertelde kon ze nog moeiteloos zijn adres opdreunen. Hij was een nijvere correspondent.
Na enkele jaren veranderde zijn ,,carrière'': Fons ging voor de sportredactie werken en ik las van een plaatselijke verslaggever dat hij wel 45 keer achterop de motto de Tour de France in beeld bracht.
Een van de laatste keren dat ik Fons zag was toen hij hulp vroeg voor de verslaggeving van een zwaar ongeval in de buurt van Heist-op-den-Berg. Ik heb het lugubere beeld onthouden omdat ik werd opgeroepen als ,,stadsgenoot''...en nooit de forse hap vlees zal vergeten die onder de rechterdeur plakte.
Fons was een fijne man, zonder kapsones. Maar hij mocht terecht trots zijn op zijn correcte verslaggeving van de kleine en grote misdrijven in zijn vaderstad. Dat hij zelfs ,,de moordenaar van Bonheiden'' in de val lokte door hem kwansuis een sigaret te vragen. De verpakking van een Frans merk lag naast één van zijn slachtoffers. Maar dat is ,,petite histoire''.
Vandaag hebben zijn dochters afscheid van hem genomen. Zijn twee overleden echtgenotes zaten op hem te wachten. Hij werd 95 jaar.
Vandaag herinnerde Lottepoes zich ook dat Fons met haar en zijn dochter naar een Sinterklaasfeest in Wieze reed. En toen ik Wiske _een secretaresse uit dat steentijdperk- over de dood van Fons vertelde kon ze nog moeiteloos zijn adres opdreunen. Hij was een nijvere correspondent.
Na enkele jaren veranderde zijn ,,carrière'': Fons ging voor de sportredactie werken en ik las van een plaatselijke verslaggever dat hij wel 45 keer achterop de motto de Tour de France in beeld bracht.
Een van de laatste keren dat ik Fons zag was toen hij hulp vroeg voor de verslaggeving van een zwaar ongeval in de buurt van Heist-op-den-Berg. Ik heb het lugubere beeld onthouden omdat ik werd opgeroepen als ,,stadsgenoot''...en nooit de forse hap vlees zal vergeten die onder de rechterdeur plakte.
Fons was een fijne man, zonder kapsones. Maar hij mocht terecht trots zijn op zijn correcte verslaggeving van de kleine en grote misdrijven in zijn vaderstad. Dat hij zelfs ,,de moordenaar van Bonheiden'' in de val lokte door hem kwansuis een sigaret te vragen. De verpakking van een Frans merk lag naast één van zijn slachtoffers. Maar dat is ,,petite histoire''.
Vandaag hebben zijn dochters afscheid van hem genomen. Zijn twee overleden echtgenotes zaten op hem te wachten. Hij werd 95 jaar.
vrijdag 10 februari 2017
FIORUCCI MET SCHAAMLAPJE...
Auw, dat stak! Nu lees ik in mijn serieuze krant dat Malief, zonder haar (godzijdank)bij naam te noemen, destijds in feite verantwoordelijk was voor een opstoot van marina-grieten in Vlaanderen. Qué?
Die wijsheid las ik in een column, geschreven door een auteur die in 1980 mogelijk nog in de bloemkool stak. Ik verklaar mij nader.
In 1976 ging de krantengroep waar ik toen nederige schrijfklusjes kreeg , genre stommiteiten uit regionale terribele accidenten herschrijven, in faling. De nieuwe leiding dacht dat ik misschien wel iets van mode kende en de komende jaren mocht ik mondjesmaat aan ,,modeverslaggeving'' doen. Zoals naar een modebeurs gaan ,,omdat ze daar toch de kleren lieten zien die later in de winkel kwamen.''. Ik krijg nog altijd kippenvel als ik daar aan terugdenk.
Geduld is een mooie deugd, en begin jaren tachtig eindelijk naar de defilés in Parijs en Milaan. In Parijs kwamen de Japanners voor een stevige vernieuwing zorgen...en in Milaan ging ik in de winkel van Fiorucci T-shirtjes kopen voor mijn dochtertjes die toen tien à twaalf jaar waren. Jaja, met engeltjes en bloempjes hé. Ze waren nog in de leeftijd dat ieder cadeautje van de uithuizige Malief in dank werd aanvaard. En niemand in hun klas had zo'n grappige spullen.
Niet veel later waaide de zwarte rage uit Parijs over en kon ik Kalamity blij maken met een (gelukkig donkerblauw) pakje uit Parijs dat door een sarcastische, compleet onnozele non een ,,judo-pakje'' werd genoemd. Mijn jongste was toen al zeer welbespraakt en zei dat ,,het wel uit Parijs kwam hé''.
En wat lees ik nu? Dat Fiorucci in de jaren negentig echt iets voor de marina's was? Oei, oeps, wist ik niet. Dat vind ik nu echt erg. Bijna zo erg als de Millet-rage die door mijn kritische dochters werd gesignaleerd en mij een primeur in de krant bezorgde...en prompt door piekenpaultje werd ingepikt. Sans rancune hoor, hij heeft het later ruiterlijk toegegeven.
Ik kan alleen maar bekennen dat ik mij nooit met ,,marina's'' heb bezig gehouden en zwaai even met veel medeleven naar de duidelijk ,,bejaarde'' chef van de columniste die aan de Fiorucci-engeltjes wél goeie herinneringen heeft...
Bizar. Vandaag (zondag) hebben meer dan 200 ,,lezers'' mijn verhaaltje aangeklikt.. Gewoonlijk zijn het er hooguit een paar tientallen per dag...Zondagnamiddag is saai op een redactie hé...
Die wijsheid las ik in een column, geschreven door een auteur die in 1980 mogelijk nog in de bloemkool stak. Ik verklaar mij nader.
In 1976 ging de krantengroep waar ik toen nederige schrijfklusjes kreeg , genre stommiteiten uit regionale terribele accidenten herschrijven, in faling. De nieuwe leiding dacht dat ik misschien wel iets van mode kende en de komende jaren mocht ik mondjesmaat aan ,,modeverslaggeving'' doen. Zoals naar een modebeurs gaan ,,omdat ze daar toch de kleren lieten zien die later in de winkel kwamen.''. Ik krijg nog altijd kippenvel als ik daar aan terugdenk.
Geduld is een mooie deugd, en begin jaren tachtig eindelijk naar de defilés in Parijs en Milaan. In Parijs kwamen de Japanners voor een stevige vernieuwing zorgen...en in Milaan ging ik in de winkel van Fiorucci T-shirtjes kopen voor mijn dochtertjes die toen tien à twaalf jaar waren. Jaja, met engeltjes en bloempjes hé. Ze waren nog in de leeftijd dat ieder cadeautje van de uithuizige Malief in dank werd aanvaard. En niemand in hun klas had zo'n grappige spullen.
Niet veel later waaide de zwarte rage uit Parijs over en kon ik Kalamity blij maken met een (gelukkig donkerblauw) pakje uit Parijs dat door een sarcastische, compleet onnozele non een ,,judo-pakje'' werd genoemd. Mijn jongste was toen al zeer welbespraakt en zei dat ,,het wel uit Parijs kwam hé''.
En wat lees ik nu? Dat Fiorucci in de jaren negentig echt iets voor de marina's was? Oei, oeps, wist ik niet. Dat vind ik nu echt erg. Bijna zo erg als de Millet-rage die door mijn kritische dochters werd gesignaleerd en mij een primeur in de krant bezorgde...en prompt door piekenpaultje werd ingepikt. Sans rancune hoor, hij heeft het later ruiterlijk toegegeven.
Ik kan alleen maar bekennen dat ik mij nooit met ,,marina's'' heb bezig gehouden en zwaai even met veel medeleven naar de duidelijk ,,bejaarde'' chef van de columniste die aan de Fiorucci-engeltjes wél goeie herinneringen heeft...
Bizar. Vandaag (zondag) hebben meer dan 200 ,,lezers'' mijn verhaaltje aangeklikt.. Gewoonlijk zijn het er hooguit een paar tientallen per dag...Zondagnamiddag is saai op een redactie hé...
Abonneren op:
Posts (Atom)
