OUDJES...

Het moest er eens van komen. Dat Malief op een goeie (nou ja) dag beseft dat ze tot de club van de oudjes is toegetreden. Ik gebruik maar plechtige taal, het komt niet echt zacht aan...
Hoe ze nu ineens (terwijl ze het in feite sinds haar zestig plus is) tot die groep gaat behoren? Ik vrees dat het de schuld is van Bomama. Dat het zo lang heeft geduurd. Niet eens drie jaar geleden zat ondergetekende nog twee keer per week in Avondrood te ,,zeveren'' met een generatie waar ze bijlange niet bij hoorde. Ondanks de cijfers. En dat het leerzaam was.
 Wie naar het tv-programma keek van de kleinzoon die een maand bij zijn dementerende oma in De Olm ging wonen en er een ontroerend verhaal over maakte kan er van leren. De realiteit is niet fraai. En al had Malief al drie jaar geleden een gezegende leeftijd, ze was nog altijd een ,,kind van'' , weliswaar eentje die haar mama beschermde voor de pijnlijke waarheid. En dan denk ik aan haar bezorgdheid, toen ze niet uit haar woorden kwam en iets wou weten nadat ze halvelings had opgevangen dat ik met een collega-bezoekster iets zei over ons weduwschap. ,,Seg, hedde gij, allez, hoe zeggen ze da, gij ét toch ne menier hé?''. En misschien was het maar een halve leugen toen ik haar verzekerde dat die er was...
Maar goed, vandaag dus een oudje. Echt waar. Allemaal de schuld van de  vrieskou die deze met fladderende meniscus uitgeruste bejaarde verplicht om met de neus naar beneden naar de buurtwinkel te stappen, aangesproken wordt door soortgenoten die mij vertellen waar het minder ,,gelettig'' is.  Voilà, die hebben ook gezien dat ik tot hun gilde behoor.

GRAAG GEDAAN...

Ze had al een paar maal geïnformeerd naar mijn blog maar zolang Malief met een natte handdoek op haar hoofd zat kon ze ,,de boot afhouden''. En de rest van het verhaal komt ook in zegswijzen en zo, want ,,Ze'' moest het per abuis toch eens onder ogen krijgen...
Goed. Het begon zo. Er was weinig of geen klandizie in haar zaak en de patron was zelf druk aan het tetteren. Als er wél veel volk is kan ik het leste neuske inkijken, kwestie van u ahum , op het juiste spoor dus.
Het gespreksonderwerp was de carrière van Malief en toen zuchtte Zij, terwijl ze schaar en kam neerlegde. ,,Ik wou ook in de journalistiek  gaan maar ze hebben mij daar ferm uitgelachen met mijn B-attest.'' Tja, nu is Ze wel iemand die veel dingen weet waarvan Malief geen flauw idee heeft. Zoals Wat de vijftig tinten grijs precies zijn, Ze heeft het in het Vlaams gelezen...
Anderzijds moet Malief altijd voorzichtig zijn als zij iets vertelt. Want meestal zegt Zij ,,die kennekik nie''.
Enfin, troost stond  op het programma. Dus zei Malief: Het is anders nogal simpel: een goeie journalist moet vooral graag schrijven''. 
,,Ho, maar dat doe ik graag'' was de repliek, da moogde aan iedereen vragen. Ik zal zelfs een boodschappenbriefke twee keer schrijven als het niet duidelijk is. En een brief zal ik overschrijven als er in geschrapt is...''
Met dit verhaal lagen de Kadokes bijna onder tafel van het lachen...
,,Zij dacht aan kaligrafie'' verzekerde mijn liefste wijsneus...

EEN STER...

Zijn naam  had ik vroeger nog gehoord: dat was de pedel van het Ladeuze plein. Maar die droeg een stofjas en was extra vriendelijk voor de porren die zo dwaas waren om op hoge hakken naar de aula te trippelen.
De echte Mon kwam jaren later in mijn leven. Een wat stugge figuur  van weinig woorden die Malief waarschijnlijk een compleet onbelangrijk wicht vond. Want terwijl hij zonder veel tamtam (Brusselse uitdrukking voor poeha) de strijdgebieden van Kroatië tot Rwanda in de krant bracht was zij alleen maar eens in Napels  over de grond gesleept. En dat zij haar handtas nog had verscheen in een verhaaltje over de Mandarina Duck die ongedeerd uit de overval kwam.
Mon is een man die geen flauwekul verkocht. Pas na het afscheid aan de Gossetlaan bleek hij ook een zeer sociale man. Anderen hebben dat al langer en beter verteld.
Op zijn uitvaartviering heb ik vooral het verhaal van zijn kleinzoon onthouden. Over die heel grote ster die  's nachts zo zal schitteren.
Dat ga ik zeker eens controleren...

BELOFTEN...

Mogelijk kreeg ook u, lieve lezer, net als Malief dezer dagen een beleefde fondsenwerver (met Hollands accent) aan de lijn? Zo niet, de anderen mogen het ook weten.
Het begon allemaal heel correct en beleefd hoor. Ja, ik was Malief en of mijn adres nog???Jaja, al veertig jaar.  ,,Nou klinkt u als mijn moeder, zij zegt ook dat ze pas weggaat tussen zes planken.''
De riedel ging verder: dat Malief zo'n trouwe genereuze schenker is maar dat ze de brieven wél gaan minderen. Enthousiaste reactie van Malief: ,,Ja, en alstublieft, ook geen cadeautjes...'' 
De man haalt even adem, en dan heeft Malief het door: hij leest een brief af, over kindjes die gras eten en meel met water enzovoorts. ,,Ja meneer, dat heb ik ook gelezen, en ik lees ook nog een krant ...''
Niet dat zo'n meneer snel van zijn  stuk wordt gebracht want nu zegt hij dat hij ondernemer is maar dat ze om transporten naar Afrika te organiseren wel zéker moeten zijn dat er nog giften komen...''  Natuurlijk: of er een domiciliëring kan? Ook niet voor één keer in de toekomst? (Misschien denkt hij nu aan de zes planken en zeker is zeker...)
Nee dus. Heb hem ook niet verteld dat er al een overschrijving klaar ligt voor Congodorpen...en dat was nu net niet zijn ,,goed werk''.
Besluit: gelikte ,,ondernemers'' die bedelbrieven aflezen kunnen zich de moeite besparen.

SIMPELE DUIVEN?

Nee, dit is geen boodschap aan duivenmelkers, wel een zeer verontwaardigde Malief die zich afvraagt of die oplichters nu echt denken dat hier nog mensen (die kunnen lezen en schrijven) zich laten vangen aan enquêtes van vijftien seconden...
Dezer dagen al een keer of vijf een ,,enquête'' op mijn emailadres met de vraag te laten weten wat je van de diensten van deze en gene winkel vindt? Je hebt er ooit wel iets gekocht, van stofzuiger tot inktpatronen, maar omdat Malief zich geen trouwe klant noemt niet verder gelezen en gewist. Tot gisteren de tevredenheidsenquête van mijn vaste huis/tuin/en keuken leverancier kwam: vijftien seconden om aan te duiden wat je van hen vindt?? Hu, en als beloning mag je nog kiezen uit een iPhone of een laptop???en helemaal gratis? Alleen maar drie eurokes om het op te sturen.
Eigenlijk werd Malief toen alleen maar kwaad. Ha ja, dachten ze nu echt dat er nog mensen zijn die zoiets geloven. Hackers is een te beleefd woord natuurlijk.
Vandaag naar de winkel van de komiek gebeld, wat zij van zo'n enquête vonden. De mevrouw aan de lijn was heel beleefd, kalm en begreep mijn ergernis. Tja, ze wisten het, hun Logo was gestolen...

ZONDER POICHKE

Wie zou er vandaag nog aan onze Poiche denken? Het is alweer 26 jaar geleden dat hij iets van zich liet horen. Op weg naar Duitsland om er kerstsfeer te snuiven. We zaten met een man minder aan onze kersttafel en voor Bomama was het een opdoffer waar ze nog 24 jaar zou mee leven.
Vandaag is het zo'n dag waarop Malief ,,haar blessings'' telt en zich afvraagt waar Bomama die ijzersterke moed haalde om na haar man, haar moeder en haar zoon ook nog een kleindochter af te staan. ''Ik kan er niks aan doen hé'' zei ze toen Malief het haar, op aandringen van de familie, toch maar vertelde. En dan kwamen haar door polyartritis verminkte handen in een hulpeloos gebaar naar boven.
Twee jaar na het overlijden van de Meester had ze een gesprek opgevangen in de home en vroeg ze mij nadrukkelijk: ,,Gij hebt toch nog een hoe zeggen ze da, een meneer hé Minneke?'' (ik had toen al de koosnaam van haar kleindochter geërfd) Jaja Mouchke. Ja, altijd maar werken hé zuchtte ze.
Daarmee is mijn kerstverhaal afgesloten...

BRANDNETELS

Het was eigenlijk geen verrassing: Malief heeft de genen van Bomama. Heu, de goeie toch. Vandaar dat zij vanmorgen een paar iets te grote loafers (van Bomama) aantrok en met een mooi zonnetje in de rug, haar tuin onder handen nam. 
Wisten jullie overigens dat in een stadstuintje nog héél veel groene plantjes staan? Zelfs de varens hebben tot 22 december nauwelijks een geel jasje aangetrokken. Maar oké, ze hangen een beetje slap. 
Op een stukje braakgrond (heeft niets met kotsen te maken hoor) dus na de grote boomkapoperatie, heeft Malief wel de kwalijke gewoonte om overschot van braadvet, droge boterhammetjes en al wat te nat is voor huishoudafval op dat plekje te kieperen. Slik, ja, vroeger kwamen hier veel sijsjes, roodborstjes en nu helaas maar één ekster. En zo lag daar al een tijdje een flinke portie ,,paarse'' dinges. ,,Wat is dat paars?'' vroeg een bezorgde bezoekster. Hu, na drie keer rode kool eten had Malief er haar buik van vol. Tijd dus om te gaan schoffelen.
Nog één straffe ervaring: er stonden ook brandnetels en helaas, die prikten nog hard ook. Dat was geleden van de ,,Chiro-tijd''. Met vernieuwd elan zijn ze vanmorgen versnipperd en tot moes getrapt. En deugd dat het deed...